Niklas

Taki mały edit: Estelle coś nie ma, podobnie jak Little Light, zatem zamiast nich dołączyłem do zespołu Golda. Byłoby miło, jakby ktoś go dodał do Celestyny.

Foleya, Foleya, Foleya, Foleya, Foleya, Foleya, Foleya, Foleya, Foleya, Foleya. A może też należy wziąć pod uwagę, że niektórzy ludzie są po prostu sztampowi? A co do ran Mid... mi się tak właśnie zdaje, że po prostu chciał ją uratować, by uratować siebie. A wtedy to chyba mógł jeszcze nie wiedzieć o ślinie wampirów, bo wydaje mi się, że tego dowiedział się od Mid.

Le nie, bo strony działają dobrze, a przyciski nie mulą na Chromie. Problem pojawia się głównie z Firefoksie. Chociaż przyznam, że od ostatniej/przedostatniej bety, problem nie występuje u mnie na FF 31. Znaczy, inaczej... Występuje, ale strona się doczytuje. Przyciski znikają na początku: http://prntscr.com/3xa6ih - przeglądarka muli, po czym na moment jakby z tego paska akcji wyskakują dwa okienka i przyciski się pojawiają, a strona jest wczytana w pełni.

Też nie ślęczałem w słownikach, a poprawnego pisania nauczyły mnie internety Ja to mam ten problem, że choć znam zasady, niektórych nie umiem wytłumaczyć innym xd

Bo to Arłok Nie umie w tabelki i w daty. W sobotę już mecz na szczycie. Zobaczymy zatem, która z księżniczek jest best princess. A Arjenowi gratuluję gola na 5-1 dla Luny - bardzo ładna akcja.

- No, w końcu jakieś dobre wieści - stwierdziłem. W końcu coś, co faktycznie mogło nam poprawić humor. - Teraz tylko pozostaje wrócić, dać znać Zodiak o odejściu i ruszamy po Ruby... Udało ci się coś podkraść tym bandytom z przedwczoraj? Bo wiem, że się wymknęłaś wczoraj, mimo moich obiekcji...

No żeś w końcu to dodał Kij, że z kilkumiesięcznym poślizgiem, ważne, że jest, nupie Ale ja jednak jestem zdania, że nick Albericha się nie odmienia z apostrofem, jak żeś napisał tutaj: http://poradnik.decaded.pl/dial_p.html

Ej, Mad! Nie kopiuj moich odczuć :c I znowu. Miałem tak samo, ale przeczytałem i było fajne

- Miną miesiące, zanim Pustkowia staną się poważnym zagrożeniem dla jej stanu - odpowiedziałem. - Póki co, musimy jedynie zadbać o większy asortyment w jedzeniu. I tak, ruszamy po Ruby. Wyciągniemy ją, niezależnie od ceny... A jak nie, to popłynie krew..., dodałem w myślach, a oczy mi lekko błysnęły czerwienią na tę myśl. Zrobiłbym przysługę Equestrii, gdyby po prostu zniknęli...

- Jak zawsze, Sunny, ale dobrze wiesz, że nie dawałbym ci czegoś, co nie byłoby konieczne - odpowiedziałem. - Rana musi się dobrze zabliźnić, a nie mam zamiaru ryzykować twoim zdrowiem. Przemęczysz się kilka dni i będziesz jak nowa. - Spojrzałem na nią. - A i powiedziałem Ironowi, że jak będzie okazja, wynosimy się stąd. Powiedział, że już raczej opanowali sytuację, więc niedługo będziemy mogli opuścić Hoofington.

Nie było wątpliwości, że w pierwszej kolejności będziemy musieli ruszyć po Ruby. Kto wie, w jakim była stanie, a nie miałem zamiaru pozwolić na to, by cierpiała dłużej. Pytanie tylko, czy faktycznie ci łowcy ją wypuszczą... Pozostało mi mieć nadzieję, że od klaczek bardziej kochają kapsle... - Hej, Sunny - powiedziałem, gładząc ją po policzku. - Jak się czujesz?

Nie byłem już zmęczony, ale nie miałem serca budzić siostry. Mogła sobie jeszcze pospać, w końcu zasługiwała na to. Wziąłem sobie z pomocą jedno z krzeseł stojących pod ścianą i ustawiłem je tuż przy łóżku. Usiadłem i obserwowałem Sunny. Słowa Irona wskazywały, że faktycznie uznali niedoszłego zabójcę za kreta, więc mogliśmy odetchnąć, przynajmniej na razie. Teraz pozostało jedynie odczekać jakiś czas, wrócić do szpitala, powiedzieć doktor Zodiak o naszych dalszych planach i... wyruszyć w drogę.

- Taa... i powodzenia wam z tymi gnidami - odpowiedziałem, po czym puknąłem się z nim kopytem. Odczekałem chwilę, aż wyjdą, po czym ruszyłem w drogę powrotną do sypialni. Musiałem w końcu zadbać o Sunny, a i później o Candi. W końcu nie miałem okazji z nią porozmawiać od czasu naszego wybycia.

- E tam, to nic takiego. - Machnąłem kopytem. - W końcu wszyscy jesteśmy w tym razem i się musimy wspierać. Westchnąłem z lekkim smutkiem. - I jak będzie okazja, będę chciał... wrócić i wydostać się z miasta - dodałem, jednocześnie uważając, by nie powiedzieć za dużo. - Kilku piórdolonych drani, którzy... zabrali mi coś cennego, pojawili się znowu na horyzoncie i wiem, gdzie ich szukać. Muszę ich dopaść, zanim znowu zapadną się pod ziemię...

- Jest wyczerpana, ale da sobie radę, twarda z niej klaczka - stwierdziłem. - Ogółem nie chcę ci przeszkadzać w robocie, ale... Cóż, nurtuje mnie kwestia tego drania. Udało ci się dowiedzieć coś więcej na jego temat? - spytałem. - Bo z tego, co mogłem zaobserwować, był bardzo zainteresowany zdjęciem jednego z twoich kumpli.

- Dobra, dzięki - odparłem. - I nie daj się tym draniom następnym razem! Ruszyłem we wskazanym kierunku.

Serio brałeś te specjalistyczne nazwy kolorów, które tam dali w sumie dla nerdów?

Zbliżyłem się do nich. W końcu oni też dysponowali sporą wiedzą na wszelkie tematy i z pewnością mogliby być w stanie odpowiedzieć na moje pytanie. - Widzę, że cię trochę połatali, Dexter - powiedziałem. - Wiadomo coś więcej o tym... niedoszłym zamachowcu?

Odchyliłem głowę, wgapiając się w górne łóżko. Nic dziwnego, że nasz dom został zniszczony w poszukiwaniu schematów. Maszyna miała pewno różnych zastosowań, a w złych kopytach mogła przemienić się w narzędzie destrukcji. I to właśnie według schematów z naszej Stajni. Wszystko to brzmiało tak niesamowicie. Wyglądało na to, że faktycznie trafiłem na trop czegoś, co mogłoby pomóc oczyścić ten świat ze zniszczenia. Coś, o czym myślano od czasu zakończenia wojny, teraz stało na wyciągnięcie nogi. Trzeba było jedynie znaleźć kompleks. No i Stajnię 45. I odkryć, czym jest ta matowa kulka w dołączonej kopercie. Wątpiłem, by znalazła się tutaj przez przypadek. Jednak... do czego mogłaby służyć? Ostrożnie schowałem wszystkie dokumenty do torby. Następnie podniosłem się z łóżka, próbując nie obudzić Sunny, po czym wyszedłem z pomieszczenia. Chciałem teraz odszukać Irona i dowiedzieć się, czy odkryli coś więcej na temat naszego tajemniczego doktora-niedoszłego-zabójcy.

Przez całe to zamieszanie, prawie zapomniałem o teczce doktora Tesli, którą Sunny gdzieś znalazła. Teraz, kiedy niebezpieczeństwo zostało oddalone od mojej siostry, mogłem przeczytać te dokumenty. Miałem nadzieję, że rzucą nieco światła na to wszystko. Sięgnąłem po nie i w lekkim magicznym blasku zacząłem lekturę.

Oparłem się o blat stołu operacyjnego. Dyszałem, próbując uspokoić oddech. Wiedziałem, że będę bardzo zmęczony, ale i tak nigdy nie mogłem przewidzieć, jak bardzo. Spojrzałem na Scalpela. - Dź... Dzięki... - wydyszałem z siebie. - Ktoś... ktoś z was... za... zapro... wadzi mnie... i Sunny... do łóżek? - spytałem. - Ja... przy... da... nam się... pomoc...

Pomyślał, że powinien obrać jakiś kierunek, najlepiej przeciwny od tego, z którego przybył. Miał nadzieję, że prędzej czy później natrafi na strumień lub chociaż na owoce leśne, które dostarczyłyby mu chociaż odrobinę wody. A jeśli nie, cóż... przynajmniej będzie z dala od swoich niedoszłych oprawców.

- Dobra... teraz trza się wziąć do roboty - stwierdziłem. - Scalpel, zajmiesz się zabiegiem. - W naszej Stajni panowało przekonanie, by nie wykonywać zabiegów chirurgicznych na osobach bliskich, bo zbytnie zaangażowanie bardziej przeszkadzało niż pomagało i tego się trzymałem. - Wy tam - zwróciłem się do pielęgniarzy - dawać mi coś na krzepliwość krwi i spongostan, już! I heksobarbital! Sala nie była tak czysta jak być powinna, ale nie było teraz czasu na pełną sterylizację, musiał zrobić to sam. Wiedziałem, że po zabiegu będę pieruńsko zmęczony, być może nawet zemdleję, ale nie miało to znaczenia. Musiałem pomóc Sunny. Z pomocą magii otoczyłem małą przestrzeń wokół siostry, w tym siebie i Scalpela, barierą antybakteryjną. Chwyciłem podane mi leki. Wpierw podałem Sunny lek na zwiększenie krzepliwości krwi, musieliśmy zniwelować efekt czegoś, co spowodowało to krwawienie. Odczekałem chwilę, po czym użyłem na razie spongostanu. Wiedziałem, że zaboli to moją siostrzyczkę, jednak musiałem to zrobić, by przyśpieszyć tamowanie krwi. Później zaś podałem miejscowe znieczulenie w ranę i pozwoliłem Scalpelowi zająć się zadaniem, cały czas utrzymując barierę.

To już swoją drogą. No ale, lud chciał takiego czegoś, to ma

- Scalpel, nie rozumiem tego... - powiedziałem wciąż nabuzowany wydarzeniami. - Strzał poszedł na wylot, nie uszkodził za wiele, prócz tego mięśnia... Cholera, skąd więc tu tyle krwi? - Na moment podniosłem prowizoryczny opatrunek, by przyjrzeć się ranie. Naczynka krwionośne już teraz powinny się zacząć zasklepiać, a tymczasem wciąż pozostawały rozbite. Przypomniałem też sobie wygląd głowy kuca, którego trafiły pociski. Nagle zrobiłem wielkie oczy. - Piórwa mać... Trzeba będzie sprawdzić te pociski - syknąłem. - On, albo ci, którzy dali mu broń, musieli pokryć je warstwą pochodnej enoksaparyny... leku na zmniejszenie krzepliwości krwi - dodałem, widząc nieco zaskoczone wyrazy twarzy co niektórych. Nie miałem przy sobie niczego na przyśpieszenie gojenia, a sama magia, faktycznie, nie wystarczyłaby. Na razie mogłem jedynie uciskać ranę i czekać, aż Sunny znajdzie się na sali operacyjnej.