Equestria: Od nowa

[Niklas]

- W miejscu, w którym las styka się z miastem - odparł. - Przy okazji... pamiętasz, co się tutaj działo, zanim cię kozły uśpiły?

[Arcybiskup z Canterbury]

- W nocy wkroczyli do miasteczka. Nikt się nie spodziewał czegoś takiego. Jeśli już miałyby atakować, wszyscy sądzili że zaatakują Canterlot, ale nie. Nie mogłam nic zrobić, bo zagrozili że skrzywdzą rodziny pozostałych Elementów Harmonii. Żadna  z nas nie mogła nic zdziałać. Chodźmy - zarządziła i ruszyła w stronę lasu.

[Niklas]

Podążył zaraz za nią.

- To nie jest dobry znak - stwierdził. - Kozły nigdy nie były zbyt inteligentne... dla nich liczyła się głównie destrukcja i masz rację - normalnie rzuciliby wszystkie swoje siły na Canterlot... I na pewno nie uwięziliby ciebie z pomocą usypiającej obroży... Ktoś nimi kieruje... Pytanie tylko kto...

[Arcybiskup z Canterbury]

- Wydaje mi się, że ktoś się zbliża. - Twilight nasłuchiwała przez chwilę. - Biegiem - wyszeptała i rzuciła się biegiem.

[Niklas]

Ruszył więc bez słowa za nią. Także i on usłyszał coś niepokojącego i wolał nie ryzykować spotkania z wrogiem. Pytanie jedynie, dokąd zmierzała fioletowa klacz.

[Arcybiskup z Canterbury]

Klacz zmierzała do lasu, do miejsca teoretycznie bezpiecznego. Kiedy dotarła na skraj, zatrzymała się i odetchnęła głęboko.

- Jak już spotkamy Lunę... Musimy uwolnić Fluttershy, Applejack, Rarity, Rainbow Dash i Pinkie Pie...

[Niklas]

- Czyli te twoje przyjaciółki i zarazem Elementy Harmonii... - mruknął Midnight. Poczuł na sobie pytające spojrzenie Twilight. - Dużo możesz usłyszeć, kiedy świat myśli, że jesteś jedynie statuą... 

[Arcybiskup z Canterbury]

- Tak, tak wiem. Nie z własnego doświadczenia, oczywiście. Ale słyszałam już czyjąś relację na ten temat. - Ruszyła przed siebie wąską, zarośniętą ścieżką prowadzącą wgłąb lasu.

[Niklas]

- Zapewne od Discorda... - stwierdził, po czym ruszył tuż za nią.

[Arcybiskup z Canterbury]

- Tak, od Discorda. Jest teraz inny. Naprawdę się zmienił - powiedziała. Ścieżka tymczasem zwężyła się jeszcze bardziej i zarośla utrudniały przejście jej, co chwila drapiąc i czepiając się o futro i skrzydła. Po chwili wędrówki ukazał się obszar wolny od niskiej roślinności, jednak pogrążony w mroku z powodu wysokich drzew. Na środku polany stało wielkie drzewo o grubym korzeniu z niewielkimi oknami. Na gałęziach porozwieszane były różne amulety i niewielkie ozdoby. Drzwi domku były otwarte.

[Niklas]

- Heh... - mruknął Midnight. - Tyle lat minęło, a ci pasiaści szamani wciąż tak samo urządzają swoje chaty...

[Arcybiskup z Canterbury]

- Nie mogę nic na ten temat powiedzieć. - Twilight wzruszyła ramionami. Tymczasem z drzewa wyszła Księżniczka Luna i na widok fioletowej klaczy rozpromieniła się,

- Twilight Sparkle! - krzyknęła i rzuciła się na nią.

[Niklas]

Pegaz tymczasem odszedł nieco w bok pozwalając alicornom na wymianę czułości. Sam zaś uważnie zaczął obserwować okolicę w poszukiwaniu wspomnianej zebry. Nawet jeśli zniknęła, musiała zostawić ślady. A nikt nie był lepszy w ich szukaniu niż on.

[Arcybiskup z Canterbury]

- Szukałaś jakichkolwiek wskazówek? - zapytała Twilight.

- Tak, szukałam. Na moje oko niczego nie zostawiła, ale powinnaś to sprawdzić. Midnight, dziękuję ci za odnalezienie Twilight.

[Niklas]

- Nie ma za co - odparł pegaz. - Póki co musisz wiedzieć, że kozły z całą pewnością nie działają same... Widziałem w jaki sposób unieruchomili Twilight - z pomocą magicznej, usypiającej obroży... Co jak co, ale za skomplikowana zabawka jak dla nich.

[Arcybiskup z Canterbury]

- Nie wątpię, że wiele się od tego kogoś nauczyły - stwierdziła Luna. Twilight tymczasem weszła do chatki Zecory, w poszukiwaniu ewentualnych wskazówek przez nią pozostawionych.

[Niklas]

- Dobrą rzeczą jest to, że żołnierze są tak samo głupi jak dawniej - odparł. - Więc... co teraz?

[Arcybiskup z Canterbury]

- Czekamy na Twilight, a potem... A potem... Elementy Harmonii by się przydały, nie sądzisz? - zapytała. Z wnętrza domku dobiegł stukot, a potem trzask czegoś twardego uderzającego o podłogę.

[Niklas]

Wyczulone zmysły ogiera odebrały to jako zagrożenie i dlatego postanowił od razu się zerwać i wbiec do chaty, przygotowany do ataku.

[Arcybiskup z Canterbury]

Twilight odwróciła się gwałtownie.

- Coś się stało? - zapytała. Obok niej leżało kilka glinianych garnków - cudem nie pozbijanych - i kilka szklanych słoi z dziwną zawartością. Twilight zaś trzymała kawałek pergaminu przed oczami.

[Niklas]

- Na szczęście nic - odparł Midnight. - Co tam masz? - spytał.

[Arcybiskup z Canterbury]

- Nie mam pojęcia, co to właściwie jest. Jest tu coś napisane, ale dziwnym szyfrem... Albo rodzimym pismem Zecory. Nie wiem nawet, czy to na pewno wskazówka, czy jakiś przepis. - Twilight pokazała pergamin Midnightowi.

[Niklas]

Mogłaś już napisać co zobaczyłem

 

***

 

Pegaz przyjrzał się tekstowi.

[Arcybiskup z Canterbury]

Mogłam. Przeaszam.

 

* * *

 

Drobne pismo, składające się z ustawionych pod różnym kątem kresek, napisane ciemnym atramentem. Nie wydawało się  znajome, i Midnight zastanowił się, czy aby na pewno jest pismem. Luna weszła do środka.

- I jak? Znaleźliście coś?

[Niklas]

- Nie za wiele - stwierdził ogier podając pergamin Lunie. - Twilight znalazła jedynie to... Nie wygląda to ani na pismo zebr, ani żaden z ich pism szyfrujących...