Arctic Cat

Ulubiony środek transportu

Recommended Posts

Tutaj każdy, może podzielić się swoim ulubionym środkiem transportu. Oczywiście musi być to wojskowy środek transportu: statki, pojazdy, śmigłowce, czołgi, transportery, łodzie podwodne, samoloty, itd.....

Oprócz nazwy dodajemy jakiś krótki opis i zdjęcie.

Ja zacznę....

Dołączona grafika

A-10 Thunderbolt II

Samolot bliskiego wsparcia.

Napęd

2 × General Electric TF34-GE-100A

Ciąg

40,3 kN każdy

Rozpiętość

17,53 m

Długość

16,62 m

Opis

Jest to naprawdę potężny samolot. Został zaprojektowany w sposób, który pozwala na krótki start i lądowanie. Dzięki temu może operować ze zbudowanych prowizorycznie baz blisko pola walki.

Proste skrzydła zapewniają doskonałą stabilność przy niskich prędkościach ( 300 km/h ) i małym pułapie. Konstrukcja samolotu jest specjalnie wzmocniona, aby zwiększyć szansę przetrwania bezpośrednich trafień pociskami przeciwpancernymi i burzącymi o kalibrze do 23 mm. A-10 posiada potrojone systemy sterowania lotem i podwojone instalacje hydrauliczne wspomagane systemami ręcznymi. Dzięki takim zabezpieczeniom możliwy jest lot i lądowanie z niesprawnymi instalacjami hydraulicznymi lub nawet częściową utratą powierzchni nośnej skrzydeł.

Zarówno kabina pilota, jak i najważniejsze systemy sterowania chronione są pancerzem tytanowym o masie 400 kg (tzw. wanna tytanowa).Chociaż samolot A-10 może przenosić znaczną ilość uzbrojenia podwieszanego, to głównym jego uzbrojeniem pozostaje siedmiolufowe działko systemu Gatlinga GAU-8/A Avenger kalibru 30 mm. To najpotężniejsze wielolufowe działko lotnicze, wokół którego jest właściwie obudowany kadłub samolotu A-10, strzela pociskami przeciwpancernymi z rdzeniem ze zubożonego uranu z szybkostrzelnością 4200 pocisków na minutę. Pociski te charakteryzująca się dużą masą są w stanie zniszczyć każdy czołg.

Duża siła odrzutu działka Avenger, równa mocy jednego silnika A-10, doprowadziła do powstania legendy mówiącej, że odpowiednio długa seria z działka jest w stanie zatrzymać samolot w powietrzu lub nawet zmusić go do lotu do tyłu.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Konie Husarii Polskiej

Dołączona grafika

Husaria nie byłaby zdolna do osiągania swych wielkich zwycięstw bez odpowiednich koni. Nie były to konie ciężkie, bowiem takie rasy zaczęto sprowadzać do Polski dopiero w XVIII wieku. Hodowane były w kraju, a podstawą tych hodowli były rasy polskie wywodzące się od niewielkiego wprawdzie, ale odpornego na niewygody i niskiej jakości paszę tarpana. Wprowadzając odpowiednie domieszki ras wschodnich (bynajmniej nie arabskiej, lecz tureckiej, turkmeńskiej, perskiej itd.), wyhodowano konie, które w połowie XVI w. wykształciły odmianę, z której wywodziły się konie husarii. Były to więc konie wysokie, odporne i szybkie, które mogły, po długim przemarszu i niosąc na grzbiecie ważącego ok. 100 kg (wraz z uzbrojeniem) jeźdźca, wejść niemal z marszu do boju i uderzyć w cwale, przełamując siły wroga. Np. w bitwie pod Kłuszynem husaria, po całonocnym marszu, szarżowała dziesięć razy, a potem jeszcze prowadziła pościg za nieprzyjacielem. Konie musiały być też zwrotne, bo w innym wypadku husarze nie byliby w stanie walczyć z Tatarami.

Nie były to konie tanie, gdyż kosztowały po co najmniej 200 złotych czerwonych, a każdy towarzysz husarski musiał ich mieć kilka. W roku 1685 koszt wystawienia pocztu husarskiego wyceniano na 5100 zł, a był to wtedy majątek porównywalny z zakupem wsi. Oddanie lub sprzedaż takiego konia za granicę było zagrożone karą śmierci.

Zwykle towarzysze husarscy pełnili służbę wojskową, mając kilka koni: dwukonno lub nawet czterokonno. Konie były zmieniane w trakcie prowadzenia działań wojennych.

Dołączona grafika

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja preferuje Czołgi np.

IS-3

Dołączona grafika

Dane techniczne:

Silnik 1 silnik wysokoprężny, 12-cylindrowy, widlasty W-11 o mocy 520 KM (382 kW) przy 1800 obr./min.

Transmisja mechaniczna

Poj. zb. paliwa 425 l (zasadnicze)

280 l (dodatkowe)

Pancerz Kadłub – spawany z płyt walcowanych

wieża – odlewana

grubość: 30 – 230 mm

Długość 9,85 m (całkowita)

6,90 m (kadłuba)

Szerokość 3,20 m

Wysokość 2,45 m

Prześwit 0,43 – 0,46 m

Masa 45 800 – 46 500 kg

Moc jedn. 11,3 – 11,2 KM/t

Nacisk jedn. 0,83 kg/cm²

Osiągi:

Prędkość 40 km/h (po drodze)

Zasięg 180 km (po drodze)

95 km (w terenie)

Pokonywanie przeszkód

Brody (głęb.) 1,10 m

Rowy (szer.) 2,50 m

Ściany (wys.) 1,00 m

Kąt podjazdu 32º

Dane operacyjne

Uzbrojenie:

1 armata D-25T wz. 1943 kal. 122 mm (zapas amunicji – 25-28 szt.)

1 karabin maszynowy DTM kal. 7,62 mm (zapas amunicji – 756 szt.)

1 wielkokalibrowy karabin maszynowy DSzK kal. 12,7 mm (zapas amunicji – 1250 szt.)

A z drugiej strony (zachodu)

Pzkpfw VI B Tiger znany również jako Tygrys Królewski "Königstiger"

Dołączona grafika

Dane techniczne

Silnik 1 silnik gaźnikowy, 12-cylindrowy Maybach HL230 P30 o mocy 700 KM przy 3000 obr./min.

Transmisja mechaniczna

Poj. zb. paliwa 860 l

Pancerz spawany z płyt walcowanych, grubość: 25–180 mm

Długość 10,286 m

Szerokość 3,755 m (wyposażony w gąsienice bojowe)

3,27 m (wyposażony w gąsienice transportowe)

Wysokość 3,09 m

Prześwit 0,495 m

Masa 68 800 kg (bojowa z wieżą Porsche)

69 800 kg (bojowa z wieżą Henschel)

Nacisk jedn. 1,02 kg/cm² (wyposażony w gąsienice bojowe)

1,23 kg/cm² (wyposażony w gąsienice transportowe)

Osiągi:

Prędkość 35–38 km/h (po drodze)

14–20 km/h (w terenie)

Zasięg 170 km (po drodze)

120 km (w terenie)

Pokonywanie przeszkód

Brody (głęb.) 1,60 m

4,00m (czołg wyposażony w komin powietrzny służący do pokonywania przeszkód wodnych po dnie)

Rowy (szer.) 2,50 m

Ściany (wys.) 0,85 m

Kąt podjazdu 35°

Uzbrojenie:

1 armata 8.8 cm KwK 43 L/71 kal. 88 mm (zapas amunicji – 78 szt. lub 84 szt.)

2–3 karabiny maszynowe MG 34 (zapas amunicji – 5850 szt.)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Za zgodą autora tematu wstawiam tutaj niewojskowy środek transportu (on oczywiście nie wiedział, że zamierzam wrzucić żyrafę). Więc wrzucam:

Dołączona grafika

Żyrafa – parzystokopytny ssak roślinożerny oraz najwyższe z żyjących obecnie zwierząt. Zamieszkuje afrykańskie sawanny na południe od Sahary. Jest spokrewniona z jeleniami i bydłem rogatym, jednak należy do osobnej rodziny żyrafowatych. Jazda jest bardzo prosta, wystarczy założyć siodło i "WIŚTA WIOOOO!". Ja osobiście nauczyłem się na tym jeździć gdy byłem w Tureckiej Legii Cudzoziemskiej.

Share this post


Link to post
Share on other sites

W biurze projektowym Mercedesa koncept stworzenia wytrzymałego samochodu terenowego dla wojska istniał już od początku lat siedemdziesiątych. Przedsiębiorstwo potrzebowało jednak nowej fabryki i niektórych rozwiązań technologicznych niezbędnych do produkcji samochodu terenowego. Mercedes Benz skierował się ku austriackiej firmie Steyr-Daimler-Puch produkującej w tym czasie Pinzgauera - samochód wojskowy z napędem 4x4 lub 6x6, który z powodzeniem odnalazł się na rynku i służył m.in. w armii austriackiej i brytyjskiej. Już w 1973 r. podpisano umowę, która zakładała wspólne prace nad nowym samochodem terenowym. Rok później pojawił się już pierwszy prototyp, a w 1975 r. Mohammad Reza Pahlawi, szach Iranu zamówił 20 tysięcy samochodów terenowych dla swojego wojska. Głównym zamysłem rozpoczęcia produkcji G-Klasy było zapotrzebowanie armii niemieckiej lekkiego samochodu wojskowego a przy tym niezawodnego. Z różnych powodów zakontraktowano tańsze Volkswagen Iltis, ale od 1990 roku zastąpiono te modele przez G-Class "Wilk" i LAPV Enok .

Dołączona grafika

Dołączona grafika

Dołączona grafika

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mil mi-24

Opis własnoręczny :aj5:

Mi-24 w ZSRR i Rosji zwany Krokodylem, w kodzie NATO ,,Hind,, i nazywany przez to że nie udało się go strącić mudżahedinom z nieba ,, rydwanem szatana''. Zaprojektowali go jako odpowiednik wozu bojowego piechoty BMP. Konstrukcja sięga lat 70

Spełnia dwa zadania:

1. transportuje 8 żołnierzy desantu.

2. Osłania ich 128 rakietami S-5. / 4 sterowanymi rakietami p-pac. / karabin JakB 12,7 (albo 2 sprężone działka 30mm)

Na początku Mi-24 spisywał się wspaniale. W walce z amerykańskimi AH-1 Cobra czynnik zastrzeleń wynosił 1/2. Jako jedyna maszyna wzbudzała strach u mudżahedinów :yHRvV:, choć śmierć u nich w walce z niewiernymi jest ,,obficie nagradzana. Śmigłowiec radził sobie tak wspaniale że w ramach tajnej operacji CIA sprowadzono do Afganistanu masę broni na podczerwień. Bo jego sygnatura cieplna jest jego słabym punktem.

Wówczas ZSRR straciło ok 100 Hind-ów.

Mimo to śmigłowiec ten udowodnił swoją wartość na 4 kontynentach i liczne modernizacje przyczyniają się do tego że nadal jest jednym z najgroźniejszych śmigłowców na świecie.

Wersja z 30 mm działkami.

Dołączona grafika

Wersja A

Dołączona grafika

Mi-24 w służbie WP

Dołączona grafika

Share this post


Link to post
Share on other sites

MiG-15 (ros. МиГ-15) - radziecki samolot myśliwski, skonstruowany w końcu lat czterdziestych. Ten typ maszyn brał udział w wojnie koreańskiej. Oznaczenie NATO - "FAGOT".

Jednomiejscowy samolot myśliwski (MiG-15 UTI i jego odpowiedniki były dwumiejscowe) o konstrukcji półskorupowej, metalowej, z kółkiem przednim, chowane. Średniopłat o skosie skrzydeł +35°.

Producent: Nowosybirskie Zjednoczenie Przemysłu Lotniczego, Zakłady Lotnicze Sokół, Komsomolskie Zjednoczenie Przemysłu Lotniczego, CSKB-Progress, Charkowski Zakład Lotniczy, Ułan Udejski Zakład Lotniczy

Typ samolot myśliwski

Konstrukcja metalowa

Załoga 1 pilot

Data oblotu: 30 grudnia 1947

Dane techniczne:

Napęd MiG-15: 1 × Klimow RD-45

MiG-15 bis: 1 × Klimow WK-1

Ciąg RD-45: 22,2 kN (2270 kG)

WK-1: 26,5 kN (2700 kG)

Wymiary:

Rozpiętość 10,08 m

Długość 10,04 m

Wysokość 3,40 m

Powierzchnia nośna 20,6 m²

Masa:

Własna 4000 kg

Startowa 5700 kg

Osiągi:

Prędkość maks. 1100 km/h

Pułap 15 545 m

Zasięg 1424 km

Dane operacyjne:

Uzbrojenie

1 × działko NS-37 lub N-37D kal. 37 mm

2 × działka NS-23 lub NR-23 kal. 23 mm

500 kg uzbrojenia pod skrzydłami

post-2017-13662250214828_thumb.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites

Gunship?file=AC-130.jpg

AC-130 — uzbrojona wersja samolotu Lockheed C-130 Hercules produkowana w kooperacji przez wytwórnie Lockheed i Boeing. Samoloty te posiadają uzbrojenie strzeleckie i artyleryjskie tylko na jednej, lewej burcie i są przystosowane do atakowania tylko celów naziemnych podczas przelotu lub lotu po okręgu.

Głównym zadaniem należących do USAF samolotów AC-130H Spectre (ang. widmo) i AC-130U Spooky (ang. straszydło) jest bliskie wsparcie piechoty, atakowanie celów naziemnych i obrona własnych obiektów. Misje bliskiego wsparcia polegają na ułatwieniu działań piechoty, także na terenach zurbanizowanych, oraz osłonie powietrznej konwojów. Obrona obiektów polega na patrolowaniu przestrzeni powietrznej wokół ważnych obiektów, głównie baz lotniczych i ochronie przed siłami naziemnymi wroga.

Na pokładzie samolotów AC-130 znajduje się ciężkie uzbrojenie strzeleckie i artyleryjskie zintegrowane z nowoczesnymi sensorami, systemami nawigacyjnymi i kierowania ogniem, umożliwiające skuteczne rażenie celów w całkowitej ciemności i w trudnych warunkach atmosferycznych. Wyposażenie elektroniczne stanowi radar oraz kamery telewizyjne pracujące także w podczerwieni umożliwiające identyfikację celów i odróżnienie ich od własnych jednostek. Unowocześniona wersja AC-130U Spooky wyposażona jest także w nowoczesny radar z syntetyczną aperturą AN/ALQ-180 umożliwiający wykrywanie i identyfikację celów z dużych odległości. Systemy nawigacyjne samolotu składają się z systemów bezwładnościowych INS i satelitarnych GPS. Wykorzystanie najnowocześniejszych zdobyczy techniki opracowanych w latach 90. pozwala na jednoczesne atakowanie dwóch celów jednocześnie, a udźwig amunicji wersji AC-130U jest dwa razy większy niż AC-130H.

Wymiary

Rozpiętość: 40,40 m

Długość: 29,8 m

Wysokość: 11,70 m

Powierzchnia nośna: 162,1 m²

Masa

Masa startowa: 69750 kg

Prędkość

Prędkość maksymalna: 480 km/h

Pułap: 9100 m

Zasięg: 4070 km

Share this post


Link to post
Share on other sites

Przed opisaniem własnego środka transportu dodam coś do Mi-24. Nie słyszałem nigdy, aby ktoś go nazwał Krokodylem, za to wiem, że często używa się nazwy "latający czołg". Dlaczego? Bo strzelając w niego z standardowych NATOwskich karabinów (M4A1 na przykład) można co najwyżej rozśmieszyć pilota, choć wiem, że udało się takowego zestrzelić za pomocą AK-47 kalibru standardowego dla armii rosyjskiej. Nie pamiętam ich dokładnie, ale kaliber NATOwski to 4-6 mm, a Rosjanie używają 7-8.

Dobrze, a więc mój ulubiony środek transportu. A oto on:

800px-PICT89_-_PT91_Twardy.JPG

4546950-pt-91-twardy-643-427.jpg

Prezentuję wam PT-91 Twardy.

Jest to czołg podstawowy Wojska Polskiego.

Przede wszystkim jest to radziecki T-72 w którym wprowadzono kilka bardzo ważnych zmian.

Najważniejszą jest zamontowanie pancerza reaktywnego ERAWA, który znacząco zwiększa wytrzymałość oraz utrudnia wykrycie pojazdu radarom.

Jego zasięg wynosi 700 km, co jest jednym z najlepszych wyników na świecie. Amerykański M1 Abrams może pochwalić się jedynie niecałymi pięcioma setkami (500) kilometrów.

Pancerz ma grubość od 80 do 400 mm. Nie jest to dobry wynik, jednak trzeba wziąć po uwagę zaokrągloną wieżę i kadłub utrudniające przebicie.

Posiada 12-cylindrowy silnik PZL-Wola S-12U o mocy 625 kW (850 KM)

Uzbrojony jest w armatę kalibru 125mm

Karabin maszynowy 7,62 (O, to jest właśnie kaliber rosyjski wspomniany wyżej)

Przeciwlotniczy karabin 12,7 mm. Jest to kaliber używany w CKMach oraz słynnej snajperce Baretta. Inne oznaczenie kalibru to .50 (pół cala)

Posiadamy ich 233 sztuk. Poza nami ma je jeszcze Malezja w liczbie 48 pojazdów.

Share this post


Link to post
Share on other sites

SIA-43WillysJeep_lede.jpg

Willy's Jeep

Silnik: Gaźnikowy, rzędowy, czterocylindrowy o poj. 2200 cm³.

Moc: 60 KM

Transmisja: Mechaniczna

Długość: 3330 mm

Szerokość: 1575 mm

Wysokość: 1830 mm/1320 mm

Masa: 1040 kg

Moc jedn.: 57 KM/t

Trakcja: Kołowa (4x4)

Share this post


Link to post
Share on other sites

AC-130

Samolot wsparcia, uzbrojony w haubicę(!) 105mm, działko 40mm oraz działko 25mm. Potrafi zniszczyć dosłownie wszystko, ogromna siła ognia.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ka-52 240px-Kamov_Ka-52.jpg Dane podstawowe Państwo 22px-Flag_of_Russia.svg.png Rosja Producent Arseniewskie Zakłady Lotnicze "Progress" Konstruktor Kamow Typ Śmigłowiec szturmowy organizowania pola walki Konstrukcja stalowo-kompozytowa Załoga 2 Historia Data oblotu 25 czerwca 1997 Lata produkcji od 2008 Liczba wypadków
 • w tym katastrof 1

 Dane techniczne Napęd dwa silniki turbinoweKlimow TW3-117WK Moc 2 × 1640 kW Wymiary Średnica wirnika 2 × 14,5 m Długość 16 m Długość kadłuba 13,53 m Szerokość kadłuba 7,34 m Wysokość 4,95 m Masa Własna 7700 kg Startowa 11300 kg Zapas paliwa 1870 l Osiągi Prędkość maks. 302 km/h Prędkość przelotowa 270 km/h Prędkość wznoszenia 8 m/s Pułap praktyczny 5500 m Pułap zawisu bez wpływu ziemi 3600 m Zasięg 460 km Dane operacyjne Uzbrojenie Działka: 30mm działko Szipunow 2A42 (240 pocisków), 4 × 23mm działko podwieszane do węzła (940 pocisków)

Rakiety: AT-12 Wichr, R-73, pociski niekierowane S-24 (240 mm), S-13 (122 mm), S-8 (80 mm) Bomby: FAB-500, FAB-250, FAB-120, FAB-100, RBK-500, RBK-250

Użytkownicy 22px-Flag_of_Russia.svg.png Rosja

Ka-52 (ros. Ка-52 Аллигаторoznaczenie NATO Hokum B) - rosyjski, dwumiejscowy śmigłowiec bojowy, którego projekt powstał w 1987 roku w Związku Radzieckim, znany również pod kryptonimem Aligator. Ka-52 stanowi rozwinięcie jednomiejscowego projektu biura konstrukcyjnego Kamowa Ka-50 o zmodyfikowanym przeznaczeniu - miejsce dla drugiego członka załogi zostało dodane w celu uczynienia z Ka-52 śmigłowca dowodzenia i organizowania pola walki, bez zmniejszania przy tym jego możliwości aktywnego prowadzenia ognia w każdych warunkach pogodowych.

Ka-52 Aligator to ciężki śmigłowiec bojowy, którego maksymalna masa startowa wynosi 11300 kg (a więc plasuje się pomiędzy Ka-50 a Mi-28). Konstrukcja wykorzystuje układ dwóch współosiowych, przeciwbieżnych wirników nośnych (charakterystyczny dla wszystkich śmigłowców z OKB Kamowa), każdy o trzech łopatach z materiału kompozytowego. Śmigłowiec nie posiada śmigła ogonowego. Głowice wirników składają się z elastomerowych elementów skrętnych, co pozwoliło na redukcję liczby przegubów do jednego (przekręceń). W porównaniu do Ka-50 przeprojektowany został jedynie przód kadłuba, dlatego też zgodność konstrukcji Ka-50 i Ka-52 wynosi 80%. W celu uniknięcia nadmiernego wzrostu ciężaru, redukcji w stosunku do Akuły uległo opancerzenie kabiny oraz zapas amunicji dodziałka (z 460 do 240 naboi). Między innymi z tych samych powodów konstruktorzy zastosowali układ kabiny z miejscami jeden obok drugiego, co upraszcza współdziałanie obydwu pilotów i umożliwia obniżenie masy kabiny w stosunku do układu tandem - część instrumentów jest bowiem wspólna i nie wymaga powielenia dla drugiego członka załogi. Należy jednak podkreślić, że jest to rozwiązanie niestandardowe dla śmigłowców bojowych, a armia rosyjska miała do niego kilka zastrzeżeń. Główną jego wadą jest fakt, że w przypadku rozerwania w kabinie pocisku rażona jest cała załoga śmigłowca.

Ewenementem konstrukcyjnym na skalę światową jest zastosowanie na śmigłowcach rodziny Ka-50/52 foteli wyrzucanych. Jest to model K-37-800 klasy zero-zero, zaprojektowany i produkowany w zakładzie Zwiezda, który od lat dostarcza wysokiej klasy fotele dla rosyjskich myśliwców Su oraz MiG. Wystrzelenie pilotów możliwe jest dzięki systemowi uprzedniego odstrzeliwania łopat wirników, a fotele wykonane są z odpornych na ostrzał materiałów kompozytowych, podobnie zresztą jak łopaty i część kadłuba śmigłowca.

Napęd helikoptera zapewniają dwa silniki turbowałowe Klimow TW7-117WK o mocy 1640 kW każdy, a więc te same, które napędzają model jednomiejscowy. Przy wzroście masy własnej śmigłowca powoduje to spadek osiągów: pułap zawisu zmniejszył się do z 4000 do 3600 m, a prędkość wznoszenia na wysokości 2500 m wynosi 8 m/s (w stosunku do 10 m/s na Ka-50). Nadal jednak, dzięki zastosowaniu układu dwuwirnikowego, śmigłowiec może pochwalić się prędkością lotu poziomego przewyższającą osiągi śmigłowców o układzie klasycznym (w tym AH-64 Apache). Przy projektowaniu usytuowania zespołu napędowego konstruktorzy położyli nacisk na jego niezawodność i odporność na uszkodzenia. Silniki umieszczone są po bokach kadłuba tak, że tylko jeden z nich może ulec zniszczeniu od pojedynczego trafienia. Układ wydechu wyposażony jest w znane z Mi-24 osłony EWU, powodujące przyspieszone mieszanie gazów wylotowych z powietrzem i kierowanie ich w strumień zaśmigłowy wirnika, co utrudnia naprowadzanie pocisków termolokacyjnych. Układ przeniesienia napędu śmigłowca, jako element konstrukcji wrażliwy na ostrzał, zajmuje relatywnie niewielką przestrzeń sekcji dachowej pomiędzy silnikami i przytwierdzony jest do płyty ze stali żarowytrzymałej.

W konstrukcji Ka-52 zastosowano elementy opływowego kadłuba nośnego o przekroju prostokątnym, z dużym statecznikiem pionowym w postaci pojedynczej płetwy oraz skrzydłami z węzłami podwieszeń. Statecznik poziomy umieszczony został mniej więcej w połowie grubej belki ogonowej, która stopniowo zwęża się do płetwy ogonowej. Rozwiązanie takie przeciwdziała interferencji aerodynamicznej wirników nośnych i statecznika. Ma to duże znaczenie na śmigłowcu wysokomanewrowym - oprócz sterowania skokiem okresowym oraz różnicowym skokiem ogólnym wirników konstrukcja Kamowa jest bowiem wyposażona w stateczniki z powierzchniami sterowymi. Należy podkreślić, że układ dwóch wirników Kamowa wymaga dużej pionowej powierzchni ustateczniającej, dlatego też statecznik poziomy zbudowany jest w układzie H (z zakończeniami w postaci pionowych płyt) relatywnie blisko środka masy całej maszyny. Umożliwia to kontynuowanie lotu po odstrzeleniu statecznika pionowego, choć z dużymi utrudnieniami w sterowaniu.

Ka-52 wyposażony jest w podwozie w układzie trójpodporowym z podwójnym kołem przednim oraz pojedynczymi kołami głównymi. Podwozie główne chowane jest w locie w całości do niezakrywanych wnęk kadłubowych; koło przednie chowane jest do połowy, bezowiewki.

Edited by Yarpen

Share this post


Link to post
Share on other sites

AC-130

Samolot wsparcia, uzbrojony w haubicę(!) 105mm, działko 40mm oraz działko 25mm. Potrafi zniszczyć dosłownie wszystko, ogromna siła ognia.

to 105mm to na latające ruskie czołgi czy co ?! Lecisz sobie AC-130 a tu nagle... 

projektA40.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mojego ukochanego MI-24 już ktoś opisał więc muszę znaleźć coś innego...

 

Ju 87 STUKA

ju87_97gabt_lecce.jpg

 

Trochę informacji od cioci Wikipedii.

 

Junkers Ju 87 Stuka (z niem. Sturzkampfflugzeug) – niemiecki bombowiec nurkujący z okresu II wojny światowej. Zaprojektowana przez Hermanna Pohlmanna i oblatana 17 września 1935 maszyna, swój chrzest bojowy przeszła w 1936 roku podczas wojny domowej w Hiszpanii. W niemieckiej propagandzie samolot stał się symbolem wielkości Luftwaffe.

Cechą charakterystyczną Ju 87 były skrzydła w konfiguracji litery „W” i montowane w początkowym okresie wojny syreny akustyczne (tzw. „trąby jerychońskie”), uruchamiane podczas wprowadzania samolotu w lot nurkowy. Dźwięk syren wywoływał panikę na ziemi oraz działał destrukcyjnie na morale żołnierzy. Do bomb podczepianych do samolotu, montowano kartonowe rurki, które wywoływały narastający w trakcie spadania świst. Projekt zakładał wiele innowacji, m.in.: automat umożliwiający wyprowadzenie samolotu z lotu nurkowego w przypadku utraty przytomności przez pilota. Chociaż samolot był nowoczesny, miał też szereg wad – był słabo opancerzony, mało zwrotny i powolny.

Maszyna z sukcesami wykorzystywana była podczas ataku na Polskę, walk w Skandynawii, ofensywy na Francję, kampanii śródziemnomorskiej, bitwy o Kretę oraz operacji „Barbarossa”.

Kiedy Luftwaffe straciło panowanie w powietrzu, Ju 87 bez eskorty myśliwców stawały się łatwym celem maszyn alianckich. Z powodu braku następcy, samolot produkowany był do 1944 roku. Stuka używany był do ostatnich dni wojny, choć w większości został zastąpiony przez Focke-Wulf Fw 190 w wersji myśliwsko-bombowej. Przez osiem lat w okresie od 1936 do 1944 wyprodukowano około 6500 sztuk Ju 87 w różnych wersjach.
 

 

Dlaczego kocham tą maszynę ? Poza tym że wygląda naprawdę dobrze to coś co mnie zachwyciło jej syrena.

 

 

Gdybym był na wojnie a te maszyny walczyłyby przeciwko mnie to głos tej syreny z pewnością spowodowałby że w mgnieniu oka zrobiłbym się blady jak trup...

Efekt psychologiczny gwarantowany :).

Edited by Eternal

Share this post


Link to post
Share on other sites

Typhoon3.jpg

 

Okręty podwodne projektu 941 Akuła (ros. Акула – rekin, w kodzie NATO Typhoon) – radzieckie okręty podwodne z napędem atomowym skonstruowane w biurze projektowym Rubin do przenoszenia 20 pocisków balistycznych SLBM typu R-39. Są to największe kiedykolwiek zbudowane okręty podwodne na świecie. Ich tytanowy kadłub sztywny ma strukturę katamaranu pokrytego pojedynczym kadłubem lekkim ze stali.

W zakładzie nr 402 (Siewmasz) zbudowano ogółem sześć jednostek tego projektu, z których w służbie czynnej pozostaje dziś jedynie jednostka TK-208 "Dmitrij Donskoj", pełniąca rolę platformy testowej dla nowo opracowywanych rosyjskich pocisków balistycznych.

 

Wyporność: 

 

• na powierzchni 24500 ton
• w zanurzeniu 48000 ton

 

Prędkość:
• na powierzchni 16w
• w zanurzeniu 27w

Długość: 170m

Szerokość: 23m

 

 

Uzbrojenie 20 pocisków SLBM R-39
22 torpedy lub miny

Share this post


Link to post
Share on other sites


Kupić takiego i odmalować w biel i purpurę... :rarityawesome:

... i zamontować na dachu działko M61 Vulcan :soawesome:

Share this post


Link to post
Share on other sites

... i zamontować na dachu działko M61 Vulcan :soawesome:

 

Więcej Amerykańskości oraz SWAG'u by się już chyba nie dało upchnąć :lol: .

Ale fakt dobry wielkosilnikowy, kwadratowy krążownik szos jest dobry :D

Share this post


Link to post
Share on other sites

bmp1.jpg

 

BMP 1 w Finlandzkim kamuflażu, podejrzewam że nawet Rarity by piszczała z zachwytu  :lunaderp: .

 

BMP-1 (w Polsce oznaczony BWP-1) – radziecki bojowy wóz piechoty. Wprowadzony do uzbrojenia w 1966 roku.
 
W drugiej połowie lat lat 50. XX wieku coraz większym zagrożeniem dla pojazdów pancernych stawały się przeciwpancerne pociski kierowane (ppk). Główne uzbrojenie czołgów, armata o kalibrze ok. 100 mm słabo nadawała się do zwalczania stanowisk ppk. Także transportery opancerzone przewożące osłaniającą czołgi piechotę z powodu słabego uzbrojenia (karabin maszynowy 7,62 – 14,5 mm) nie były w stanie zapewnić skutecznej osłony atakującym czołgom. Ćwiczenia wykazały, że jedyną skuteczną taktyką jest możliwie wczesne spieszenie przewożonej piechoty, która niszczyła wykryte stanowiska ppk. Taka taktyka zmniejszała jednak szybkość natarcia i w praktyce degradowała czołgi do roli pojazdów wspierających.
Pod koniec lat 50. w ZSRR postanowiono opracować nowy pojazd opancerzony przeznaczony do transportu piechoty. W odróżnieniu od standardowego w tym czasie BTR-50P miał on otrzymać silne uzbrojenie składające się oprócz karabinu maszynowego z armaty i wyrzutni ppk. Prace rozpoczęto w 1960 roku. W 1964 roku biuro konstrukcyjne Czelabińskiej Fabryki Traktorów kierowane przez P. Isakowa przedstawiło prototyp oznaczony jako Obiekt 764, a w kolejnym roku ulepszony Obiekt 765[1]. Po próbach z innymi pojazdami, w 1966 roku Obiekt 765 został przyjęty do uzbrojenia jako BMP-1 (Боевая Машина Пехоты, bojewaja maszyna piechoty, ros. Bojowy Wóz Piechoty), znany tez początkowo jako BMP-765. Nowy pojazd miał niski kadłub o silnie pochylonych płytach pancerza czołowego. Pancerz przedni był odporny na ostrzał pociskami kalibru 12,7 mm. Taką odporność uznano za wystarczającą, ponieważ w momencie wprowadzenia do uzbrojenia BMP-1 podstawowym uzbrojeniem lekkich pojazdów opancerzonych NATO (potencjalnego przeciwnika) był karabin maszynowy M2 kalibru 12,7 × 99 mm NATO. Opancerzenie boczne i tyłu pojazdu zapewniało ochronę przed ostrzałem z broni kalibru 7,62 × 51 mm NATO. Dzięki stosunkowo słabemu opancerzeniu i w związku z tym niskiej masie pojazd posiadał możliwość pływania z marszu (bez wcześniejszego przygotowania).
Z uwagi na umieszczenie przedziału desantu w tylnej części pojazdu, grupa desantowa mogła opuszczać pojazd dwoma drzwiami tylnymi lub czterema włazami górnymi. Żołnierze desantu siedzieli plecami do siebie i mogli prowadzić ogień z broni osobistej przez otwory strzelnicze w burtach i drzwiach pojazdu. Stanowisko dowódcy umieszczono za stanowiskiem kierowcy, przed obracaną elektrycznie, jednoosobową wieżą. Uzbrojenie wozu składało się z gładkolufowej armaty 73 mm 2A28 Grom, sprzężonego karabinu maszynowego PKT i wyrzutni ppk Malutka. Wprowadzony do uzbrojenia w 1961 roku ppk 9M14 zapewniał przebicie pancerza o grubości 400-450 mm, mając przy tym zasięg maksymalny 3000 metrów, ograniczony długością przewodu sterującego nawiniętego na szpuli znajdującej sie wewnątrz pocisku. Sprawiało to że nowy pojazd mógł skutecznie zwalczać wszystkie czołgi podstawowe (MBT) armii NATO.
Duża odległość minimalna odpalenia ppk Malutka (500 m) spowodowała że BMP-1 musiał być uzbrojony w działo umożliwiające skuteczne zwalczanie celów opancerzonych na krótszych odległościach – dlatego uzbrojono go w gładkolufową armatę 2A28, kalibru 73 mm. Armata ładowana była przy pomocy automatu ładowania lub ręcznie. Naboje znajdowały się w obsługiwanym przez automat magazynie karuzelowym. Duża awaryjność automatu ładowania i brak poczucia bezpieczeństwa działonowego-operatora, któremu podczas ładowania armaty groziło urwanie ręki, a także niska szybkostrzelność osiągana przy pomocy automatu ładowania (ok. 8 strz/min) spowodowała, że część wozów (np. fińskie) miała zdemontowane to urządzenie i armata była ładowana tylko ręcznie. Z automatu ładowania zrezygnowano ostatecznie w 1974, po wprowadzeniu na uzbrojenie wozu nabojów odłamkowo-burzących, które nie mogły być ładowane automatycznie, chociaż w dalszym ciągu wykorzystywany jest magazyn karuzelowy[1].
 
Wersje produkcyjne i pojazdy pochodne :
 
BMP-1 (w Polsce: BWP-1) – wersja podstawowa z działem 73 mm; z tym samym oznaczeniem występuje również wersja z ograniczonym lewym przedziałem desantowym – zamiast czterech – dwa miejsca, w której na stalowej ramie została zamontowana radiostacja. Wóz w tej wersji używany jest jako wóz dowódcy kompanii, batalionu (bataliony zmechanizowane) lub plutonu (np. bataliony i kompanie saperów)
BRM-1 (BMP-R) – wariant zwiadowczy – z powiększoną wieżą, lecz bez wyrzutni przeciwpancernych pocisków kierowanych.
BRM-1K (w Polsce: BWR-1K) – wariant zwiadowczy, z radarem PSNR-5K (inna nazwa 1RL-133-1)
BMP-1KSz – wóz dowodzenia; używany na poziomie pułku-dywizji, nie posiada uzbrojenia (od 1976)[1]
BMP-1P – z wyrzutnia przeciwpancernych pocisków kierowanych 9M113 Konkurs (od 1979)[1]
BMP-1PK – wariant wozu dowodzenia BMP-1P.
PRP-3 – wóz rozpoznania artyleryjskiego. Posiada wieżę z radarem artyleryjskim. W armii rosyjskiej w każdym batalionie haubic 2S1 Goździk i 2S3 Akacja jest jeden PRP-3.
IRM (inżeniernaja razwiedywatielnaja maszyna) – wóz inżynieryjny używany do rozpoznania inżynieryjnego i rozminowywania, posiada wydłużony kadłub z siedmioma parami kół nośnych.
BMP-PPO – wóz do szkolenia kierowców BMP-1.
VPV – czeski wóz zabezpieczenia technicznego.
BPzV (w Polsce: BWR-1S) – czeski wariant zwiadowczy
OT-90 – czechosłowacki transporter opancerzony wykorzystujący podwozie i kadłub BMP-1.
MLI-84 – wersja rumuńska o wydłużonym kadłubie.
BREM-2 – radziecki wóz zabezpieczenia technicznego (od 1982)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jeśli chodzi o pojazdy to moim ulubieńcem bez wątpienia jest Sturmgeschutz III ausf.G

tnzk.jpg

Wyprodukowano ich ponad 13 tysięcy, co było niezłym wynikiem jak ja coraz bardziej pogarszający się stan niemieckiego przemysłu. Na początku (wersje A-E) były uzbrojone w krótkolufowe działa kalibru 75mm mające jedynie za zadanie wspierać nacierającą piechote. Jednak wraz z przybyciem sowieckich czołgów kw i t-34 na masową skalę, zdecydowano przezbroić następne wersje (F i G) w długofulowe działa 75mm, które mogły przebić takiego teciaka z odległości 3 kilometrów. Tak o to ze zwykłej artylerii, StuG został łowcą czołgów. Osiągał maksymalną prędkość 40km/h i ważył lekko ponad 20 ton. Moim zdaniem, gdyby Rzesza skupiła się na większej produkcji tych maszyn zamiast tworzyć takie molochy jak Tygrys Królewski czy Maus, mogli by się utrzymać o wiele dłużej niż do 45-go.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now