Niklas

- Wpierw przyda się coś zjeść - odparłem - a potem pójdę wypróbować twoją zabawkę... A później... wyruszam dalej odnaleźć ten pociąg.

Dawno już tutaj nie byłem N - Symphony... Brzmi ładnie, lubię to słówko. A - Cutie Belle i Rarcia... Fajny obrazek. S - pomysłowa, mimo że ja bym ją raczej wycentrował i dał pełną Rarcię... I szkoda, że jej kolory są takie, jakie są, bo napisy w kolorze jej grzywy są lekko... nieczytelne. Dałbym już bardziej w kolorze jej cieni do powiek. Ale nie jest źle, bo podoba mi się ta czcionka. U - nie znam na tyle, by podjąć się oceny.

- A tam. - Machnąłem kopytem. - Jak tak zawsze... Wyglądam, jakbym nie spał od lat, a rano wstaję jak gdyby nigdy nic.

- Cześć, Moiro... - powiedziałem, kiedy już znalazłem się w części sklepowej.

Zabrałem więc swoje rzeczy i z wolna zszedłem na dół.

Ziewnąłem, po czym podniosłem się powoli. Zacząłem też nasłuchiwać za Moirą, by nie chodzić po części, w której byłem jedynie gościem.

- Taa... Dobranoc, Moiro... - rzuciłem jeszcze, po czym przymknąłem oczy.

Rozejrzałem się szybko. - Nawet lepiej niż dobrze - odparłem, układając się wygodnie. - Bywałem w zdecydowanie gorszych miejscach.

Niewiele myśląc, ruszyłem za nią. Byłem już naprawdę zmęczony.

- Na pewno będzie wygodniejsze niż powyginane blachy na środku Pustkowia - mruknąłem.

- Taa... ale gdyby to był zwykły napadnięty pociąg, nie byłby legendarny - stwierdziłem, ziewając. - Heh... zmęczenie mnie dopada. To jak, Moiro? Pozwolisz mi spędzić tu noc?

- Też mam nadzieję... - odparłem. - No i może uda mi się dowiedzieć, co się z nim stało, dlaczego nigdy nie dotarł do celu...

- Z pewnością - odparłem, mimo że nie wierzyłem w taką ewentualność. W końcu podróże w czasie były niemożliwe... inaczej ktoś już dawno by to zrobił... - No ale, użyteczny czy nie, chcę dopaść ten pociąg... To mój taki wielki cel...

- Czyli bariera antymagiczna... - mruknąłem. - To więc był ten cenny ładunek... Cóż... na jego użycie to chyba trochę za późno... chyba że ktoś by wymyślił podróże w czasie... heh...

- No proszę... - powiedziałem. - A pomyśleć, że większość wciąż wierzy, że zaginął w drodze z Central do Appleloosy... I dzięki za kolejny trop... teraz już wiem, że mam go szukać na trasie Manehatten-Ponyville...

- Słyszałaś o pociągu z Central? - spytałem.

- Czy ja wiem... nie bardziej niż ktokolwiek, kto łazi na Pustkowia... - stwierdziłem. - Po prostu... ponosi mnie czasem, jak czegoś szukam... i potem jestem otoczony ghulami, które się wzięły nie wiadomo skąd, no i muszę wiać... Niby jestem bardzo użyteczny w grupie, ale... jakoś po tych samotnych przygodach mi zrobili czarny PR i ostatnimi czasy to nikt nawet mnie nie chciał brać... Heh, dlatego między innymi się zgodziłem aż tak poświęcić... dla dobra nauki... Bo potrzeba mi kapsli, by znaleźć to, czego szukam...

- Mniej więcej... - przyznałem. - Głównie to ja wyciągałem innych z kłopotów, bo w porę potrafiłem ostrzec grupę przed zagrożeniem, ale... jak chodzę sam, to... bywa różnie i wtedy... zwykle obrywają wszyscy rykoszetem...

Przybiłem jej kopytko. - A ja jestem Lemon Slice - odparłem. - Pony non grata Nowej Appeloosy... i zapewne paru innych też. Ale nawet nie dlatego, że nie jestem godny zaufania... Po prostu... moje wyprawy bywały... ekstremalne...

- Jak ci na imię, tak w ogóle? - spytałem.

- Z tym, że po cholerę mi jakieś mieszkanie - mruknąłem. - Potrzebuję jeno łóżka na noc...

- Dzięki - odparłem, biorąc od niej gazetę. - A... znasz może jakieś miejsce, gdzie mógłbym się przespać? - spytałem. - Bo... jakoś wolałbym uniknąć tej cholernej tawerny...

- Sprawdzę to... - odparłem. - Ale... czy to może zaczekać do jutra?

Musiałem przyznać, że choć ma naprawdę dziwne pomysły, to jednak naprawdę nieźle wszystko wykonywała. Promieniowanie opuściło mnie szybciej niż kiedykolwiek widziałem, a ranę postrzałową oczyściła szybciej niż tamten medyk za 50 kapsli... Co jak co, ale miała ogromną wiedzę... choć dziwne metody na testowanie ich w praktyce... Czy zainteresowany? Za taką kasę to każdy byłby zainteresowany... Pytanie tylko, co wymyśli tym razem. - Zainteresowany - odparłem - tylko... przydałoby się nieco odpocząć...

Bez dłuższego zwlekania ułożyłem się na stole.