Jump to content

Strona Główna  |  Ogłoszenia  |  Lista Fanfików  |  Fanpage  |  Feedback
Coolgat3

[GRA] Szum Fal [Survival]

Recommended Posts

[Zapisy dla dwóch osób dalej trwają, zobacz temat [ZAPISY]]

Zapisani gracze:

Coolgat3 jako Ethan Carson

Tajemnica jako Emily Vans

Snuja jako Nick Anderson

Lucypher jako Jonathan Faust

Mephisto jako Woody Smith

Shine Star jako Tessa Ravel

___

Wasza przytomność, którą straciliście na kilka sekund przy wstrząsie wywołanym przez uderzenie samolotu o lustro wody bardzo szybko do was wraca. Trzeba być głupim, żeby nie zauważyć, że wrak coraz szybciej nurkuje pod wodę dziobem w dół, a w środku jest coraz mniej suchej przestrzeni. Teraz Ethan, zapewnie nie tylko on, uświadamia sobie, że siedzenia przy ogonie były jednym z najlepszych decyzji jakie dzisiaj podjął, ale czemu zawraca sobie głowę takimi błachostkami? Jedyne o czym teraz powinien myśleć to o jak najszybszym opuszczeniu tej śmiertelnej pułapki. Jedyne rozsądne wyjścia o których wiedział każdy to drzwi po obu stronach ogonu odrzutowca. Jedne, po lewej, były wyrwane, prawdopodobnie przy uderzeniu. Drugie drzwi wyglądały na szczelnie zamknięte, ale tuż obok nich na ścianie była zawieszona duża, czerwona torba z białym krzyżem namalowanym na przodzie. Ethan gorączkowo sięgnął pod siedzenie, i po kilku sekundach wyciągnął stamtąd żółtą kamizelkę ratunkową

-Ej! Pod fotelami macie kamizelki! - Krzyknął do wszystkich, którzy przetrwali uderzenie i zaczął zmierzać w stronę otwartego wyjścia, nie zwracając uwagi na czerwoną torbę. "Pewnie weźmie ją ktoś inny..." Pomyślał i stanął w progu drzwi, spoglądając w dół. cztery metry dzieliły próg wyrwanych drzwi od powierzchni wody. Ethan wiedział, że najlepiej skoczyć jak najdalej, bo inaczej zostanie wessany pod wodę wraz z wrakiem samolotu. Odwrócił głowę w stronę innych

- Jazda ludzie! Nie mamy czasu! - Zaczął ich popędzać

Edited by Coolgat3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Emily odzyskała przytomność i uświadomiła sobie swoją sytuację. Była po szyję w wodzie. Pobiegła w stronę ogona wyciągając spod fotela, który nie był pod wodą kamizelkę i biegnąc do wyjścia.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mierzy Emily wzrokiem i kiedy podbiega do wyjścia Ethan zatrzymuje ją

-Patrz, widzisz ten czerwony przedmiot pływający na wodzie? - Wskazuje palcem na czerwoną sflaczałą rzecz unoszącą się na powierzchni wody około 5 metrów od wraku

Share this post


Link to post
Share on other sites

-To jest ponton, mamy szczęście, że ten samolot taki miał. Jak wyskoczysz to płyń do niego jak najszybciej, zauważysz czarną linkę. Pociągnij za nią i lekko odepchnij ponton, powinien się nadmuchać, jeżeli nie jest dziurawy. Miejmy nadzieję, że nie jest dziurawy, bo jeżeli jest to jesteśmy martwi... Jak już na niego wejdziesz to odpłyń kilka metrów od wraku, żeby nie wciągnęło cię pod wodę i czekaj na nas. Ja tu zaczekam na innych.- Powiedział Ethan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jonathan wstał od razu po odzyskaniu przytomności. Wyciągnął kamizelkę i wziął czerwonął torbę. Nie zważając na ludzi stojących w drzwiach wyskoczył i pociągnął za linkę od pontonu. Gdy się otworzył podpłynął do niego.- Skaczcie! Jest cały!- zawołał.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Emily zawachała się i wskoczyła na ponton. Ten lekko zachwiał się, ale po chwili znów kołysał się tylko na falach.

Share this post


Link to post
Share on other sites

-Jest tu jeszcze jeden mężczyzna! Chyba jeszcze nie oprzytomniał! Czekaj! - Ethan krzyknął do Jonathana i podbiegł do Nicka, który dalej był nieprzytomny. Ethan spojrzał na poziom wody który szybko się podnosił, wypełniając przestrzeń w samolocie. - Cóż... Chyba będziemy musieli cię stąd wyciągnąć... - powiedział, jakby Nick go słyszał. Wyciągnął kamizelkę spod jego fotela i podniósł Nicka na barku, gorączkowo zakładając mu kamizelkę, po czym przerzucił go przez ramię chwytem strażackim. Ethan powoli podszedł do wyjścia. Teraz od powierzchni wody dzieliły go tylko dwa metry. Skoczył, bez wahania się. Po wylądowaniu w lodowatej wodzie pociągnął za linki w obu kamizelkach, które natychmiastowo nabrały powietrza. Ethan zaczął płynąć w stronę pontonu, powoli, bo tylko na tyle pozwalał mu nieprzytomny Nick.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ethan złapał za ręke Jonathana i przy jego pomocy wciągnął się na ponton -Dzięki - Ethan powoli uspokoił swój oddech -Dobra, radzę odpłynąć jeszcze dalej bo będzie po nas... - Ethan zaczął odpychać się od wody ręką, ponton powoli oddalał się od wraku

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ethan spojrzał się na wrak samolotu, który był jakieś dobre 20 metrów od nich. Oś sterowa samolotu, która była ostatnią suchą częścią zniknęła w otchłaniach Pacyfiku. Ethan przestał wiosłować i usiadł po turecku na pontonie. Ponton był wystarczający dla czterech osób miał wymiary 3,5 metrów długości i 2,5 metrów szerokości. Powietrze zostało wypełnione przez ciszę. Ethan rozejrzał się do okoła, tworząc daszek z dłoni, który chronił jego oczy przed słońcem. Naokoło pustka... Nie widać żadnego lądu, a słońce na bezchmurnym niebie praży jak na grillu. - Mamy przerąbane... - Powiedział cicho Ethan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nick podniósł się podpierając ręką. Czuł lodowaty chłód, oraz ból głowy. Rozejrzał się w około i widząc innych powiedział - Co... Gdzie ja...? Umarłem? - Spytał lekko zszokowany.

Edited by Snuja

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ethan spogląda na Nicka. -Nie... Nie umarłeś, ale nieuniknione, że to czeka nas wszystkich. Samolot zatonął a my jesteśmy udupieni po środku Pacyfiku - Powiedział Ethan. -Może powinniśmy zacząć płynąć, jeżeli chcemu dotrzeć do jakiegoś lądu...

Share this post


Link to post
Share on other sites

- Emmm... Jestem Nick. Nick Anderson. - odpowiedział Ethanowi. - Cholera. Widział ktoś mój monokl? Nigdzie się z nim nie rozstaje. - rozejrzał się po pontonie.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nie widziałem żadnego monoklu... Może masz go w kieszeni czy coś... Poszukaj go dobrze.. Ethan rozgląda się do okoła "Musi być tu coś, co pomogłoby nam wiosłować..." pomyślał. Większość szczątek samolotu prawdopodobnie leży już na dnie, albo jest na nie w drodze. Ale udało się dostrzec jedną, białą, prostokątną płytę. -Ej... Widzicie to? - Ethan wskazał palcem na dryfujący przedmiot -To może pomóc nam w poruszaniu się...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Co do monoklu jest tu. - powiedział podając mu go a następnie wskoczył do wody, prędzej ściągając płaszcz i krawat i kamizelkę. Podpłynął do płyty i wrócił do pontonu.- Macie.- powiedział. Był nieźle umięśniony czego nie było na początku widać.

Share this post


Link to post
Share on other sites

-Lepiej nie rób tak więcej... Tu mogą być rekiny, albo dostaniesz hipotermii... Trzymajmy się razem.. Przynajmniej narazie - Mówi Ethan i wciąga Jonathana do pontonu, kładąc płytę na "burcie" pontonu. -Dobra... To powinno pomóc... - Bierze płytę i zaczyna wiosłować w losowym kierunku - Trochę to zajmie...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nick odbiera przedmiot i prawie skacze ze szczęścia. Z wyraźnym uśmiechem na twarzy zakłada na oko. - A tak dokładnie to... Wiecie może gdzie jesteśmy?

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
This topic is now closed to further replies.

×
×
  • Create New...