Nie zapomnij! [NZ][Grimdark]

[Flaterka]

Fic podzielony na krótkie części. Najczęściej będzie to półtorej strony. To mój pierwszy grimdark, więc zapewne was nie przestraszy. Po przeczytaniu byłabym baaaardzo wdzięczna za napisanie chociaż krótkiego komentarza. To dla mnie bardzo ważne, gdyż zamierzam napisać więcej opowiadań do wątku MLN i chcę uczyć się błędach. Żywię nadzieję że choć trochę wam się spodoba.

 

 

Część 1

 

 

 

[Foley]

No cóż, nie powinien istnieć fanfic, którego nikt nie skomentuje!

Tak więc:

Dobrze napisane, aczkolwiek pare przecinków zostało zgubionych. Opowiadanie niby nie trafia w mój gust, ale jest dobre. Na tyle dobre, że należałoby kontunuować.

Mroczny nastrój został wytworzony, lekki dreszczyk jest możliwy

Przydałoby się pare wyjaśnień, np. Jak wygląda kucyk który robi za narratora? Jak się nazywa?

[Flaterka]

Jak wygląda kucyk który robi za narratora? Jak się nazywa?

 

 

To planowo ma zostać tajemnicą aż do ostatniej części

[MisterGonzo]

Bardzo dobry fanfic. Trzyma w napięciu, podoba mi się.

[Kruczek]

Zbite to to, w ścianę tekstu, justowanko i akapity, will be good bo treść nawet, nawet, szybko się czyta, już wcześniej to studiowałem, ale teraz zdecydowałem się skomentować, bo nie widzę następnej części !

[panzerkampfwagen]

Bez sensu, ale mam nadzieję, że pojawi się przy następnych częściach. Skomentować bym chciała, ale nie mam czego.

[Obsede]

Jest taka  tendencja, że wielu początkujących fandomowych pisarzy zaczyna swoje fanfiki od mordowania  kucyków, które  tak przecież lubi. “Nie zapomnij” jest przykładem tej tendencji. Warto też zaznaczyć, że jest jeszcze jedna tendencja, wielce interesująca. Jest to tendencje do napisania jednego rozdziału, względnie jednego rozdziału i prologu i porzuceniu swojego dzieła na wieczne zapomnienie na jakimś forum. “Nie zapomnij” jest przykładem obu tych tendencji.

 

Jednocześnie jest to fanfik naprawdę chaotycznie napisany. Właściwie nie wiadomo co się dzieje, bohaterka raz jest na jawie raz doznaje jakichś wizji, raz jest związane a innym razem już nie. No dobrze, może trochę przesadziłem, wiadomo co się dzieje. Po prostu nie wiemy dlaczego Twilight Sparkle nagle stała się władczynią  loszku gdzie się torturuje i  morduje kucyki. Dobrze byłoby wiedzieć skąd bohaterka wie, pomimo strasznych zmian, że to ona. Być może byłby to materiał na kolejny rozdział, który nigdy nie powstanie.

 

Ale to co powoduje ból jest forma. “Nie zapomnij” to dosłownie jedna ściana  tekstu. Zapomnijcie o akapitach. Wypowiedzi mieszają się z opisami i właściwie przypomina mi to nieco angielski zapis dialogowy. Ostatni raz widziałem coś takiego w polskim tłumaczeniu “Silent Ponyville”. Literówkę widziałem przynajmniej jedną, na samiutkim początku.

 

Tekst straszny? Tak, ale nawet śmieszny, chociaż nie wiem czy można powiedzieć, że było to zamierzone. Po tym wszystkich mękach, swoich i innych ofiar szalonej Twilight, bohaterka słyszy wezwanie “Nie zapomnij!”

 

Cytat

 Usłyszałam czyjś maniakalny śmiech i jakby przez mgłę ktoś powtarzał „Nie zapomnij! Nigdy nie zapominaj!” . Chciałam tylko wiedzieć o czym mam nie zapomnieć. Tak: wyłączyłam żelazko, zrobiłam pranie, umyłam okna. Chyba o niczym nie zapomniałam. Oh! Co ja bym dała żeby znów znaleźć się w domu! 

 

Bardzo, bardzo to “zabawne”.

 

Czy polecam? No proszę, bez żartów.