Kanclerz [OSKAR][NZ][Political][Violence]

[Marquise Fancypants di Coroni]

Cóż (nomen omen ):

1. Kreacja Cadance jest taka a nie inna, gdyż jest zgodna z kreacją świata - innymi słowy, u mnie wszystkie postacie (no może poza najgorszymi plebejuszami z Ponyville czy proletariuszami z samego dołu Manehattanu, ale naprawdę dołu) mówią w taki sposób. Generalnie, wynika to z mojej koncepcji (która z kolei wynika z mojego światopoglądu), gdzie Equestria jest po prostu metaforą państwa i porządku przedrewolucyjnego rządzonego w dużym stopniu przez bardzo silny konwenans. Doprawdy, każdy arystokrata (zresztą nie tylko, również większość burżuazji a nawet chłopstwa, choć ci ostatni w nieco innym, acz analogicznym wymiarze) od dziecka był uczony (nieprzychylny rzekł by - tresowany) przestrzegania bardzo złożonego systemu norm społecznych (będących, co warto podkreślić, ze swej zasady normami miękkimi. Kwestia tego, że te normy bynajmniej nie były tak bezzasadne, jak chcieliby niektórzy, jest osobnym zagadnienie,, którego nie sposób tu szerzej omówić. Muszę jednak również dodać, że można z nimi przesadzić, czy raczej źle je interpretować, tak jak to miało miejsce w dyskutowanej przez nas scenie "Fantasii del mare"). Osoba zaś z samej góry hierarchii (czyli w tym wypadku księżniczka) oczywiście może pozwolić sobie na pewną swobodę (co zresztą moja Cadance robi, co sam zauważyłeś), ale tylko w ramach i po uznaniu ogólnego systemu.

Krótkotrwałe przełamanie zaś tego konwenansu, o którym, Drogi Niklasie, wspominasz, z założenia było właśnie krótkotrwałe, było chwilą emocjonalnej słabości, co zresztą sam zasygnalizowałem:

- Choć raz nazwij mnie po imieniu, Twinkleshine. Proszę, na znak, że mi wybaczyłaś

Warto też dodać, że Cadance jest nową i (przynajmniej u mnie) młodą, a nawet bardzo młodą, jak na Alicorny, władczynią de facto obcej (kulturowo i mentalnie) prowincji, która ma pewne zaszłości historyczne z Equestrią. Musi więc jakoś zbudować (a nawet jeśli uznamy, że pobicie króla Sombry dość go zbudowało, to utrzymać) swój autorytet, a to, zwłaszcza w, mówiąc po naszemu, hellenistycznej tradycji kucyków kryształowych, łatwiej osiągnąć majestatem niż poufałością. Z czym, jak sądzę, zgodzi się Dolar.

2. O Spike'u bynajmniej nie zapomniałem, raczej... Nie było dlań miejsca w fabule. No, może drugiego dnia, gdy Rarity nie mogła znaleźć dla siebie miejsca, mogła go poszukać, ale czy czytanie o tym byłoby ciekawe?

Zresztą - jakoś nikt nie pamięta o tym, że nie on sam zniknął. Szukajcie drugiej zguby (podpowiem - jest to OC z marchii wschodniej), a znajdziecie, z kim w tym czasie przebywał Spike. Postać ta miała dostać scenę, która się nie zmieściła, toteż została przeniesiona do kolejnego rozdziału i wraz z nią wyjaśni się los Spike'a.

3. Wszyscy chwalą Marchie Wschodnią, ale co się Wam tak naprawdę w niej najbardziej podoba? Słowiańskie imiona (na czele z zalewem Skarbimirów)? Historia z młodości tytułowego bohatera? Rarity w swej naturalnej roli?

Czy po prostu ustrój i kultura? Liczę na jakieś ciekawe komentarze w tej kwestii.

I na koniec

4. Skrytykowałeś mnie (i słusznie) za błędne użycie imienia księżniczki, a sam błędnie użyłeś nazwiska jednej z głównych bohaterek. Ród Rarity to "di DimanTi", a nie "DiamanDi"

(do niektórych innych uwag odniosłem się w komentarzach w tekście).

[Niklas]

No to tak jak mówiłem, różnica wyobrażeń postaci

 

 

 

No, może drugiego dnia, gdy Rarity nie mogła znaleźć dla siebie miejsca, mogła go poszukać, ale czy czytanie o tym byłoby ciekawe?

 

Zapewne nie, ale wspomnienie jakieś przelotne byłoby na miejscu tutaj.

 

 

 

3. Wszyscy chwalą Marchie Wschodnią, ale co się Wam tak naprawdę w niej najbardziej podoba? Słowiańskie imiona (na czele z zalewem Skarbimirów)? Historia z młodości tytułowego bohatera?

 

Wszystkiego po trochu w sumie. Ogółem, wykreowanie Marchii jako całości.

 

Oczywiście poprawiłem swój błąd, ale jakby nie patrzeć, źle napisane imię Cadance jest zdecydowanie częstszym błędem

 

 

http://prntscr.com/4oibtg - i o które tu chodziło? Bo niestety sugestie mają tę wadę, że po odrzuceniu, nie wiadomo już, o co się pytało

Edytowano Wrzesień 20, 2014 przez Niklas

[Marquise Fancypants di Coroni]

http://prntscr.com/4oibtg - i o które tu chodziło? Bo niestety sugestie mają tę wadę, że po odrzuceniu, nie wiadomo już, o co się pytało

Chodziło o:

Natural… – zaczął Skarbek, lecz natychmiast przypomniawszy sobie o swojej towarzyszce, znacznie bardziej stanowczym głosem dodał: – nie!

Natomiast, nie ogłosiłem jeszcze zapowiedzi, już to nadrabiam!

Już... w rozsądnym czasie ukaże się kolejny rozdział, w którym wysoka rada postanowi rozwiązać trzy najbardziej palące problemy królestwa, metodami zarówno tajnymi, jak i jawnymi, subtelnymi, jak i bezpośrednimi oraz siłowymi, jak i manipulacyjnymi.

Ponownie będziemy świadkami bitew (również słownych, ale tym razem więcej jednak dosłownych) na obu krańcach królestwa (a mimo to przeciwko temu samemu wrogowi!). Dowiemy się również, dlaczego kucyki husarskie noszą skrzydła i czemu tak nie lubią pegazów.

Cóż, gdy inne środki zawodzą zostaje 3 D - Dyplomacja, Działa, Dywersja!

[Niklas]

Chodziło o:

 

A, to racja, źle sugerowałem zatem. Chyba po prostu odczytałem to jako wykrzyknięte "nie!" zamiast dokończenia słowa "naturalnie".

[Xelacient]

Cóż... na pewno odbicie do góry z poziomu do którego fanfik swojego czasu dążył asyptotycznie w dół.

Początek w Kryształowym Imperium o tyle dobry, że pokazuje jak zawiłe są intrygi dworskie, że każdy podejrzewa każdego i tak na dobrą sprawę nikomu nie można ufać. No i mamy przykład kolejnej głupoty/namiętności tworzącej historię, jakoś ci to nieźle wychodzi Kanclerzu.

Tylko ja naprawdę nie mogę sobie wyobrazić Flasha jako "pułkownika"... zwiadowca, posłaniec, członek elitarnych sił rozpoznania, widziałem zbyt wiele memów, bym mógł go sobie wyobrazić jako kogoś inteligetnego.

Fragment z Blinkie Pie mi sie podobał (w końcu trochę fantastyki w magicznej krainie Equestrii), mimo iż był strasznie zamotany narracyjnie, zapodajesz jakąś fioletową klacz i ja sobie łamię łeb, JAKA to klacz, później nagle wyjeżdzasz z jakieś drużyny od jakiegoś niedoszłego gwałtu i zastanawiam się czy to nie było gdzieś wcześniej... i dopiero gdzieś w środku dowiadujemy się, że chodzi o nową postać... później ten numer powtarza się z Bluebloodem, dla mnie są to prymitywne zabiegi narratorskie, który niepotrzebnie komplikują i tak już złożoną historię.

No i w końcu następuje najlepszy fragment w Stallionfortcie, momentami miałem tylko wrażenie, że autor za bardzo pojechał z rozmiarami twierdzy, ale już tam.... w końcu fantasy. Co czyni ten fragment dobrym? Na pewno odmienność miejscowych kucy, niby to juz przejawiało sie wcześniej, ale to zawsze zgrzytało gdy postacie "obrobione" w tylu innych fanfikach nagle okazywały sie szlachcicami, baronami i jeszcze nie wiadomo czym jeszcze. Co prawda dla takiego ingnoranta jak ja różnica między:  tarpanami, bachmatami i hucułami jest niezuważalna, ale to jest zdecydowanie lepsze niz kolejne magiczne mutanty z czułkami, rogami i wypustkami. Co prawda ja tam operuje na poziomie cygańskich kóz i żydowskich baranów, ale takie kresowe kuce są świetne nawet jeśli po 10 linijkach nie wiem kto jest kim.

No i przede wszytkim nagle przygody Rarity nabierają... sensu. Jest sama jedna, ale skutecznie służy swoimi umiejętnościami i radą. Ten fragment z budowaniem krosen bardzo mi sie spodobał nawet jeśli jest trochę przesadzony.

Ponarzekałbym na zniknięcie smoka, ale wyobraziłem sobie, że porwał go ukradkiem zły niebiesko-biały wilk, spodobała mi się ta opcja.

Edytowano Październik 3, 2014 przez Xelacient

[Kalimdor]

Widzę, że fic się odpowiednio rozrósł więc można zacząć ilustrować :3

[Marquise Fancypants di Coroni]

To sugestia, czy oferta?

[Niklas]

To sugestia, czy oferta?

 

Albo groźba

 

I jak tam idą pracę nad rozdziałem?

[Kalimdor]

To sugestia, czy oferta?

 

Raczej coś starego - odpisze na Ordo Militiae Equestriae jak mi się ban skończy

[psoras]

No to opublikowane rozdziały mam już za sobą...

Przyznaję, iż opowiadanie jako całość czytało mi się z dużą przyjemnością, zwłaszcza że styl Markiza jest bardzo przyjemny w odbiorze.

Jak na razie fanfik podzieliłbym na dwie części: pierwszą, w której biednemu Fancypantsowi wali się na głowę tysiąc spraw jednocześnie, jednocześnie potwierdzając wszystkie prawa Murphy'ego, oraz drugą, gdzie dzięki interwencji księżniczki udaje się pokonać buntowników w stolicy, tym samym odsuwając groźbę natychmiastowego upadku królestwa... co jednak bynajmniej nie oznacza ani końca wojny domowej, ani zażegnania zagrożenia. W tej drugiej części kanclerz Fancypants ma okazję zaprezentować swoje umiejętności dyplomatyczne. Królestwo jest w poważnych kłopotach, więc w zamian za neutralność jest w stanie poczynić znaczne ustępstwa, a do tego z racji wzajemnej nieufności, jaką darzą się sąsiedzi Equestrii, jakakolwiek pomoc nie wchodzi w grę... sytuacja nie do pozazdroszczenia i pozostaje życzyć Kanclerzowi szczęśliwego z niej wybrnięcia.

Na plus wybijają się liczne odniesienia do historii. Rewolucja Francuska, Rewolucja 1905 roku, Rewolucja Październikowa, a nawet „rewolucja seksualna” 1968 roku - wszystko jest jasne i czytelne, a do tego dobrze wpasowane w świat przedstawiony. I przede wszystkim Marchia Wschodnia... co się spodobało w Marchii Wschodniej? Na pewno wykreowanie jej na wzór Kresów z Trylogii i zmiana klimatu (dosłownie i w przenośni). Poprzednie rozdziały w większości sprawiały wrażenie dość ciasnych - skupiały się albo na gabinetowych rozmowach, albo na starciach i oblężeniach. Tu zaś autor miał możliwość w pełni rozwinąć skrzydła i pokazać nam zupełnie nowy, stworzony od zera kawałek tego uniwersum, który, nawiasem mówiąc, wyszedł wspaniale.

Na minus? Kilka niezręczności, które już wymienili w moich komentarzach moi poprzdenicy i które albo zostały poprawione, albo (przynajmniej częściowo) wyjaśnione, więc nie są takie ważne. I jeszcze jedno... pozwolę sobie zwrócić szanownemu Markizowi uwagę, iż lokomotywę prowadzi maszynista, nie zaś motorniczy. Dla kogoś niebędącego pasjonatem transportu szynowego różnica może wydawać się minimalna, do momentu, w którym zdamy sobie sprawę, że słowo „motorniczy” pochodzi od wyrazu „motor”. A choć parowóz istotnie wyposażony jest w silnik, nie jestem w stanie wyobrazić sobie choćby odrobinę obeznanej z kwestiami technicznymi osoby, która nazwałaby go motorem.

Podsumowując, ten fanfik był dla mnie samą przyjemnością i na pewno chętnie sięgnę po następne rozdziały, jak tylko się pojawią.

[Marquise Fancypants di Coroni]

Wielcem wdzięczny za ten komentarz!

Na minus? Kilka niezręczności, które już wymienili w moich komentarzach moi poprzdenicy i które albo zostały poprawione, albo (przynajmniej częściowo) wyjaśnione, więc nie są takie ważne

Czy może jednak powie Pan szerzej co konkretnie ma na myśli? Być może któreś z tych "niezręczności" jeszcze nie zostały usunięte i mogą pojawić się również w przyszłości? Czy też to kwestie na tyle nieistotne, że nie warto się na nad tym rozwodzić?

Markizowi uwagę, iż lokomotywę prowadzi maszynista, nie zaś motorniczy. Dla kogoś niebędącego pasjonatem transportu szynowego różnica może wydawać się minimalna, do momentu, w którym zdamy sobie sprawę, że słowo „motorniczy” pochodzi od wyrazu „motor”. A choć parowóz istotnie wyposażony jest w silnik, nie jestem w stanie wyobrazić sobie choćby odrobinę obeznanej z kwestiami technicznymi osoby, która nazwałaby go motorem.

Ach, proszę o wybaczenie, nie wiem skąd mi się wziął ten błąd!

Zaraz to poprawię!

Inna sprawa że motor istotnie oznacza silnik lub szerzej, zwłaszcza w filozofii, poruszyciel (od łacińskiego moveo,poruszać).

Tymczasem wszyscy niech się gotują, bowiem nowy rozdział jest już na dalekim etapie zaawansowania!

Zobaczymy w nim:

starcia zbrojne na lądzie i morzu oraz przygotowania do jeszcze kolejnych starć!

Bądźcie gotowi!

[Marquise Fancypants di Coroni]

I oto jest - pierwsza część rozdziału piątego!

https://docs.google.com/document/d/1vEFMbwz9YdQwpl0k1dM43M1X3TRd4Baa6Zm4ftMdcf0/edit

a w niej:

korona musi mierzyć z nowymi zagrożeniami na jeszcze innych frontach. Rada regencyjna nie ma jednak zamiaru patrzeć na to z założonymi kopytami lecz przedsiębierze stosowne środki.

Dyplomacją, działami i dywersją postanawia rozprawić z wszelkimi pomniejszymi wrogami, nam nastąpi wielkie starcie z jądrem rebelii.

Zapraszam wszystkich!

[Gandzia]

Kolejny zacny rozdział. Poza drobną, już poprawioną nieścisłością, jaką były powody, dla których kucyki wypalają trawę, podobał mi się sposób, w jaki wprowadzono nowego przeciwnika dla kucyków - przyznam, że zaczynał mnie powoli nudzić equestriocentryzm we wszelakich opowiadaniach, więc diamentowe psy jako państwo mogące coś zdziałać w walce z kucykami (wykorzystanie kryzysu do osiągnięcia własnych celów?) bardzo mnie cieszy. Trochę szkoda natomiast, że gdzieś zapodziali się kucykowi sarmaci, ale ufam, że znajdę ich w następnym rozdziale.

Edytowano Styczeń 4, 2015 przez Gandzia

[Niklas]

No cóż, pora tedy nadrobić zaległości, które nagromadziły się w zatrważającej ilości jednego rozdziału. I aż jestem zdumiony, że od jego premiery pojawił się zaledwie jeden komentarz. Domyślam się, iż nie jest to najlepszy środek motywujący do pisania, dlatego też śpieszę ze swoją opinią o Rozdziale V.

 

Ogółem trochę dużo było tym razem ścian tekstu. No i przyznam, że nieco... odciągało mnie to od płynnego czytania. A i głosy psów nie należały do najłatwiejszych do zrozumienia. Acz doceniam zabieg stylistyczny.

 

Jednakże rozdział podobał mi się, jak zwykle zresztą. Dużo się działo, ale dało się to wszystko ogarnąć. Część rzeczy idzie po myśli naszego kanclerza, część... zdaje się, że nie do końca. A wyraz pyska Time Turnera musiał być niezwykły, gdy się zorientował, że nikt go już nie popiera

[Cahan]

Kolejny fik Oskarowy na mojej liście. Kolejny, którego lektura była dla mnie niewątpliwą przyjemnością.

 

Na pochwałę zdecydowanie zasługuje polityka i fabuła - są wyborne, zaiste wyborne. Dobrze nakreślone, świetnie rozwinięte i ogółem bardzo na plus. To wręcz największy atut tego fanfika. Czytanie o zmaganiach się Fancypantsa i jego ferajny z problemami, zdrady (choć wiele z nich przewidziałam) to było naprawdę coś. Z fabuły wyróżnia się też intrygująca historia rodziny królewskiej oraz ogółem perypetie rodów Equestrii. Kanclerz to niewątpliwie dzieło nietypowe, ale zdecydowanie wartościowe. 

 

Sam sposób wciskania kucom do głów idei został w moim mniemaniu nieco zbyt uproszczony, jednak nie w stopniu, który kazałby mi go określić mianem błędnego. Choćby komunizm - pięknie przedstawiony komunizm. Wzniosłe hasełka, pod którymi kryje się "zabierz sąsiadowi, bo trawa na jego polu jest zieleńsza". Nawet z perspektywy dzisiejszych czasów widać jak łatwo ludzie wierzą w takie bzdury. Bogaty? Złodziej? Miał bogatych rodziców? Pozbawić go wszystkiego! Całkiem refleksyjne pod pewnym kątem i nie sposób mi nie zgodzić się z Fancypantsem. Zarówno totalna równość jest zła jak i totalna nierówność bez możliwości nobilitacji dla osób wywodzących się z klas niższych.

 

Kreacja postaci? Różnie. Ogółem jest dobrze, a nawet bardzo dobrze, jednak są dwa mankamenty. Pierwszy wabi się Luna, a drugi Celestia. Luna, istota stara jak cholera, a zachowuje się jak gimbusiara z okresem, a nie władczyni. Zaś Jej Świetlista Wysokość Celestia chyba przyćpała, bo przypomina zjaraną hipiskę, która gada jakieś bzdury i nie panuje nad własnym państwem, a tymczasem wystarczyło jedno wystąpienie, by komuchy się ogarnęły i przeszły na jedyną słuszną drogę. Na plus są za to szczególnie Fancypants i Rarity.  No i Shining to tradycyjnie idiota.

 

Wiele osób chwali Kanclerza za opisy. No cóż, nie podzielam ich zdania. Uważam że miejscami są bardzo dobre, a gdzie indziej niedostateczne albo w ogóle ich nie ma. Szczególnie pomijasz pomieszczenia i otoczenie bohaterów, choć paradoksalnie klimat spowodowany całą sytuacją polityczną, która jak wspomniałam już wcześniej została świetnie nakreślona, bardzo dobrze pozwala na wizualizację tego co się dzieje. Dlatego ciężko mi jest ocenić tą część fanfika, zważywszy na swoistą nierówność.

 

Strona techniczna jest raczej słaba. Ujdzie, ale brakuje półpauz w zapisie dialogowym. Używasz "-" i nieraz nie dajesz nawet po tym spacji. Widziałam też literówki i błędy innej maści.

 

 No cóż, mimo nielicznych mankamentów fanfik zdecydowanie polecam i czekam na ciąg dalszy.

Edytowano Sierpień 14, 2022 przez Cahan

[Niklas]

a tymczasem wystąpiło jedno wystąpienie

 

I występuj tak dalej xd

 

 

Używasz "-" i nieraz nie dajesz nawet po tym spacji.

 

Tyle mu mówiłem, ale nie słuchał xd

Edytowano Maj 31, 2015 przez Niklas

[Marquise Fancypants di Coroni]

Bardzo dziękuję za te wszystkie uwagi i cieszę się niezmiernie!

 

zdrady (choć wiele z nich przewidziałam)

hmm, czy można prosić o zdradzenie na priv lub w spoilerze jakie konkretnie i dlaczego?

Kreacja postaci? Różnie.

Cóż, co do Luny i Celestii to rozumiem zarzut. Cóż, ta pierwsza po pierwsze w mojej wersji zdecydowaną większość swojego życia spędziła w samotności na zesłaniu (bowiem przed nim była dość młoda jak na Alicorna) co niewątpliwie ma swoje konsekwencje a poza tym, z przyczyn dość zrozumiałych, jako swoiste zadośćuczynienie jest niezwykle cięta i surowa na wszystkie przejawy zdrady wobec korony.
Co do Celesti....
cóż, nie mogę zbyt wiele ujawnić na razie na jej temat.

 

pozwolę sobie natomiast samemu zadać pytanie - a jak OC?

Wiele osób chwali Kanclerza za opisy. No cóż, nie podzielam ich zdania. Uważam że miejscami są bardzo dobre, a gdzie indziej niedostateczne albo w ogóle ich nie ma. Szczególnie pomijasz pomieszczenia i otoczenie bohaterów

]

to akurat prawda i szczerze powiedziawszy nigdy nie miałem do tego dobrej wyobraźni.

 

Cóż, cieszy mnie w każdym razie ta opinia. 

Jednocześnie niestety muszę z żalem stwierdzić, że z przyczyn wielu prace nad dalszym ciągiem obecnie nie są prowadzone i nie wiem czy i kiedy będą.

[Coldwind]

Przeczytane, czas najwyższy napisać komentarz.

 

Pierwsze spostrzeżenie - "od cholery tu szlachty, szlachta na szlachcie po prostu"

 

Chwilę później - "od cholery tu opisów"

 

Trochę później - "kurczę, od cholery tu intryg"

 

Po tym opisie moich wrażeń przejdźmy do meritum. 

 

Zalety:

+ wielowątkowa fabuła, okraszona wszelakimi intrygami - coś, co tygryski lubią najbardziej.

+ większość postaci została bardzo dobrze wykreowana

+ opisy, które słusznie nagrodzono Oskarem

+ styl, choć tu są pewne wyjątki, w ostatecznym rozrachunku jednak jest na plus

+ wszelakie odniesienia do historii i nie tylko - kto czyta kontrowersyjne fiki, ten zrozumie pewien easter egg

 

Wady:

- znikanie postaci, np. wspomniany wcześniej Spike, Luna

- tłumaczenia nazw własnych

- interpunkcja (myślniki zamiast półpauz w zapisie dialogowym) i literówki

Podsumowując, opowiadanie to jest istotnie warte przeczytania. Polecam je każdemu temu, kto ma wolny czas

 

Ocena: 8,5/10 

 

Pozdrawiam i czekam na dalszą część.

 

P. S.: Zapraszam w piątek o 20 na omówienie tego opowiadania w Klubie Konesera Polskiego Fanfika.

[Sun]

Mam za sobą pierwszy rozdział kanclerza i musze przyznać, że to bardzo ciekawe dzieło. Już od poczatku mamy fajne, rozległe, ale nie nudne opisy i dobrą, wielowątkową, wciągającą fabułę. Do tego te tytuły, tytuliki, koligacje, ta cała polityka... Wprost czuć wylewajace się intrygi i plany. Aż przypomina mi się pewna animacja.  Każda z postaci ma swoją głębie, co tym bardziej jest na plus. 

Nie jest to dzieło pozbawione wad. nie są one jednak zbyt wielkie. Boli głównie brak spacji po myślnikach (powinny być półpauzy, ale to bym przebolał). Miejscami zdarzyły się też literówki, ale niewielkie. 

Mieszane mam też uczucia dotyczące konwencji autora, co do pisania zwrotów wielką literą. Tłumaczył sens tego i aj ten sens rozumiem, ale z drugiej strony... po prostu mi się wizualnie nie podoba. 

Niemniej fanfik jest naprawdę dobry i wart przeczytania, a tym bardziej kontynuacji. Od siebie dodam, ze po korekcie i ukończeniu bym go chętnie wydał. 

[Obsede]

„Kanclerz” autorstwa Marquise Fancypants di Coroni jest fanfikiem, którego mógłbym postawić tylko trochę niżej niż „Krwawe słońce” Verlaxa. Oznacza to, że jest znakomity.

 

W tym komentarzu poruszę tematykę zaprezentowaną w prologu i dwóch rozdziałach. Wbrew pozorom jest to niemały kawałek materiału. Autor pisze bowiem niezwykle treściwie. 

 

„Kanclerz” to fanfik, jakich nie widziałem jeszcze w polskim fandomie MLP:FIM, nawet wśród tych z tagiem „Political”, który też jest niewiele. Porusza on problem rewolucji. Teoretycznie fanfik Dolara „Aleo he polis” porusza podobny problem, ale wątek rewolucji jest tam bardzo pobieżnie przedstawiony i nie jestem pewien, czy to, co tam zaszło można nazwać rewolucją. Rewolucja w „Kanclerzu” nie przypomina mi żadnej konkretnej, być może najbliższa jest rewolucja francuska z lat 1789-1799, ale tak naprawdę i to porównanie jest na wyrost. Odnoszę wrażenie, że Marquis Fancypants di Coroni dokonał pewnej syntezy przyczyn zjawisk rewolucyjnych, jakie zachodziły w Europie od końca wieku XVIII do początku XX wieku. Potem przeniósł te wnioski na grunt Equestrii.

 

Wnioski są ciekawe i nawet stwierdzam, że podejmując podobne przemyślenia także do nich doszedłem. Rewolucja wymaga trzech lub co najmniej dwóch czynników. Po pierwsze jest to sytuacja, gdy stare elity posiadają pełnię władzy politycznej, nie będąc jednak całkowicie domiujące w życiu gospodarczym. Po drugie, władza musi być na tyle mało wydolna lub mało szanowana, że jej polecenia przestają być odczuwane jako wiążące. Po trzecie, aczkolwiek nie zawsze jest to regułą, zachodzi interwencja czynników zewnętrznych. W przypadku „Kanclerza” są to wszystkie te trzy czynniki.

 

Equestria jest krajem, który przeszedł proces industrializacji, lecz jednorożce należące do arystokracji zachowały pełnię władzy politycznej. Ich przedstawicielem jest w fanfiku Fancy Pants, chociaż tutaj jest znany jako wicehrabia Canterlotu Fancy Pants di Coroni, tytułowy „Kanclerz”. Dochodzi jednak do sytuacji, gdy kraj znajduje się w stanie zagrożenia wojną z „Wilczą Konfederacją”, jedną a nawet dwoma. Zapada decyzja o mobilizacji sił na wypadek wojny. Ale Manehattan odmawia. W tym samym czasie w Clouds dale trwa sejmik pegazów, które lokalny przywódca może wykorzystać jako swoją prywatną armię, a w Ponyville dochodzi do otwartego buntu przeciw władzy.

 

To, co mi się niesłychanie podoba w tym fanfiku, to próba stworzenia systemu politycznego Equestrii i powiązania go z systemem prawnym. Coś, czego nie było nawet w „Aleo he polis”. Nie chodzi tutaj o np. dziedziczenie tronu. Chodzi o system rad, jakie są zwoływane przez Celestię i to, kto w nich się znajduje i próba przekształcenia tych instytucji, nieobradujących ciągle w próbą stałej reprezentacji politycznej. A wychodzimy od czegoś tak prostego jak to, kto może być burmistrzem w Ponyville, wszystkich procedur z tym związanych, dzięki czemu poznajemy lepiej prawo Equestrii. Potem przechodzimy na poziom nieco wyższy, do Manehattanu. I w tym momencie zobaczyłem kunszt autora, trwa tam bowiem dyskusja, czy lekceważenie rozkazu kanclerza o przeprowadzeniu mobilizacji jest równoznaczne z lekceważeniem rozkazu księżniczek. I co ciekawe, w tej dyskusji zapada wniosek, że tak. Czołowi przedstawiciele burżuazji miejskiej dochodzą do wniosku, że są lojalni wobec księżniczek, tylko nie wobec kancelarii ich kanclerza. Oczywiście te wnioski są bzdurne, ale w tym kontekście jak najbardziej ciekawe. Autor zręcznie przedstawia nam instytucja ogólnokrajowe i lokalne, pokazuje niejednolitość podziału administracyjnego kraju i to, że np. pegazy mają własny samorząd, ale już Manehattan, czy Ponyville mają własny, oparty na innych zasadach. Przyznam, że czytałem z przejęciem te fragmenty. Zwykle podział administracyjny jest w fanfikach traktowany bardzo po macoszemu, nie mówiąc o wynikających z tego konsekwencjach. Warto pamiętać, że autor pisał fanfika przed odcinkiem „Księżniczka Spike”, który rzucił bardzo dużo światła na ustrój panujący w Equestrii.

 

Jeśli coś mnie zastanawia, a co jest raczej niehistoryczne, to to, że do prób wymuszenia reform dochodzi w sytuacji zagrożenia wewnętrznego. Wydarzenia rewolucyjne zwykle zachodzą w spokojniejszym czasie: przykładowo do rewolucji amerykańskiej doszło po wygraniu wojny siedmioletniej przez Brytyjczyków, do rewolucji francuskiej po tym, jak król Ludwik XVI zwołał przedstawicieli trzech stanów, aby uchwalić nowe podatki. W Rosji w 1905 i1917 obie rewolucje miały miejsce z powodu porażek wojennych. Tzw. Jesień ludów 1989 r. to skutek nieudanych reform gospodarczych. Moim zdaniem, jeśliby się tego trzymać do próby zmiany ustroju powinno dojść nie tuż przed grożącą wojną, ale w jej trakcie.

 

Podobnie rewolucja w Ponyville sięga od razu po maksymalistyczne hasła uspołecznienia majątku rodziny Apple i państwa Cake. Zasadniczo są to przedstawiciele klasy średniej. Ci byli jednym z zapleczy rewolucji we Francji i w ogóle przemian parlamentarnych w Europie wieku XIX. Powinni to zatem być potencjalni sojusznicy rewolucji w Ponyville, a tymczasem zostali skreśleni. Moim zdaniem, już samo to spowodowałoby wielką niepopularność rewolucji i jej haseł nie tylko w Ponyville. Właściwie jakiekolwiek powiązaniem rewolucji z Ponyville i odmową Manehattanu w przeprowadzeniu mobilizacji stałoby się zapewne niemożliwe. Więcej, pewnie sami by ją chcieli przeprowadzić, aby chronić swoje majątki. W każdym razie po tym, jak zobaczyliby kunktatorstwo władzy Celestii.
 

Jednak mogą bronić autora w ten sposób, że po po pierwsze rewolucję wywołują siły zewnętrzne, a w każdym razie wrogie samej państwowości Equestriańskiej. Ich celem jest m.in. wyeliminowanie Mane6, a więc takie działania mają sens. Po drugie elity Cloudsdale, Manehattanu i Ponyville mają wspólnego wroga, czyli koronę.

 

 Korona jest sama sobie największym wrogiem. Przede wszystkim dosłownie, Equestria, jakby całkowicie ignorowała swoją władczynię. I nie bez powodu. Celestia jest szalenie bierna w tym fanfiku. Generalnie przychyla się do wniosków innych, sama nic nie proponując. Dlatego na plan pierwszy w tym fanfiku na czoło wysuwa się księżniczka Luna. Ale nie tylko Celestia jest bierna. Twilight także została w ogarniętym rewolucją Ponyville i… jest tam. Ogólnie tak przedstawiona Celestia przypomina mi potężnie znerfioną wersję z ostatnich dwóch sezonów. Twilight, jednak jest typem bohaterki, dlatego tutaj akurat zachowuje się jak nie ona. Może to jest uzasadnione jakimś załamaniem nerwowym, nie wiadomo. W każdym razie absolutne bierność Celestii zmusza jej otoczenie do działania. Konkretnie Lunę i jej wojskowych. W tej sytuacji Celestia mi trochę przypomina mi nawet nie króla Ludwika XVI, czy cara Mikołaja II. Przypomina mi uniwersalny typ władcy, który nie wie, co robić, więc wycofuje się i pozwala działać innym. Odnoszę wrażenie, że kucyki po prostu kochają swoją władczynię, ale się jej nie boją. A nie boją się, bo ta nic od nich nie wymaga, ale też, jakby i ona nie ponosiła odpowiedzialności, Jak to ładnie ujął autor, porównując alikornicę do brytyjskich monarchów „Królowa panuje, ale nie rządzi”. Odnoszę wrażenie, że tak faktycznie wygląda władza Celestii w MLP:FIM. Autor po prostu antycypował i doszedł do wniosków, które zostały niezależnie od niego, tak czy inaczej wprowadzone do serialu przez autorów.

 

Pytanie brzmi, czy fanfik ma wady? Tak, ma kilka. Zacznę może od Twilight Sparkle.

 

Kiedy czytałem „Kanclerza” zastanawiałem się, czy autor nie zaczerpnął jednej rzeczy od twórców serialu: teleportacji, wtedy kiedy fabuła na to pozwala. Naprawdę, Twilight była całkowitym „koksem”, jeśli chodzi o magię w miasteczku i samodzielnie mogłaby zapewne przeteleportować przyjaciółki z rodzinami poza Ponyville. Ale nie robi tego. Po tym wszystkim co dokonała Twilight sądzę, że sama by mogła uśmierzyć bunt.

 

Od strony formalnej, tekst budzi pewne zastrzeżenia. Po pierwsze jest to właściwie ściana tekstu. Po drugie autor oddziela fragmenty „porucznikami”, nawet jeśli opisują one wydarzenia i te „poruczniki” nawet nie posiadają odstępu od poprzedzającego i następnego akapitu. Prawie cała akcja opiera się na dialogach, opisów wydarzeń jest niewiele, a opisów miejsc to już w ogóle prawie nie ma. Jeśli coś jest w serialu, to dobrze, ale jeśli nie ma to już widz sobie musi co wymyślić jak coś może wyglądać. Przy czym same dialogi zaczynają się od „-”, po których nie ma odstępów. Poza tym w tekście jest dużo literówek, zwłaszcza problem z poprawnym zapisem słowa „Ekscelencjo”. Wpierw myślałem, że to może cecha jednej z postaci, ale ten problem się powtarza w sposób zupełnie losowy. Do innych przypadków można zaliczyć „nozdzry”, „wyciagnął” etc. 
     
 Na koniec muszę przyznać, że autor napisał tekst nie tylko będący ciekawą analizą rewolucji (pomimo wskazanych przeze mnie błędów). Napiszę więcej, autor jest prorokiem. Przewidział zalew brzydkich i otyłych kobiet w grach wideo.

 

Cytat

 

Sztuka ludzi nie promuje piękna, jest turpistyczna i pozbawiona moralności.

 

 

 

Nie wiem, tylko czy mieszanie świata ludzi i kucyków naprawdę jest warte tego, żeby wyrywać czytelnika z immersji. Moim zdaniem nie. Również moim zdaniem, „Kanclerz” jest znakomitym fanfikiem, któremu czytelnik powinien dać szansę.

Edytowano Czwartek o 02:34 przez Obsede

[Marquise Fancypants di Coroni]

O proszę!

Aż ciekaw jestem - jak Kolega na to trafił po takim czasie?

 

Ktoś tutaj zajrzał, po tych wszystkich latach! Cóż mogę rzec... Jak to zaczynałem pisać, byłem licealistą z kartą dużej rodziny - a teraz też mam KRD, ale, że tak powiem, z drugiej strony.

Czasem myślałem o dokończeniu tego dzieła (prócz niego miałem jeszcze w głowie pomysł na chyba ze trzy spinoffy), ale cóż... w którymś momencie stwierdziłem, że lepiej stworzyć coś, co będę mógł normalnie wydać pod swoim nazwiskiem - acz oczywiście, jak to bywa w takich sytuacjach, tego nie zrobiłem. Ostatecznie moje aspiracje twórcze największy upust znalazły w... planszowych grach (historyczno-wojenno-politycznych) - jakby kogoś ciekawiło, mogę rozwinąć temat (jedna jest bliska wydania).

 

Również tematyka Rewolucji Francuskiej gdzieś tam zeszła u mnie na dalszy plan - z jednej strony, zwłaszcza pod koniec studiów, dużo więcej uwagi (w tym przynajmniej jeden artykuł naukowy - mogę podrzucić) poświęciłem liberalnej koncepcji umowy-społecznej i wynikającego z niej państwa-Lewiatana. Z drugiej i ten wątek nie doprowadził mnie nigdzie gdzie chciałem, i jeśli coś teraz rozpala moją wyobraźnię, to raczej okres przełomu XV i XVI wieku, w którym właśnie są te gry które - póki co raczej do szuflady - tworzę.

 

Ale przejdźmy do rzeczy - dziękuję za miłe słowa! Czy po lekturze kolejnych fragmentów również będę mógł na nie liczyć? Pozwolę sobie odnieść się do kilku kwestii:

 

Dnia 19.02.2026 o 03:28, Obsede napisał:

To, co mi się niesłychanie podoba w tym fanfiku, to próba stworzenia systemu politycznego Equestrii i powiązania go z systemem prawnym

Niewątpliwie tworzenie ustroju Equestrii było w tym wszystkim najprzyjemniejsze! Nie wiem czy Kolega widział, ale w tym wątku wrzuciłem małą rozpiskę jak to widzę. Chętnie mogę to rozwinąć!

Dnia 10.06.2013 o 18:51, Marquise Fancypants di Coroni napisał:

Proponowany (obowiązujący w tym ff) podział administracyjny Equestrii:
1 królewskie hrabstwo stołeczne:
Canterlot
1 księstwo:
Kryształowe Królestwo (Miasto Kryształowe)
3 hrabstwa:
Trottingham,
Hoofington,
Fillydelphia,
1 hrabstwo o uprawnieniach marchii:
Andalusa (Equino)
1 hrabstwo powietrzne o uprawnieniach marchii:
Cloudsdale,
1 samorządne hrabstwo (województwo) o uprawnieniach marchii:
Marchia Wschodnia (Stallionfort),
1 ziemia samorządna o uprawnieniach hrabstwa:
Ponyville,
2 ziemie i miasta samorządne:
Manehattan, 
Vanhoofer,
1 wydzielone miasto samorządne:
Baltimare,
1 ziemia samorządna o uprawnieniach marchii:
Pogranicze (Appleloosa),
1 wydzielona marchia nadmorska:
Baltimare (Port Królewski w Zatoce Podków),
1 wydzielona marchia i marchia powietrzna:
Las Pegasus,

Wspólnoty autonomiczne:
Autonomiczna Fedracja Wolnych Istot Lasu Everfree,
Kondominialne Autonomiczne Księstwo Gryfów we Wschodnich Górach Kryształowych,
Bezterytorialna Autonomiczna Fedracja Mułów i Osłów Equestrii

Państwa stowarzyszone:
Emirat Siodlanej Arabii

Dnia 19.02.2026 o 03:28, Obsede napisał:

 

Equestria jest krajem, który przeszedł proces industrializacji, lecz jednorożce należące do arystokracji zachowały pełnię władzy politycznej.

To w sumie bardziej złożone - jednorożce również w dużej mierze straciły władzę na rzecz wąskiego aparatu samej korony. Wątek ten jest rozwijany w bodaj trzecim rozdziale, w którym, że pozwolę sobie na spoiler, rewolucja dociera do Canterlotu i bynajmniej nie organizują jej lokaje. 

 

Zresztą w którymś miejscu (nie już w I rozdziale?) chyba wspominam o tym, że jakieś 100 lat przed akcją zlikwidowano radę baronów - w której skład istotnie wchodzili głównie jednorożcowie, ale która za to miała realne kompetencje, w tym akceptowała podatki. W jej miejsce powołano trójkątną radę, która jest organem tylko doradczym.

 

W tym, o czym piszę powyżej, oczywiście chciałem nawiązać do bliskiej mi (przynajmniej wtedy jak pisałem, acz wciąż wydaje mi się, że jest w niej sporo racji) teorii o Rewolucji Francuskiej jako, przynajmniej w I fazie, buncie arystokracji odsuniętej od realnej władzy (i przez to zdegenerowanej w "złotej klatce") przeciwko absolutyzmowi. 

 

Dnia 19.02.2026 o 03:28, Obsede napisał:

do prób wymuszenia reform dochodzi w sytuacji zagrożenia wewnętrznego. Wydarzenia rewolucyjne zwykle zachodzą w spokojniejszym czasie: przykładowo do rewolucji amerykańskiej doszło po wygraniu wojny siedmioletniej przez Brytyjczyków, do rewolucji francuskiej po tym, jak król Ludwik XVI zwołał przedstawicieli trzech stanów, aby uchwalić nowe podatki.

To zagrożenie nie jest jakieś substancjalne, zwłaszcza dla terenów innych niż oba pogranicza. Z drugiej strony wydaje się, że koncentracja wojsk jest pewną okazją do wzmożenia. Trudno mi teraz podać dobry przykład z historii, ale widzę tutaj pewne podobieństwo do choćby niesławnego zwołania Stanów Generalnych.

 

Dnia 19.02.2026 o 03:28, Obsede napisał:

Podobnie rewolucja w Ponyville sięga od razu po maksymalistyczne hasła uspołecznienia majątku rodziny Apple i państwa Cake. Zasadniczo są to przedstawiciele klasy średniej. Ci byli jednym z zapleczy rewolucji we Francji i w ogóle przemian parlamentarnych w Europie wieku XIX. Powinni to zatem być potencjalni sojusznicy rewolucji w Ponyville, a tymczasem zostali skreśleni. Moim zdaniem, już samo to spowodowałoby wielką niepopularność rewolucji i jej haseł nie tylko w Ponyville. Właściwie jakiekolwiek powiązaniem rewolucji z Ponyville i odmową Manehattanu w przeprowadzeniu mobilizacji stałoby się zapewne niemożliwe.

Tutaj chodziło mi raczej o, w ramach pewnego, jak Kolega zauważył już na początku, skoncentrowania czasowego, pokazania różnych oblicz rewolucji. I tak - w Manehattanie rewolucja jest burżuazyjno-liberalna, w Cloudsdale militarystyczno-faszystowska, w Canterlocie arystokratyczno-libertyńska - a w Ponyville - ludowo-socjalistyczna. Zresztą wszędzie jest wymierzona w tego, kto jest największą podporą Korony - a w Ponyville to właśnie te najstarsze i zarazem największe rody. Wreszcie - lud tutaj w istocie jest wszak narzędziem w rękach demagoga, który już jak najbardziej wywodzi się z klasy średniej!

I egzotyczność sojuszu rewolucjonistów - i wynikająca z tego nieufność i brak należytego wsparcia w działaniu - jest wątkiem pojawiającym się w dziele.

 

Dnia 19.02.2026 o 03:28, Obsede napisał:

W tej sytuacji Celestia mi trochę przypomina mi nawet nie króla Ludwika XVI, czy cara Mikołaja II. Przypomina mi uniwersalny typ władcy, który nie wie, co robić, więc wycofuje się i pozwala działać innym. Odnoszę wrażenie, że kucyki po prostu kochają swoją władczynię, ale się jej nie boją. A nie boją się, bo ta nic od nich nie wymaga, ale też, jakby i ona nie ponosiła odpowiedzialności, Jak to ładnie ujął autor, porównując alikornicę do brytyjskich monarchów „Królowa panuje, ale nie rządzi”. Odnoszę wrażenie, że tak faktycznie wygląda władza Celestii w MLP:FIM. Autor po prostu antycypował i doszedł do wniosków, które zostały niezależnie od niego, tak czy inaczej wprowadzone do serialu przez autorów.

Istotnie w serialu tak to wygląda (a zwłaszcza najgorzej - w filmie kinowym), ale muszę jednak powiedzieć, że miałem tutaj nieco inne intencje. Postać Celestii akurat nie ma u mnie znaczenia politycznego, lecz... teologiczne. Akurat przyznaję - z tego wątku byłem chyba najmniej zadowolony i był on najmniej przemyślany, ale szukając odpowiedzi na pytanie - czemu tak potężny, w zasadzie odwieczny władca nie rozwiąże od ręki wszystkich problemów, postanowiłem wykorzystać ten wątek by spróbować zarazem odpowiedzieć na pytanie:

Spoiler

Czemu wszechmocny Bóg toleruje zło na Świecie. To znaczy - żeby nie było - Celestia nie jest tutaj w sensie ścisłym Bogiem (choć... ale to może innym razem), ale raczej Jego pewną figurą literacką, pewnym analogonem (trochę jak Aslan w Narnii, acz tylko trochę, bez takiej łopatologicznej aluzyjności). Nie angażuje się bezpośrednio - poza skrajnymi przypadkami - bo szanuje wolną wolę swoich kucyków i bo chce, by rządziły się same. Raczej daje im narzędzia, w tym wybiera niektórych z nich - by to robili. Przyznaję - watek ten nie jest rozbudowany tak jak na to zasługuje - miałem zamiar potem wyjaśnić co się na przykład stało z Celestią po pewnym wydarzeniu z rozdziału III - ale to może w swoim czasie.

 

Wracając do analogii z Narnią - gdyby Aslan od razu zabił czy choćby przegnał Białą Czarownicę, to nie byłoby o czym opowiadać historii. Rozumowałem nieco podobnie.

Dalej -

Dnia 19.02.2026 o 03:28, Obsede napisał:

Kiedy czytałem „Kanclerza” zastanawiałem się, czy autor nie zaczerpnął jednej rzeczy od twórców serialu: teleportacji, wtedy kiedy fabuła na to pozwala. Naprawdę, Twilight była całkowitym „koksem”, jeśli chodzi o magię w miasteczku i samodzielnie mogłaby zapewne przeteleportować przyjaciółki z rodzinami poza Ponyville. Ale nie robi tego. Po tym wszystkim co dokonała Twilight sądzę, że sama by mogła uśmierzyć bunt.

Po pierwsze - oczywiście problem z silną magia byłby taki, że musiałaby zdominować opowieść, a tego nie chciałem. Po drugie - w mojej wersji tego Świata magia jest jednak mocno ograniczona. W którymś rozdziale wspominam o inkwizycji i o ograniczeniach w jej stosowaniu. Ograniczeniach niearbitralnych:

Spoiler

Magia nie jest tu zła, ale jest niebezpieczna (trochę jak w Warhammerze?) - nadmierne jej używanie (zwłaszcza w celach ofensywnych) prowadzi do możliwości i wyrwania się niej spod kontroli i realnych tragedii. Nie pamiętam, czy ten fragment pojawia się w opublikowanej treści - ale chyba tak - ale u mnie chociażby wielka Zima (ta, którą zakończyła Wigilia Serdeczności) i atak Windigoos zaczęły się od tego, jak Starswirl Brodaty użył za dużo magii w bitwie przeciwko pegazom (od czego zresztą umarł).

 

Podobnie w scenie ataku Luny na Ponyville - Księżniczka jest o krok przed rozpętaniem czegoś podobnego. Dodam - co sygnalizowałem wyżej - że za warstwą polityczną w fanfiku jest również ukryta warstwa metafizyczna - za tym niszczycielskim wpływem nadmiernej magii stoją tutaj siły chaosu, które są jednoznacznie złe. Czczenie tych sił i służba im jest bezwzględnie tępione przez Inkwizycję. Dodam - co chyba nie pada w treści - że dwie kluczowe negatywne postacie są członkami Bractwa Chaosu - jedna mistrzem, a druga jej uczniem (tak, to aluzja do reguły dwóch Sithów). Pewnie nie jest to trudne do zgadnięcia, ale gdyby ktoś chciał ogłosić swoje typy, to proszę!

 

Wracając do Celestii - jej mało aktywna rola miała wynikać również z koncepcji - co do której chyba ostatecznie nie zdecydowałem, czy jest kanoniczna, czy nie - że jakieś 800 lat przed akcją miała ona poprowadzić wielką Krucjatę przeciwko Cesarstwu Zanzebry (u mnie typicznej wschodniej despocji), w trakcie której miała używać również magii bojowej, co doprowadziło do Wielkiej Burzy Piaskowej - podobnej do Burzy Śnieżnej o której wyżej - śmierci wielu kucyków i klęski przedsięwzięcia.

Co do teleportacji - akurat taki pomysł nie przeszedł mi jakoś przez głowę. Czy w ogóle zdolności Twillight w ogóle obejmują teleportowanie osób trzecich (w kolejnych rozdziałach postaci używają teleportacji, ale na bardzo krótki dystans i tylko na sobie)? Jeśli tak, to na jaki dystans? Dodam, że oba domy (Rarity i Applejack) były otoczone, więc wyteleportowanie z nich niewiele by dało. Nie będę zresztą ukrywał, że na Twillight nie miałem jakiegoś wielkiego pomysłu - z Mane 6 główne role miały odgrywać obie moje ulubione bohaterki, wspominane wyżej. Plus fanfik powstawał na długo przed tym, jak Twillight została alicornem - pierwszy rozdział dzieje się dosłownie w trakcie trzeciego rozdziału trzeciego sezonu - więc nie wiem czy wtedy była aż tak potężna - a przynajmniej czy było to wiadome.

 

Dnia 19.02.2026 o 03:28, Obsede napisał:

Poza tym w tekście jest dużo literówek

Zdaje się, że dalsze rozdziały wypadają pod tym względem lepiej. Te wczesne zdarzało mi się pisać na telefonie (np. pamiętam, jak rozdział z I odsieczą Ponyville pisałem jadąc autobusem na wczasy do moich Świętej Pamięci Dziadków). Potem, zanim publikowałem, całość sprawdzał niezastąpiony GandziaBrony - acz oczywiście wciąż jakieś błędy mogły zostać, wszak nie była to profesjonalna korekta, a jedynie koleżeńska przysługa.

 

Dnia 19.02.2026 o 03:28, Obsede napisał:

Sztuka ludzi nie promuje piękna, jest turpistyczna i pozbawiona moralności.

Cóż, kwestie estetyczne zawsze były mi bliskie - swego czasu zachwycił mnie wiersz Herberta "Potęga smaku", czy później koncepcja niejakiego Plinia Correi de Oliveiry o "rewolucji w tendencjach". Ubolewałem zawsze, jak strona "reakcyjna" odpuszcza tę sferę (sam chociażby zawsze najbardziej lubiłem - i nadal lubię - muzykę dawną, zwłaszcza ze wspomnianego na wstępie XV-XVI wieku, podobnie zresztą z innymi dziedzinami sztuki).

 

W każdym razie - raz jeszcze dziękuję.

 

Ja raczej już nie dokończę tego dzieła. Ale gdyby jakiś szaleniec był zainteresowany - to mogę podzielić się tym, co pamiętam z tego, co planowałem. Miałem również pomysły na przynajmniej trzy prequele-spinoffy - założenia do jednego z nich (o przodku Rarity, co jakieś 300 lat wcześniej zdobył dla Equestrii ziemie koło Sułtanatu Camelu) nawet mam spisane - https://docs.google.com/document/d/1Kj7eFyRlDBTKmCEWZVQTP6_vaAHqOohb4NjHHfgWLKI/edit?usp=sharing

 

Tutaj zaś coś co kiedyś zacząłem i nie wiem, czy tutaj wrzucałem - wstęp do Historii Equestrii, pisany a'la dzieło historyczne autorstwa... ojca Twillight - https://docs.google.com/document/d/1qQqQClVo7sY_Z4I2C_Id4a9dKUm3V5a-S0rcZQWMXcA/edit?tab=t.0

 

 

[Obsede]

Komentarz do komentarza do komentarza będzie krótki. Trwa WEK, skrót którego nie potrafię już rozwinąć, bo zapomniałem jak się go rozwija. To skłoniło mnie do przejrzenia starszych pokładów fanfików na forum. O istnieniu tego fanfika nie miałem pojęcia, podobnie było z "Krwawym słońcem" Verlaxa, ale widzę, że podoba mi się tym fanfików, gdzie autor dokonuje głębokiego "riserczu" i umiejętnie dopasowuje sytuację do Equestrii. "Kanclerz" spełnia te wymogi w sposób wybitny. Gdyby trochę dopracować stronę formalną i skończyć tekst niewątpliwie miałbym trudny wybór, który ze wspomnianych fanfików uważam za lepszy, bo sam bardzo lubię okres Rewolucji we Francji jak również okres wojen rewolucyjnych i napoleońskich. Gram w historyczne gry wojenne, więc to niejako standard. Dlatego chętnie zapoznałbym się grą, którą przygotowujesz. 

 

Fanfika jeszcze nie skończyłem czytać, ale uczynię to po WEK, gdyż jest on nie tylko świetną lekturą. Jest on tekstem, który zachęca do myślenia. Właśnie wydawało mi się, że autor "Kanclerza" albo jest domorosłym historykiem albo  ma odpowiednie wykształcenie, gdyż tego co zostało zawarte w fanfiku nie uczyli ani w czasie kiedy ja byłem w szkole podstawowej i średniej ani chyba tym bardziej teraz. 

 

Sam także piszę fanfika, tylko, że osadzonego w kucykowej  "Mezopotamii", aczkolwiek jest to mocno okrojona wersja tejże (przykladowo pozbyłem się prawie całego wątku kultu bóstw, gdyż w Equestrii zasadniczo nie ma religii w naszym rozumieniu i nie chciałem dodatkowo komplikować fabuły). Nosi tytuł  Trucizna w naszych żyłach.