Jump to content

Mephisto The Undying

Brony
  • Posts

    10764
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Everything posted by Mephisto The Undying

  1. Błędem było myślenie, że przechwałki Kobolda oznaczały jego nieśmiertelność, a jednak, o ile magia krzywdziła Yoshimaru i Daganzeaxa każdy efekt magiczny na Roghrakhu zdawał się nie wpływać na niego w żaden sposób. Ani magia wysysającą z niego życie, ani las i jego nieprzyjemna natura, jakby czarno-zielone ostrze pochłaniało całą tą magię. Jednak, kobold zmuszony był do przedzierania się przez las nie był czymś na co Smok chciał przystać. Ale jednak, mała jaszczurka dzielnie przecinała liście i miażdżyła drzewa w swojej szaleńczej szarży napędzonej niezwykłą mocą artefaktów i swoją Furią Maluczkich. Sama furia jednak pewnie nie wystarczy by wygrać tę bitwę. Gdy całe otoczenie zostało przetransformowane walka zdecydowanie przeszła na stronę nekromanty. Tego Daganzeax nie mógł zaakceptować. Temu też postanowił zrobić coś z całą to dżunglą. Co gorsza, niewidoczne zęby wbijające się w twarde jak stal łuski nie były na szczycie listy rzeczy które smok lubił. Dlatego z nieprzyjaznym warknięciem zerwał z szyi dziwaczny medalion. A może kapsułę? Trudno powiedzieć. Jednak smok wycelował ręką w której trzymał swój naszyjnik w Hiroshiego. Zaraz potem ścisnął obiekt w dłoni a pękający obiekt zaczął wypuszczać z siebie dym który zaczął otaczać drzewa. Celem dymu było zniszczenie całego lasu, pozbycie się zaklęcia które je utworzyło i tym samym wyrzucenia ich z areny. Smok jednak miał więcej sztuczek w swym arsenale. Składając dłonie raz jeszcze podniósł je obie nad siebie i wycelował palcami wskazującymi w niebo. Wpierw niewielki błysk, potem większa kula ognia zdawała się zmaterializować wysoko na arenie. Podążając za palcami smoka, płomień popędził w kierunku japońskiego Ducha, ujawniając swoją prawdziwą formę. "Meteorytowy Golem!" zawołał smok, gdy żelazne cielsko otoczone magicznym ogniem zderzyło się z duchem... lub miejscem gdzie duch był.
  2. Gdy kilof zderzył się z ciałem nekromanty, obok smoka pojawiła się skrzynia wypełniona skarbami. Sam pies zaś odskoczył, szybko wracając na miejsce bliżej połowy areny które przypadło Daganzeaxowi. Oczy smoka przestały przypominać te należące do elfa i przybrały swój naturalny, jaszczurzy wygląd. Obserwując zjawę na jego twarzy widać było gniew. Te wynaturzenia obrzydzały jaszczura. Obserwując nową zjawę, smok poruszył ręką obok siebie, przygotowując się jakby na chwycenie miecza. To też się stało, bo z szarego portalu wyłoniła się rękojeść porośnięta liśćmi. Gdy smok wyciągnął cały miecz, oczom nekromanty pokazało się czarne ostrze, wyglądające jakby wykute z rozpadającej się kory drzew. Energia z miecza wystrzeliła do Twarz smoka wykrzywiła się w uśmiech, gdy ostrze wypuścił ze swej dłoni a te wpadło do ręki Kobolda. Potem widząc banshee gotującą się do krzyku, smok podniósł kobolda za szyję i postawił go przed sobą na trajektorii strzału. Gdy krzyk zderzył się z nędznym koboldem, energia powinna istotę zniszczyć, a jednak absolutnie nic się nie stało. Niewielki jaszczur zaśmiał się dumnie podnosząc miecz. "ROGHRAKH! SYN ROHGAHHA JEST NIEŚMIETELNY!" wykrzyczał Kobold w czasie gdy wylądował na ziemi. Potem, Daganzeax poruszył ręką i skrzynia skarbów zniknęła, zamiast niej z kolejnego szarego portalu przed koboldem pojawił się młot, wielki na tyle, że zdawał się zrobiony do użytku gigantów, nie ludzi. A co dopiero niewielkich istot. Kobold jednak chwycił za rękojeść młota i ruszył szarżą do ataku. "Yoshimaru!" słysząc okrzyk smoka, pies wyrzucił kilof ze swojej paszczy w kierunku kobolda, który chwycił go w zęby, trzymając teraz wielki młot, magiczny miecz i kilof. "Pokażę ci! Że siła jest względna!" zawołał kobold, celując swoim cały arsenałem w Nekromantę. Pies zaś wrócił do okolicy bliżej Daganzeaxa.
  3. Dziś odpisze, ale nie miałem zbytnio czasu teraz bo rodzina z Niemiec przybyła i cały tydzień w pracy byłem a wolny czas śledziłem chodząc po mieście, komputera nawet nie włączałem
  4. Moment w który nieumarli rozbiegli się, był też momentem w którym Daganzeax poruszył ręką i kilof z rąk kobolda wystrzelił, niesiony niewidzialną siłą i został złapany przez psa, który wykorzystując swoją większą zwinność, przeskoczył po nieumarłych odbijając się od ich głów wydostał się z tunelu i rzucił się na Nekromantę. Z zamiarem uderzenia w niego kilofem. Kobold jednak nie miał na tyle szczęścia, nie miał szans aby przetrwać ostrzał, temu też niezwykle szybko uciekło z niego życie a jego resztki, stanęły w ogniu i spłonęły. Dym ze szczątek kobolda jednak, zamiast działać jak normalny dym, poleciał w kierunku unoszącego się nad ziemią smoka, tworząc niewielką kulkę obok niego. Smok jednak nie miał zbyt wiele czasu na działanie bo zaraz potem salwa z broni zaczęła go ostrzeliwać. I chociaż zdążył zasłonić się skrzydłem, na salwę z broni przeciw powietrznej nie był przygotowany. Mimo łusek twardych jak stal, albo nawet i twardszych, ostrzał nie był czymś przyjemnym, temu też smok szybko złożył swoje palce w symbol i kulka dymu upadła na ziemię tworząc niedawno zmarłego Kobolda po raz kolejny. Sam pies zaś, zyskał kolejny zastrzyk energii, stając się raz jeszcze potężniejszym, powoli zaczynało od niego bić złotawe światło. Palce smoka, który zasłaniał się rękami i skrzydłami przed ostrzałem zabłysnęły a on sam zaś na ułamek sekundy odsłonił swoje ciało. Błękitna sfera otoczyła jego ciało, zbierając na sobie ostrzał. "Zakrzywienie... Błyskawicy" Błękitna aura wystrzeliła w działo które to zaczęło w dziwaczny sposób wykrzywiać się, poza swoje możliwości, łamiąc metal ale dalej podtrzymując ostrzał, tym razem celując w nieumarłych. Daganzeax wylądował na ziemi. Stuknął pierścień na swoim palcu dłonią. "Sigardo, wzywam cię. Wspomóż mych żołnierzy!" Promień światła z nieba oświetlił chwilowo smoka, po czym nad jego głową pojawiła się aureola. Na razie jednak, smok nie atakował dalej.
  5. Chmara nieumarłych zdecydowanie nie była czymś co smoki, zwłaszcza te metaliczne, lubiły. Daganzeax był na dodatek niezwykle starym i gburowatym praworządnym smokiem, który na widok nieumarłych wydał z siebie gniewny pomruk po czym wstał ze swojej siedzącej pozycji. Czerwona peleryna zawiała, na nieistniejącym wietrze i w blasku srebrnego ognia stała się parą skrzydeł, które to smok szybko użył aby wznieść się w powietrze i odskoczyć od chmary Ghuli. "Upewnie się aby ci nieumarli powrócili do swych grobów. Siłą!" wykorzystując dodatkowy dystans jako Daganzeax stworzył pomiędzy sobą a ławicą, smok utworzył ze swych dłoni symbol koła, który to szybko po powstaniu, rozświetlił się złocistym światłem. Światło to przekształciło się w portal ukazując wizerunek psa siedzącego na złotym tronie cesarza jakiegoś orientalnego kraju. Zwierze szybko jednak przeskoczyło przez portal, lądując w dumnej pozie przed smokiem i wpatrując się dumnym spojrzeniem w nieumarłych. Zaraz potem Daganzeax przygotował nowy symbol, tym razem układając dłonie w formę czegoś na kształt misy z której buchnął płomień. Płomień który przekształcił się w drugi portal. Z tego portalu wyłoniła się sylwetka mniejsza od psa. NIegroźnie wyglądające jaszczurkowate stworzenie, nędzny kobold, w pancerzu ze skóry, bez broni. Jednakże samo przybycie owego nędznego jaszczura wysłało w kierunku psa jakąś mistyczną, duchową energię która zdawała się wzmocnić jego aurę. Po chwili smok odpiął od swego broń. Zdobiony nadziak, po czym rzucił go przed niewielkiego kobolda. Jaszczur podniósł broń bez słowa, obrócił się w kierunku nieumarłych i zaszarżował, wydając z siebie okrzyk pełen gniewu i furii, okrzyk wzbudzający gniew pośród żywych. Niedługo potem, pies również ruszył do boju. Sam Daganzeax, skrzyżował ręce na klatce piersiowej i czekał na zderzenie.
  6. Oto raz jeszcze... ujrzę piasek areny magii...Ha... Gdzieś w krainie zapomnianej przez czas, w jaskini tak starej jak sama wyspa na której się znajdowała można było usłyszeć cichy rytmiczny oddech. Z każdym krokiem w głąb jaskini oddech stawał się o wiele wyraźniejszy. Z czasem dało się nawet rozróżnić w oddechu pojedyncze słowa. Słowa wypowiedziane przez sen w starożytnym języku, zapomnianym przez nawet piaski czasu. Tunel wypełniony był totemami, darami, łuskami i nawet kośćmi, głównie zwierząt i istot na tyle głupich by wstąpić do leża smoka. I chociaż ja również mógłbym zostać nazwany głupcem za zbliżanie się właśnie do śpiącego smoka, miałem ku temu swoje powody. Wkraczając do owalnej pieczary, ujrzałem przed sobą źródło oddechów i chrapania. Istota równie wielka co majestatyczna, zwinięta na stosie mieczy, toporów, młotów i masy innych broni. Daganzeax, Mistrz Zbrojowni na swym tronie z mieczy. Naturalny blask jego brązowych łusek nie zniknął, wciąż odbijały światło pomimo wyraźnych śladów patyny na jego skrzydłach, ogonie i rogach. Wyraźna oznaka jego wieku. Elektryzująca atmosfera w pomieszczeniu sprawiła, że włosy na moich rękach stanęły dęba, od samego obserwowania przedwiecznego smoka. Nie miałem jednak zamiaru siedzieć tu i czekać aż sam się przebudzi. Trzeba było to przyśpieszyć. Zrobiłem dwa kroki w przód i chwyciłem jeden z mieczy ze sterty leżącej przede mną. Efekt był natychmiastowy, najpierw powieki smoka drgnęły, potem on sam się poruszył. Jego głowa zbliżyła się do mnie zanim smok nawet się obudził i ciepłe powietrze z jego nozdrzy sprawiło, że zrobiłem dwa kroki do przodu. "Kto... Kto śmie dotykać Zbrojownie Daganzeaxa?!" Jego głos niósł się echem po tunelu zmuszając mnie do zrobienia dwóch kolejnych kroków w tył. Odwiałem od siebie powietrze z jego oddechu, ze zniesmaczonym wyrazem twarzy. "Przyszedłem cię obudzić staruszku." odezwałem się robiąc kolejny krok w tył, żeby uniknąć jego nieprzyjemnego oddechu. Niski pomruk wydobył się z jego paszczy w czasie gdy otwierał swe oczy i skierował wzrok na mnie. "Mephisto... Czemuż to przerywasz mój sen?" Uśmiechnąłem się w kierunku wielkiego jaszczura "Potrzebuje kogoś kto stanąłby w moim imieniu na arenie. Kogoś kto będzie walczył przeciwko nekromancie i kogoś kto będzie kontrolował moich żołnierzy w tej bitwie." Z Daganzeaxa wydobył się kolejny pomruk. Niezadowolony i zirytowany. Oczywiście wiedziałem, że tak będzie i wyciągnąłem sztylet ukryty przy moim pasie. Zakrzywione ostrze błysnęło w świetle zaklęcia które używałem do rozjaśnienia swej drogi. Podobnie zresztą jak oczy smoka. Niezadowolony pomruk zamienił się w zainteresowanie. Widziałem, że się zgodzi... Daganzeax w całej swej okazałości nie zdołałby niestety przejść przez bramę areny. Możliwe, że zdołałby radę się przecisnąć, ale jego duma na to nie pozwalała. Temu też wybrał formę humanoidalną. Tak oto, elf o brązowych włosach połyskujących niczym metal w świetle areny, przeszedł przez bramę. Jego twarz pozostawała odkryta, jednak resztę ciała zakrywała płytowa zbroja. Złota, z czerwoną peleryną. Każdy fragment materiału który wystawał spod zbroi również był czerwony. Szmaragdowo zielone oczy wpatrywały się prosto przed siebie, zaakcentowane dodatkowo zielonymi fragmentami na jego twarzy i nawet we włosach. Widocznie patyna porastająca jego smocze ciało była widoczna nawet w innych formach. Daganzeax wzniósł swą rękę w górę, zaciśniętą w pięść na znak gotowości do boju. Czerwona elektryczność zebrała się wokół jego dłoni po czym czerwony grom uderzył w wyciągniętą rękę, tworząc swego rodzaju racę, jako popis przed widownią. Może i był starcem, ale wciąż wiedział jak się zaprezentować. "Jam jest Daganzeax! Mistrz Zbrojowni! Zrodzony w boju!" Niski głos smoka skierowany w kierunku publiczności rozniósł się po arenie, zaś sam Daganzeax opuścił swoją rękę i usiadł po turecku na ziemi, oczekując na przybicie swojego oponenta.
  7. Ty i ja Zegarmistrzu! Imię: Daganzeax Tag: Standard
  8. Ah, Wampir Maskarada. Gry White Wolfa mają tendencje do bycia bardziej RP niż G, co zdecydowanie jest plusem, jeśli ktoś chcę bardziej skupić się na intrydze, horrorze czy odgrywaniu interakcji społecznych niż budowaniu postaci. Jeśli ktoś poszukuje systemu do robienia mechanicznych potworów z tysiącem skilli i super statami, raczej się to nie uda. Interakcje społeczne są zdecydowanie głównym plusem tej gry, bo mimo, że nowonarodzony Krewniak (bo jeśli dobrze pamiętam tak przetłumaczono Kindred w polskiej wersji językowej), mimo bycia Kainitą, wciąż jest w głębi duszy człowiekiem, po prostu takim który teraz piję krew. Każdy klan wampirów w jakiś sposób został zmieniony, ale to nie zatrzymało ich ambicji. Gracze muszą na ogół uważać, by nie zostać pionkami dla potężniejszych wampirów, a jeśli to się nie uda, znaleźć sposób aby tymi pionkami nie zostać do końca swego nie życia. Więc cała otoczka ciemności i bycia potworem to materiał na kampanię z super intrygą, taką gdzie czasem musisz użyć magii krwi żeby pozbyć się wrogiej frakcji wampirów, a czasem nie dać się wplątać w plany wampira który widzi graczy jako debili od brudnej roboty. Tylko uważajcie, żeby przypadkiem nie zagrać w piątą edycje, gdzie Nosferatu zamiast wyglądać jak potwory, wyglądają jak bezdomni. No chyba, że White Wolf chciał coś przez to powiedzieć
  9. 4chan to przez te dwa obrazki to się chyba załamał pod ciśnieniem. Przeszli przez wszystkie etapy żałoby i to w kilka minut. Ale ogólnie z tego co widzę wygląda to lepiej niż te pierwsze obrazki co się pojawiły Słyszałem jakieś też dzikie rzeczy, że nie będzie magii w tej wersji, nie wiem na ile to prawda, ale zdecydowanie wygląda o wiele lepiej niż sądziłem słysząc CGI, chociaż i tak MLP The Movie wyglądało lepiej.
  10. Hoho, forum jeszcze stoi widzę, co tam u was gagatki?

    1. Decaded

      Decaded

      Śnieg sypie. Zimno. Herbatka się kończy.

    2. Mephisto The Undying

      Mephisto The Undying

      O prosz. A ja mam zarówno herbatkę jak i sypiący śnieg. 

       

  11. Rose Badając obiekt zauważyłaś, że tylko jedna strona zdaje się odbijać. Była też inna w dotyku, wciąż gładka... ale inna. Jakby był to zupełnie inny materiał, a jednak ten sam. Ostatecznie raz jeszcze zerknęłaś na lusterko i udało ci się zrozumieć w co było nie tak. To nie było odbicie, wyglądało to raczej jakby "po drugiej stronie" była twoja kopia która udawała, że jest odbiciem. Tylko, że gdy ty rozglądałaś się za miejscem gdzie ukryć lusterko, ta wpatrywała się w ciebie. Moon Więc odszedłeś, ale zanim odszedłeś zauważyłeś, że zarówno Star jak i Starlight patrzyli na ciebie ze zdziwieniem. No ale trudno. Dotarłeś na plażę w pobliżu wraku. Były tu głównie deski i walizki, które teraz w dużej części były zabierane przez Jelenie i niesione w kierunku miasta. Znalezienie czegoś może być trudniejsze niż wcześniej, Zauważyłeś za to klacz która stała z dziwnym obiektem w kopytkach i rozglądała się dookoła.
  12. Moon - To lecimy do noclegu - stwierdził Star. - Zgadzam się. Tam mamy największe szansę dowiedzenia się gdzie jesteśmy i opracowania dalszego planu działania - dodała Starlight więc mieliście już tymczasowy cel. Miejsce w którym byliście nie było dużym miastem, ba, nie było nawet miastem. Nazwanie tego wsią też mogło być przesadą. Ale była noclegownia, w której mogliście się zatrzymać. Co prawda nie było wolnych pokoi, ale główna sala została przekształcona w tymczasowe miejsce do nocowania, podobno wysłali już posłańca do miasta któremu podlegali, ale na razie trzeba było tu zostać. Tylko co teraz? Rose Po podejściu bliżej do obiektu, okazało się, że nie była to maska, jednak i tak była to dość ciekawa rzecz. Obiekt w kształcie ośmiokąta, wykonany z czarnego kamienia. Do tego, rogi zostały pokryte jakimś zielonym materiałem który nie przypominał ci żadnego znanego wcześniej metalu. Słońce odbijało się od czarnej powierzchni, zbyt mocno jak na to co sugerował materiał. Był też wypolerowany tworząc lustro w którym mogłaś zobaczyć swoją twarz z którą... coś było nie tak. Ale trudno było ci powiedzieć co.
  13. Blazing Rose Kościotrup zdawał się już nie usłyszeć twojego komentarza, bo najzwyczajniej w świecie odwrócił się i odszedł, zostawiając się samą. No ale ty ruszyłaś na dalsze przeszukiwanie wraku. Oprócz paru kolejnych moment udało ci się znaleźć czyjąś walizkę wypełnioną przedmiotami raczej do zaspokojenia cielesnych rozkoszy, niż do noszenia na co dzień. Chyba, że akurat modne stało by się noszenie kagańca o knebla. Zostawiając podejrzaną walizkę, skierowałaś się dalej znajdując naszyjnik ale raczej nie warty zbyt dużo. Aż wreszcie coś złapało twoją uwagę. Coś połyskującego w świetle słońca co jakiś czas uderzane przez morskie fale. Moonlight - Jeszcze nie miałem okazji, wbrew pozorom nie wiele osób tutaj mówi po Ponishowemu. Przez kompilacje rysunków i gestów udało mi się "porozumieć", że poszukają kogoś kto umie, ale chyba zajmie to jeszcze jakiś czas. Ale dowiedziałem się, gdzie można się przespać, tam podobno ktoś później przyjdzie więc możemy iść tam, chyba, że chcecie coś konkretnego znaleźć najpierw.
  14. Blazing Rose Szkielet przez moment zatrzymał się w miejscu a potem zauważyłaś jak przetarł swoją twarz przednią kończyną. - Ugh... utrata ciała jednak źle wpływa na moje zdolności logicznego myślenia - oznajmił zirytowany a potem wyjął swój notes, otworzył na jakiejś stronie i coś na niej zapisał. Potem wyrwał ową kartkę i wręczył ci ją. - Po prostu napisz na tym papierze, że ją znalazłaś a ja ci odpowiem - rzucił. Gdy chwyciłaś kartkę zauważyłaś, że była ciepła w dotyku a na jej krawędziach mieniły się jakieś dziwne symbole które szybko przestały błyszczeć. Moon Niestety w pobliżu nie było żadnego Jelenia, więc na razie tylko kontynuowaliście drogę w kierunku w których zobaczyliście Stara. No i po nie więcej niż pięciu dwóch minutach dostrzegliście go, a on dostrzegł was, pomachał wam ale szybko zdawał się stanąć ponownie i chwycić za żebra. Gdy podeszliście bliżej zauważyłeś, że faktycznie miał na nich bandaż. - No! Czyli żyjecie - oznajmił zadowolony. - Wiedziałem, że nie zdechniesz - rzucił do ciebie pokazując ci swoje zęby.
  15. Blazing Rose Po raz kolejny, w sposób w zasadzie nieznany, oczy szkieleta zdawały się poruszyć, jakby twój umysł sugerował ci, że właśnie je zmrużył. Fakt, że było to niemożliwe był najwyraźniej ignorowany bo wszystkie zmysły poza wzrokiem sugerowały ci, że właśnie wpatrywał się w ciebie podejrzliwie. Gdy tak analizował czy może ci zaufać, czy nie, czułaś jakby po twoich plecach spływał właśnie zimny pot. - Cóż, jeśli coś takiego znajdziesz, lepiej tego nie zakładaj... nie jest to przystosowane dla kogoś... z twojego gatunku. Raczej skup się na oddaniu tego mnie - oznajmił po czym poprawił swój kaptur i ruszył przed siebie. Moonlight Jeleń zdawał się dopiero po chwili załapać o co ci chodziło i na jego twarzy pojawił się niezręczny uśmiech połączony z rumieńcem. - Wybaczcie... ja... oceniłem sytuacje źle - powiedział niemrawoł, ściągnął z was koc. - Wybaczcie raz jeszcze - i odbiegł od was stosunkowo szybko najpewniej pragnąc uniknąć dalszego upokorzenia. - Cóż. Chyba bardzo chciał komuś pomóc - stwierdziła Starlight i wzruszyła ramionami po czym ruszyła dalej przed siebie.
  16. Blazing Rose Na twoje nieszczęście, szkielet zmierzał w twoim kierunku. Chociaż wyglądało to bardziej jakby cię obserwował, niźli miał jakieś konkretne zamiary. Wreszcie jednak podszedł jeszcze bliżej. - Jesteś, jak to się mówi po waszemu... Hieną Cmentarną? - zapytał. - W sumie moment... czy to ma sens? To nie cmentarz... dobra, nie mam ochoty teraz rozmyślać nad konkretnymi określeniami. - przetarł twarz dłonią. - Nie widziałeś... Kucyku... tu może maski? Wydaje się jakby była zrobiona z gładkiego kwarcu, nie ma jakiś konkretnych znaczników ani nic takiego. Jest bardzo prosta z tylko dwoma otworami na oczy - zwrócił się do ciebie rozkładając nieco ręce. Moonlight - To zdecydowanie ułatwia nam sprawę... więc mam nadzieje, że to faktycznie jest kontynent. Jesteśmy obecnie w naprawdę kiepskiej sytuacji więc będziemy musieli opracować jakiś plan działania... - oznajmiła. Kierując się w kierunku w którym widziałeś Stara w pewnym momencie zauważyliście, że w kierunku z którego odchodziliście kierowało się kilka Jelenii. Jeden z was do was podszedł. - Oh! Ocalali! - nie czekając nawet na waszą reakcje chwycił koc i przykrył was obu. - Żeby nie zachorować - wyjaśnił. - Wasz znajomy was szukał chyba - dodał jeszcze i zaczął was prowadzić do miasta, dbając o to, żebyście się przypadkiem nie wywrócili.
  17. Moonlight Spokój ten trwał nawet gdy byłeś w powietrzu i zauważyłeś co najwyżej, że osoba na dole rozgląda się za monetami, nie zauważyłeś jednak, żeby jakoś bardzo reagowała na parę na dolę. W momencie w którym wylądowałeś oczy (i oczodoły) Starlight oraz Raziela spoczęły na tobie. Na te słowa westchnął. - Cóż, idźcie znaleźć tego waszego towarzysza, ja wolę nie podchodzić zbyt blisko do miasta bez maski, ostatnio jak to zrobiłem dźgnięto mnie widłami. Nawet jeśli nie trafili, to wciąż zbyt miło nie było - oznajmił. - Jeśli będziemy ruszać dalej... spotkajmy się po prostu znowu tutaj - oznajmiła Starlight i spojrzała na ciebie. - Pasuje ci to? - zapytała, w momencie gdy szkielet zaczął odchodzić. Blazing Rose Monet może nie było jakoś dużo, ale na zapłatę za pokój i może jakiś posiłek na pewno wystarczy. Sam szkielet zdawał się zaś wdać w jakąś dyskusję z klaczą i raczej cię nie zauważył, z tego dystansu jednak nie dałaś rady wyłapać dokładnie o czym mówili, ale zauważyłaś, że był najpewniej trochę zirytowany na książkę którą trzymał, która wyglądała jakby pochłonęła zbyt wiele wilgoci. Potem wyjęłaś kolejne parę monet z ziemi i gdy po raz kolejny obróciłaś się żeby spojrzeć na istotę, zauważyłaś, że ten kierował się w twoją stronę, narzucając kaptur na głowę. Nie byłaś jednak pewna czy szedł konkretnie do ciebie, czy raczej po prostu akurat w tym kierunku.
  18. Moolight Po rzuceniu okiem na dół zauważyłeś, że Raziel i Starlight nie wyglądali jakby mieli się pozabijać, chociaż trzymali dystans jakby nie mieli ochoty za bardzo się do siebie zbliżyć. Podążyli jednak za tobą gdy ty zacząłeś lecieć. Ale to nie była jedyna rzecz jaką dostrzegłeś. Zauważyłeś też, że na dole w okolicy kręciła się jakaś nieduża osoba w płaszczu. Najpewniej kucyk którego nie znałeś. Zauważyłeś za to w oddali innego zbrojnego który zdawał się rozmawiać z jakimś jeleniem. Nie byłeś pewny na sto procent, ale to najpewniej był Star Hollow. Blazing Rose W momencie gdy zbrojny wzbił się w powietrze, uświadomiłaś sobie, że było by dość łatwo cię zobaczyć z jego przewagi wysokości, ale zdawał się zwrócić wzrok ku czemuś innemu niż tylko ku tobie. Więc w pewnym spokoju mogłaś eksplorować wrak, chociaż nie było tu aż tak dużo rzeczy, trochę ubrań, jeden nieduży srebrny naszyjnik. Trochę monet. Jednak to nie było aż tak intrygujące jak szkielet który wyjął jakiś notes i zaczął go przeglądać. Nie wiesz jakim cudem, ale pomimo, że czaszka zadawała się nie ruszać wyglądało to trochę jakby jego ekspresja się zmieniała, od razu czułaś jego irytację. A jednak twarz nawet nie drgnęła. A jednak czułaś jakby była wykrzywiona w grymasie zdenerwowania na notes.
  19. Moolight Starlight spojrzała na ciebie. - Cóż, jeśli chcesz się powołać na to... to chyba będę wręcz zmuszona się zgodzić... więc... - zacięła się na moment. - Raziel. - przedstawił się szkielet. - Razielu, jestem Starlight Glimmer, witam w drużynie. - Odchrząknęła i spojrzała na ciebie. - Dobra, musimy jeszcze znaleźć Stara, więc Moon, jakbyś mógł wzbij się w powietrze - wskazała w górę. - Masz przewagę której ani ja... ani Raziel nie mamy. Blazing Rose Droga w kierunku wraku była dość oczywista, z racji, że grupa jeleni szła w tamtym kierunku, nawet jeśli wystartowali wcześniej to i tak bez większych problemów mogłaś ich dostrzec. Więc w zasadzie wystarczyło pójść za nimi, zwłaszcza, że nie zwrócili zbytnio uwagi, to i nawet kradzież powinna być łatwa. W pewnym momencie jednak "odłączyłaś" się od grupy. Z racji, że ci zostali pomagając jakiejś grupie kilku kucyków, ty po prostu przemknęłaś obok, idąc dalej na poszukiwanie "skarbów". Zamiast skarbów jednak zobaczyłaś... dość dziwaczną scenę. Klacz jednorożca, stała na przeciwko dziwnej... dwunożnej i o wiele wyższej od ciebie istoty. Której ciało zdawało się być chuderlawe, pokryte szmatami. Głowa z kolei... cóż, tu dość szybko rozpoznałaś, że ten biały materiał nie był wcale żadną chityną, skórą czy inną formacją. To była czaszka. Z klejnotem osadzonym na czole. To co właśnie stało i rozmawiało z jednorożką... i najpewniej gwardzistą, wnioskując po pancerzu, było szkieletem, na dodatek nie kucyka.
  20. Moolight Starlight jeszcze przez parę sekund celowała rogiem w szkieleta który zdawał się być gotowy do kolejnego uniku. Zauważyłeś, że statyczna elektryczność wokół jej rogu powoli przestała rozbłyskiwać. - Raziel... stworzony z kości... chodzący na dwóch nogach... Moon ta istota nie jest normalna - powiedziała. - Och błagam. Nie mam powodu by was krzywdzić. Jestem naukowcem, pragnę studiować wasze społeczeństwo, nie was mordować. Jesteście intrygującą rasą, nie moja wina, że spędzenie kilku... zakładam, że mileniów, w podziemiu sprawiło, że nie mam miękkiego ciała jak wy - rzucił. - Więc... co jest przedmiotem którego szukasz? - zapytała Starlight. - Och, albo moich narzędzi. Albo maski która pozwoli mi przyjąć formę kucyka, żebym mógł bez problemów podróżować. Gdybym miał czyjąś twarz mógłbym też takową stworzyć, ale urwanie twarzy nie jest do końca łatwe i wymaga kogoś martwego - wyliczył na palcach. Po chwili Starlight przestała stać w pozycji gotowej do ataku. - Dobrze... Ale dlaczego mielibyśmy ci pomóc? - zapytała wreszcie. - Bo jestem wybitnie uzdolnionym twórcą magicznych przedmiotów dla którego przemierzenie świata jest akurat po drodze, nasza przyjaźń będzie dla obu stron równie przydatna - stwierdził. Starlight spojrzała na ciebie. Blazing Rose Czasem życie jest złośliwe, czasami, zmusza cię do ucieczki za morze i zamieszkania, nawet jeśli tylko chwilowo, w zupełnie obcym kraju. No i jeszcze zawsze może być gorzej. No i to była mniej więcej taka sytuacja. Z początku zdawało się, że i dzisiaj będzie nudny dzień. Ale jak się dziś okazało, nic bardziej mylnego. Od jakiejś godziny na dworze, w niewielkim portowym miasteczku, na terenie Cervidas, było niezwykle głośno. Nawet przez zamknięte okno w twoim pokoju w tawernie zdawało się, wielkie poruszenie, dopiero po zatrzymaniu się na moment i wsłuchaniu w rozmowy, dowiedziałaś się, że powodem tegoż chaosu było rozbicie się statku. Podobno nieco na wschód stąd, na plażę wyrzuciło jego szczątki, toteż parę co silniejszych Jeleni zostało zebrane, żeby pójść to zbadać, może pomóc rozbitkom. Donieść żywych, napisać do Equestrii o martwych i takie tam. Ale nikt nie powiedział, że nie możesz tam pójść zobaczyć, czy nie ma tam czegoś wartościowego, prawda?
  21. W tym czasie szkielet odszedł i zaczął zajmować się czymś w swoim notesie. Po paru próbach Starlight zakaszlała i otworzyła oczy. - Moon... - burknęła po chwili i zamrugała. Po chwili poczułeś jak przyciągnęła cię do siebie przytulając cię. - Na Celestie jak się martwiłam... - powiedziała po chwili. Po paru sekundach cię puściła zerwała się naglę wycelowała rogiem w szkieleta i wystrzeliła promień. Usłyszałeś odgłos jakby coś zostało rozerwane. Gdy magia zniknęła na miejscu szkieleta nie było. - Czy tak reagujesz zawsze gdy spotkasz coś czego nigdy wcześniej nie widziałaś?! - zawołał po chwili szkielet stojąc parę metrów za wami. Na co Starlight nagle się odwróciła. - Ilekroć widzę potwora z czasów przed panowaniem Celestii, tak! - zawołała. - Potwora?! Ja rozumiem, że wy nie lubicie kiedy wasze przeznaczenie spogląda wam w oczy ale czy to naprawdę powód żeby atakować mnie tylko dlatego bo brakuje mięśni?! - zapytał.
  22. - Ja tym bardziej nie wiem. Ta ziemia wyglądała inaczej za moich czasów - rzucił szkielet. - Ale dobra, idziemy do tego fioletu - dodał. Po przejściu paru pagórków faktycznie zobaczyłeś Starlight leżącą na ziemi, nieprzytomną. ale oddychała. Szkielet podszedł bliżej i dotknął kościstymi palcami jej klatki piersiowej. Palce delikatnie rozbłysły - Jak to możliwe, że macie takie szczęście? W jej płucach nie ma wody - oznajmił.
  23. Po raz kolejny, na twarzy szkieleta jakimś cudem pojawiły się emocje. Tym razem było to pełne zdziwienie. - Elementy... Harmonii? - zapytał po chwili. - W życiu nie stworzył bym czegoś z tak kiczową nazwą. Może mnie z kimś mylisz? - wzruszył ramionami. - Jednakże faktycznie, jestem Artificerem. I to bardzo dobrym. Niestety, jak już pewnie dostrzegłeś. Nie jestem w najlepszym stanie. Może i cię zaskoczę, ale nawet dla Nas bycie szkieletem nie jest pożądane. Nie dość, że straciłem większość mojej mocy magicznej, to jeszcze muszę używać te resztki które mam żeby trzymać się w całości- pokręcił głową. - Gdybym tylko miał moje laboratorium... - westchnął. Gdy już wzleciałeś w powietrze, dostrzegłeś jeden fioletowy kształt leżący za jakimiś trzema fiordami.
  24. Szkielet spojrzał na ciebie. - Raziel. Me imię to Raziel. Miło mi poznać... Moonlight Meadow... Dlaczego macie księżniczkę przyjaźni? - zapytał. - Jak można być władcą konceptu? Że co? Musicie jej płacić podatek od posiadanych przyjaciół? To straszne barbarzyństwo. I ucisk - dodał zaraz potem krocząc przed siebie. - Masz skrzydła nie? To może podleć w górę i poszukaj ich? - zaproponował. Moment... Raziel... kojarzyłeś takie imię z Legend Equestrii. Było to imię istoty która ponoć była twórcom Elementów Harmonii w ich fizycznej formie.
×
×
  • Create New...