Hoffman

Witajcie, moi mili! Tęskniliście? Na wstępie chciałabym wyjaśnić, że ostatnio bardzo dużo rozmyślałam na temat wciąż postępujących zmian w Waszym świecie. Przyznam szczerze, że potrzebowałam wiele czasu na dogłębne zbadanie różnych rzeczy, by możliwie jak najlepiej zrozumieć naturę tych zjawisk i celnie zadać kilka pytań. W porządku. Już jakiś czas temu zauważyłam, że Wasz świat jest bardzo podzielony. Nie tylko na różne kraje, kultury, czy nawet subkultury… Prawdę powiedziawszy, najbardziej mnie nurtuje kwestia różnych języków. Kto to wynalazł? Jakie były pierwsze słowa? W ogóle, jak to się stało, że w pewnym momencie pojawiło się tyle różnych języków? Czy miało to wpływ na kształt poszczególnych kultur? A może to było tak, że w jakiejś grupie była jedna osoba, która nie potrafiła się dogadać, obraziła się, poszła sobie i w innym miejscu utworzyła inną grupę? W każdym razie, to trochę zabawne, że na początku tak bardzo się dzieliliście, potem jednoczyliście w większe państwa czy związki państw, potem to się rozpadło, a teraz znowu się jednoczycie… Tylko trochę inaczej. Gdzieś przeczytałam, że to się obecnie nazywa „integracją”, albo „globalizacją”. I wydaje mi się, że tym razem są to o wiele bardziej skomplikowane struktury, ściślej określone zobowiązania, zasady i w ogóle… Wiadomo, że każdy świat posiada własną historię, a historia nierzadko pisana jest przez zwycięzców, co oznacza, że ktoś kiedyś musiał z kimś walczyć, czemu towarzyszyły zniszczenia i liczne ofiary… Może gdyby faktycznie jedna planeta to jeden świat, jeden kraj, jeden język, jedna waluta… Może udałoby się przynajmniej uniknąć wojen? A może to tylko pogorszyłoby sytuację? Z tego co się orientuję, nie wszyscy są tak skłonni bratać się z innymi. Ale z drugiej strony, skoro jest tyle różnych możliwości, pewno niektóre z nich gryzłyby się wzajemnie. No i czy to dobrze wyrzucać do kosza dorobek danej społeczności, no bo przecież z tym by się to wiązało? Ale z trzeciej strony, czy natura, jako taka, rozróżnia kultury i tak dalej? Nie rozumiem. My, kucyki, na ogół zawsze staramy się trzymać razem. Oczywiście, nie mamy czystej jak łza historii, ale wciąż, wydaje mi się, że jesteśmy jakoś bardziej… Hmmm… Powiedzmy, wewnętrznie skłonni do integracji. Sama nie wiem. Jak to wygląda w waszych oczach? I jeszcze powrócę na moment do języków. Zauważyłam, że podobnie jak u nas, psy reagują na pewne polecenia, na przykład „bierz go!” albo „siad!” albo „waruj!” i inne. Zdaje się, że rozumieją je niezależnie od tego w jakim języku się je wypowiada… A może się mylę? Czy najpierw się je „uczy” w języku A, co się udaje, ale tego samego w języku B już nie rozumieją? Czy jednak jest inaczej? Czy może to wyczuwają z głosu? U nas nikt nie przeprowadzał takich badań, a u Was? Co Wy na to? Kto zaspokoi głód wiedzy Twilight? Kto podejdzie do tematu również jako filozof, obserwator? Nie krępujcie się!

Najwyższy czas na rozmrożenie tego wątku! Zanim rzucona zostanie kolejna dziedzina, pragnę obwieścić, że zgodnie z sugestią Dayana, który to jako jedyny wskazał eksperta w dziedzinie dziennikarstwa, na naszą listę trafia Foley! Dziękujemy! W porządku, lecimy dalej i szukamy najlepszego ucznia z dziedziny Robotyki! Kto, Waszym zdaniem, jest na tym polu naprawdę mocny, bezkonkurencyjny wręcz?

Obserwuję sobie Wasze posty i jak na razie jest ok, aczkolwiek przestrzegam przed negatywnymi emocjami, zalecam także nie cytowanie całych postów Temat okazał się całkiem delikatny, więc apelowałbym przede wszystkim o merytoryczną wymianę argumentów. Ale ogólnie, napisaliście wiele interesujących rzeczy, do których teraz się odniosę. Dlatego właśnie sam podsumowałem tamten akapit stwierdzeniem, że to niemożliwe. Generalnie, bardzo często, czy to na uczelni, czy też po prostu przysłuchując się rozmowom na ulicy, wiele osób deklaruje, że idei komunizmu czy socjalizmu zawsze będą bronić, ale nie będą wspierać systemu, jako takiego. To trochę dziwne. Raz zapytałem co kolega ma na myśli, bo moim zdaniem albo się coś popiera, albo nie. On mi wówczas odpowiedział, że "jest za, a nawet przeciw". Innym razem napomknął, że gdyby rzeczywiście ludzie byli na tyle odpowiedzialni, to bardzo chętnie widziałby taki system, gdzie wszyscy się składamy w podatkach, na przykład na wysokiej jakości szkolnictwo, czy opiekę medyczną. Wszystko fajnie, tylko chwilę potem sam wypalił, że to "nigdy nie będzie działać, bo ludzie przeważnie są cwaniakami". Do tezy jakoby większość była cwaniakami jeszcze się odniosę. Ale mnie nie chodziło o to, że z racji przekładania bezpieczeństwa ponad wszystko w razie zagrożenia z zewnątrz nikt tyłka nie ruszy, bo bezpieczniej będzie skapitulować Miałem na myśli raczej to, że po prostu coraz więcej ludzi nie wierzy w to, że ich głos się liczy, natomiast święty spokój chcą mieć w tym sensie, że są już tak zmęczeni negatywnymi emocjami towarzyszącym okresom wyborczym, już tak bardzo zrazili się do pustych obietnic, że wolą po prostu zostać w domu i ponarzekać. W wielu innych sytuacjach, mających jakieś znaczenie, z całą pewnością tyłek by ruszyli. Aczkolwiek, to też zależy od człowieka. Jedni deklarują, że za ten konkretny kraj byliby w stanie walczyć, drudzy mawiają, że nigdy w życiu. Ale z powodu obecnej władzy, bo według nich rządzi źle i nie zasługuje na poświęcenie. Czyżby stawiali znak równości, państwo=władza? Ba, niektórzy czasem porównują obecnych posłów (nierzadko pogardliwie nazywając ich "osłami") do Jagiellonów i wzdychając, jacy to byli wielcy i honorowi ludzie. Muszę kiedyś popytać albo w ogóle sondę zrobić, "czy byłbyś gotów walczyć w imię króla?" A jeszcze powracając do tego bezpieczeństwa, to jak może być inaczej, skoro państwo docelowo (a przynajmniej tak jak się nam to przedstawia dzisiaj) ma się wszystkim opiekować? Obywatele mają być docelowo skazani na bezpieczeństwo. Sam już nie wiem czego to nasze kochane państwo dla nas chce. Za to domyślam się doskonale czego OD nas chce ;P Zdaje się, że w niektórych rejonach świata coś takiego funkcjonuje, albo stosunkowo niedawno funkcjonowało, albo jest taki projekt, żeby za niedługo funkcjonowało. Roboty społeczne wydają mi się ok, proporcjonalnie do tego ile kto nakradł. Aczkolwiek, kara śmierci akurat za korupcję to moim zdaniem trochę za ostro. Jak sądzicie? Ogólnie, mógłbym się podpisać pod wszystkim, co wypunktowałeś. Komentując poszczególne uwagi, zgodzę się, że obecny próg wyborczy jest w gruncie rzeczy zły. Pięć procent to moim zdaniem próg wysoki, specjalnie rozpisany tak, aby mniejsze lub nowe ugrupowania nie miały szans się przebić. Z drugiej jednak strony, jak tak sobie patrzę na kilka ugrupowań, okupujących (;P) Sejm Rzeczypospolitej od dłuższego czasu, to zastanawiam się, czy za parę miesięcy zginą od własnej broni. No i podwyższony do ośmiu procent próg dla koalicji, to już w ogóle jakiś kosmos. Aczkolwiek, I kadencję Sejmu pamiętam raczej słabo, lecz w jednym z odcinków programu "Młodzież kontra", chyba w tym, w którym wystąpił pan Artur Dziambor, gospodarz programu wspomniał, że pamięta czasy, kiedy progu wyborczego nie było i że wówczas w Sejmie był niezły bałagan. Innym razem, z kpiącym uśmieszkiem, jeden z moich wykładowców wspominał PPPP Kto rozszyfruje skrót? A może, powiedzmy próg jednego procenta dla pojedynczego ugrupowania i trzy procent dla koalicji to byłaby w miarę wyważona zapora, zapobiegająca zbyt wielkiemu rozdrobnieniu? Natomiast, co do fałszowania wyborów, ja bym powiedział, że dzisiaj się je nie tyle fałszuje, co po prostu ustawia, jeszcze zanim ktokolwiek pójdzie do urny. Jak? Właśnie poprzez sondaże, które to można sobie kupić. Dosłownie. Ileż ja miałem sytuacji takich, że startował pan X, który delikatnie mówiąc, zbyt sensownie nie obiecywał, a także pan Y, który tak dla odmiany rzucał konkretami jak z rękawa, postulując radykalne zmiany. Ale niestety, jego propozycje uchodziły za "nienowoczesne" i "głupie". I co się działo podczas rozmów nawet z najbliższymi - "wiesz, ja się ogólnie z panem Y zgadzam i chętnie zagłosowałbym/ zagłosowałabym na niego, no ale on nie przejdzie". I wystarczy, że co trzecia osoba z tych 50% ludu (reszta to tak zwany, "żelazny elektorat") tak pomyśli i wygrywa pan X, chociaż zgodnie komentowali, że jego program to bełkot. No, ale on przejdzie. Nie chcę zmarnować głosu, no to nie pójdę wcale, albo już zagłosuję na niego, niech ma. No bo przecież na pewno przejdzie. No właśnie to kwestia innego założenia demokracji, czy też elementu obecnego systemu. Partycypacja. Każdy może gdzieś, do czegoś wystartować, każdy może zabiegać o poparcie, każdy może poparcie uzyskać i każdy może prędzej czy później jakieś stanowisko objąć. I niekoniecznie może to być osoba obiektywnie się do tego nadająca. Kłopot w tym, że specjaliści często mówią językiem specjalistycznym, który bywa niezrozumiały dla ogółu. A nie-specjalista może rzucić hasełko, na przykład, że zależy mu na tym, żeby wszystkim żyło się dostatnio i godnie. I nikt nie zastanowi się jak zamierza to zrobić, albo dlaczego nie powiedział jak zamierza to zrobić. Ładnie powiedział, zrozumiałym językiem literackim, no to niech ma. Oczywiście, król też może okazać się nie-specjalistą, a osobą wręcz fatalne przygotowaną do zarządzania państwem. Król może mieć fatalnych doradców, albo mieć fatalną wizję państwa, z czego może nie zdawać sobie sprawy, nawet w obliczu całkowitego bankructwa. Wydaje się, że przewaga króla polega na tym, że pojedynczego faceta łatwiej odwołać, niż ich całą armię, która jakby nie patrzeć, doskonale się zabezpieczyła przed gniewem ludu. A ja bym powiedział, że prezydent wcale nie rządzi i wręcz rządzić za bardzo nie może. Rządzić, w sensie rządzić, czyli jakkolwiek znacząco wpływać na to, co się dzieje w kraju. Moim zdaniem, prezydent to tylko figura. Ma dobrze wyglądać, ma się uśmiechać, na przykład kiedy przecina wstęgę, albo ściska komuś dłoń. Ma też wygłaszać ładne przemówienia i ogólnie, robić dobre wrażenie. Wydaje mi się, że obecnie największym atutem tej funkcji jest to, że prezydent jest zwierzchnikiem sił zbrojnych. Z drugiej jednak strony, podobno z tymi naszymi siłami zbrojnymi coś krucho jest, więc czy ten aspekt ma jakieś większe znaczenie? Oczywiście, że każda co ważniejsza zmiana wiąże się z modyfikacjami lub wręcz przepisywaniem konstytucji na nowo. Dlatego właśnie jest to ustawa zasadnicza Inna sprawa, że nie ma zbytnio woli politycznej by cokolwiek większego zrobić. Zacytuję przeciętnego przedstawiciela ludu z gry "Stronghold" - "Jedyne słuszne podatki to brak podatków. Taką mam dewizę." Ale już tak na serio, uważam, że podatki powinny być jak najprostsze i możliwie najniższe, przy czym przeznaczane powinny być absolutnie tylko na to, co jest elementarnie niezbędne. Na obronność na przykład, bądź też te usługi publiczne, które państwo określi jako podstawowe. Podkreślam, usługi, a nie urzędy. Czyli zgodzę się z wizją Sipera i Phoenixa13. Państwo minimalne, jeśli idzie o koszty obsługi. W tej chwili wydaje mi się, że pieniądze z podatków są zbierane przede wszystkim na urzędników, których jest zdecydowanie za dużo. Jednocześnie, wyjaławiamy się ze specjalistów, chociażby w zakresie medycyny, a kłopoty z funkcjonowaniem państwowych instytucji "rozwiązuje się" tak, że się powołuje następne urzędy i następne i następne, aż do znudzenia. Trochę jak Ubisoft, kiedy "poprawia" swoje produkty - wydając patha naprawia jeden błąd, ale przy okazji robi dziesięć kolejnych ;P Wierzę, że da się tak zorganizować państwo, że obejdzie się bez armii urzędników, która będzie prowadzić za rączkę obywateli, lekarzy, nauczycieli i kogo tam jeszcze, pochłaniając przy tym coraz więcej pieniędzy. W ogóle, mamy teraz taką sytuację, że państwo wydaje więcej niż uzyskuje z podatków i mimo zwiększania tychże podatków, pieniędzy ciągle brakuje. Rynek natomiast powinien być uwolniony, możliwie na jak największym obszarze. Interwencjonizm państwa powinien się ograniczać tylko do strategicznych sektorów. Za tym, oraz wszystkimi rzeczami, o których napisałem w akapicie powyżej, opowiadam się nie dlatego, że jestem jakimś bezwzględnym i bezdusznym darwinistą, ale dlatego, że sądzę, iż naszego obecnego państwa po prostu na to nie stać. Nie w tej chwili. Pieniądze zbyt długo były i nadal są marnotrawione, dług rośnie, coraz więcej brakuje i chociażby dlatego należałoby się zastanowić jak wydatki państwa ograniczyć, z czym wiąże się obniżka podatków, bo w istocie, wydatki państwa to właśnie są podatki. Nie da się ustawą, z dnia na dzień, skokowo wprowadzić tego, do czego inne kraje dochodziły pokoleniami. Dlatego wolałbym stopniowo zmniejszać wydatki państwa i obserwować, co się dzieje, przy czym można majstrować. I znów, odniosę się to rdzenia wątku - w przypadku armii posłów, którzy muszą najpierw się zebrać, przeczytać, zagłosować, w międzyczasie się pokłócić, a na końcu zamrozić projekt, trwa to niemiłosiernie długo, a efektów nie widać. Posiadający silną pozycję i możliwości król natomiast, mógłby to wprowadzić dekretem bez żadnego "ale". Po prostu mówi: słuchajcie, nie stać mnie na Ministerstwo Dmuchania Szkła, to był błąd, likwiduję. Słuchajcie, nie stać mnie na to, żeby podstawy programowe oświaty pisało pięciuset ludzi. Niech pisze je dziesięciu. Słuchajcie, ten i ten Zakład źle działa, przynosi straty, likwiduję, nie mam wyjścia. Obrazowo pokazuję, co mam na myśli. No i właśnie przez to, że państwowe instytucje chorują, są źle zarządzane, są zbyt drogie, obawiam się, że niedługo ludzie będą umierać, lecz nie na ulicy, tylko stojąc w kolejkach. Odnośnie odkładania na emeryturę, to rzeczywiście jest problem, bo u nas w kraju ogólnie brakuje kultury oszczędzania. Przywołując jedną z wypowiedzi pana Komorowskiego, "trzeba zmienić pracę, wziąć kredyt (...)". I to jest główna bolączka, bo w pewnym momencie, jak ja to obserwuję, społeczeństwo "nauczyło się", że wszystko musi być na kredyt, na raty. Jednocześnie, bardzo wielu ludzi nauczyło się żyć za małe pieniądze, od pierwszego do pierwszego. I znów, zgodzę się z Siperem, że nie ma co robić z ludzi tępaków, że są tacy, którzy są w stanie sami na siebie odkładać, są w tym zakresie kompetentni. Niestety, wydaje mi się, że takich ludzi jest mniejszość i na "zaszczepienie" w społeczeństwie wspomnianej kultury oszczędzania, odpowiedzialności, potrzeba wielu długich zmian, polegających głównie na zmianie myślenia, co może potrwać całe pokolenia. Jak pisałem, ludzie nauczyli się żyć za grosze, żyć na kredyt, a także dali sobie wmówić, że "nic nie muszą", bo państwo się tym zajmie. Dziękuję za uzasadnienie. Ja bym powiedział, znów przywołując tezę, że większość obywateli to cwaniacy, że przerażające jest to, że obecnie coraz trudniej odróżnić kto realnie potrzebuje pomocy bo z czymś sobie nie radzi, a kto po prostu chce się wycwanić. Kto jest biedny pomimo tego, że starał się pracować, utrzymać się, czy w coś zainwestować, a kto jest biedny ze swojej winy w tym sensie, że pieniądze po prostu wyrzuca w błoto, natomiast korzystać z pomocy nie potrafi w tym sensie, że nawet nie zamierza stanąć na nogi, tylko żerować. Jeżeli przyjmiemy, że państwo musi pomagać każdemu, kto potrafi przekonać pomoc społeczną do tego, że wsparcia potrzebuje, a nie każdemu, kto realnie potrzebuje pomocy, to prędzej czy później znów koszty obsługi poszczególnych instytucji skoczą w górę, zaczną świadczyć mniej. A ponieważ, moim zdaniem i niestety, nieuczciwych cwaniaków jest więcej i nie da się ich efektywnie odróżnić od naprawdę potrzebujących, prewencyjnie chyba trzeba będzie odejść od państwowego systemu pomocy i zostawić to w rękach samorządów, czy społeczników, którzy po prostu znają swoje środowisko i będą wiedzieć komu pomagać. Również w imię krzewienia kultury odpowiedzialności za swoje czyny, budowania postawy takiej, że na wszystko trzeba zapracować i nie płakać, że się ma wielki problem i bezczynnie czekać na pomoc, ale w pierwszej kolejności próbować samemu dany problem rozwiązać. Słowem, więcej odpowiedzialności i aktywności, mniej bierności i takiego przeświadczenia, że "a co ja mogę? Nic nie mogę." To trochę jak z wszelakimi "dys", które moim zdaniem są mitem. Pamiętam z czasów szkolnych wiele różnych osób z różnymi "dys" i oni generalnie dzielili się na dwie kategorie. Jedni nie chcieli żadnej pomocy i sami ciężko nad sobą pracowali, trenowali i po jakimś czasie naprawdę poprawili się w nauce. Niektórzy wymiatali wręcz. Drudzy natomiast to byli tacy, którzy przy nauczycielce, ze skruchą prosili o zrozumienie i więcej pomocy, zapewniali, że się starają, a za drzwiami chwalili się, czego to oni nie muszą, że są traktowani ulgowo i mają ekstra 15 minut na testach. Dorzucając wątek, zastanawiam się skąd takie przeświadczenie u wielu ludzi, że kiedy ograniczy się działalność państwa, pewne instytucje się zlikwiduje, czy uprości się podatki, to nagle zapanuje bieda i anarchia. Dlaczego? A czy przypadkiem już teraz nie mamy puchnącej jak diabli biedy? Co do stwierdzenia Phoenixa13, że w demokracji większość może bardzo źle traktować mniejszości - no nie całkiem. Powiedziałbym, że jest wręcz odwrotnie. Większość wybiera jakąś ściśle określoną grupę, która ma ich w Sejmie reprezentować, sterować państwem i to ta grupa, kiedy już dorwie się do adekwatnego stanowiska, może z większością zrobić wszystko. Garstka posłów może dowolnie doić większość obywateli, którzy to mają ich utrzymywać. Mniejszość przed kamerami będzie mówić, że biedy nie ma, że jest świetnie i trzeba wydawać coraz więcej (czyli więcej zabierać), podczas, gdy większość zmuszona do życia w substandardach patrzy na to i kręci głową. Przykładowo. No i jeszcze, skąd przeświadczenie u tak wielu osób, że monarchia jest zła, bo król na pewno będzie zły, bo będzie złym dyktatorem (straszne słowo), natomiast wszystko co demokratyczne, jest "nowoczesne" i z automatu dobre? Przecież demokracja to nie jest wymysł czasów najnowszych. To przecież też, podobnie jak monarchia, kiedyś już było. Czy zatem naturalne będzie, kiedy w pewnym momencie historia zatoczy koło? Gratuluję wszystkim, którzy przeczytali cały ten post jesteście niesamowici!

Witajcie w Szkole dla Utalentowanych Jednorożców imienia Księżniczki Celestii! Każdy, kto kiedykolwiek miał do czynienia z panującą tu dyscypliną i mierzył się z wysokim poziomem nauczania wie doskonale, że tu nagradza się wyłącznie pracowitych, sumiennych i systematycznie przyswajających nową wiedzę uczniów! Cechujesz się ścisłą dyscypliną? Potrafisz się zachowywać? Czy rozumiesz, że jeśli teraz, brnąc przez kolejne klasy, poświęcisz swój czas na ciężką, wytężoną pracę, w przyszłości czeka cię łatwiejsze, godniejsze życie, prestiż i, kto wie, ekstra skrzydła, zaszczytny tytuł i własny zamek, a przynajmniej kareta? Ale chwilka, zaraz! Według mojej chronologii, ta gra ma miejsce ZANIM Twilight Sparkle spełniła swój „Equestriański Sen” i została księżniczką! Zatem, wracając do tematu. Każdy, kto kiedykolwiek miał do czynienia z panującą tu dyscypliną i mierzył się z wysokim poziomem nauczania wie doskonale, że uczniowie niepunktualni, nierzetelni, a zwłaszcza tacy, co ściągają na sprawdzianach, nie mogą liczyć na uznanie, czy przychylne oko grono pedagogicznego. Tak jest, jeśli jesteś typowym klasowym leniem, stałym bywalcem oślej ławki, to wiedz, że nie będzie lekko. Chyba, że zmienisz swoje myślenie. Albo! Chyba, że masz bujną wyobraźnię! Witajcie w nowej grze! Co tym razem, zapytacie? Wystarczy spojrzeć na tytuł wątku oraz powyższy opis! Obecnie znajdujemy się trochę przed akcją dowolnego odcinka o jakim możecie pomyśleć, z powrotem w Szkole dla Utalentowanych Jednorożców, do której aktualnie uczęszcza kilkuletnia Trixie Lulamoon (potwierdzone info). Nasza dobrze zapowiadająca się czarodziejka, znów wpakowała się w kłopoty w trakcie bohaterskiego zdobywania wiedzy i zgłębiania tajników magii, przez swoją próżność zazdrosne kucyki znalazła się na dywaniku u pani derektor dyrektor. Czy kiedykolwiek się zastanawialiście kiedy nasza bohaterka nauczyła się tak doskonale ściemniać? Cóż, odpowiedź znajduje się dokładnie tutaj! Nie od razu Canterlot zbudowano, toteż na początku Trixie potrzebowała wsparcia. Czyjego? A Waszego! Waszym zadaniem, jest wymyślenie jak najwiarygodniejszej wymówki, która zamknie usta natrętnej dyrektorce i pozwoli młodej uczennicy dalej się przechwalać odetchnąć pełną piersią. Podobnie jak w większości przypadków, cenimy oryginalność i kreatywność! Jesteście gotowi na pierwszy problem? Dziś Trixie trafiła na dywanik, ponieważ wszystkie krany w łazience dla klaczy zostały zawiązane na supełek, natomiast w pomieszczeniu dla woźnych, kaloryfery zmieniły się w bezkształtne bańki, do których popłynęła woda, które po jakimś czasie pękły i biedne woźne płaczą, że zalało im cały gabinet. Hydraulik rozkłada kopyta, a niemała grupa uczniów wskazuje na Trixie. Grozi jej uwaga i jedynka! Jak się z tego wykręcić? Czekamy na możliwe wymówki!

Cześć! Szukacie niesamowitych wrażeń? Potrzebujecie jakiejś odmiany, czegoś co sprawi, że poczujecie się jak nowo narodzeni? Czegoś, co da wam wrażenie, że dryfujecie sobie swobodnie, mając w zasięgu ręki cały wszechświat, który możecie dowolnie aranżować i zmieniać? Chcecie się poczuć jak PRAWDZIWI pół-bogowie, balansujący na krawędzi kosmosu? Na światłość Celestii, ja już nie wiem, czy to jeszcze ty, czy Trixie… Ani to, ani to! ASTRO MAN! ... Zapewne zastanawiacie się jak do tego doszło? Ulegając namowom Hoffmana oraz korzystając z wysokiej jakości techniki oraz najnowszych metod napędzania i nawigacji (oczywiście, zaawansowana technologia i robotyka to żadne zagrożenie dla magii. A automatyzacja nigdy nie zastąpi żywego, czującego kucyka przy pracy, który ciągle się myli i którego trzeba ciągle… Um… Nieważne), wdrożony został nowy, rewolucyjny projekt, dzięki któremu odetchną nie tylko equestriańscy astronomowie, ale również ciekawi świata filozofowie. Przy wsparciu Celestii, która to na poczekaniu utworzyła specjalny rakietowy fundusz, w rekordowym czasie powstał pierwszy, nadprzestrzenny i maksymalnie ekologiczny pojazd kosmiczny, który już wkrótce zabierze starannie wyselekcjonowaną ekipę kosmicznych badaczy na największa ekspedycję w dziejach! Kto wie, może odkryjemy nowe światy, na których też mieszkają kucyki? Cóż… Właśnie tak miało być. Ale stało się inaczej. W trakcie wielkiego otwarcia, na którym obecni byli nie tylko zwykli obywatele Equestrii, szychy z Canterlotu i Kryształowego Imperium, ale również lwia część grona naukowego, a nawet przedstawiciele innych państw, kiedy już Twilight miała przeciąć długa, czerwoną wstęgę i przepuścić na pokład zespół kosmicznych pionierów, niespodziewanie zjawiła się ONA! Nie to, że wpadła na kolejny rewanż, o nie. Po prostu postanowiła wyrazić swój głęboki sprzeciw wobec kosmicznej ekspedycji, obawiając się, że z innych planet do Equestrii zawitają lepsze od niej kucyki najeźdźcy, którzy nawiążą przyjaźń z Twilight i więcej osób będzie lubić ją, a nie Trixie nie zawahają się wypowiedzieć kucykom wojny, która z góry będzie przegrana, bo przecież sama, samiuteńka Trixie może nie wystarczyć! A to, że jej zwolennicy nie istnieją nie przyszli na protest, to już inna para kaloszy… A każdym razie, w wyniku małej szamotaniny, nastąpił nieoczekiwany zwrot akcji! Twilight i Trixie nawet nie zauważyły, kiedy w trakcie wymiany zaklęć trafiły na pokład rakiety! Tym bardziej, jakoś przeleciało im mimo uszu odliczanie do startu. Zapewne za bardzo były zajęte kłótnią która z nich omyłkowo pacnęła czerwony przycisk. Zanim doszły do porozumienia, że samo się tak zrobiło, były już głęboko w kosmosie… Czas na nową, zaskakującą zabawę! Moi drodzy, tylko od Was zależy jak potoczy się ta gwiezdna wędrówka! Obie klacze zgodziły się, że jeśli chcą bezpiecznie wrócić do domu, muszą współpracować, ale co, jeśli przy okazji można na własne kopyto przeprowadzić badania kosmosu i stworzenie najlepszej kroniki w dziejach? Jakie są zasady, zapytacie? W wielkim skrócie, ja zapodaję grafikę przedstawiającą planetę, natomiast Waszym zadaniem jest stworzenie jej charakterystyki. Ale w jaki sposób? Oto co będzie nam potrzebne: Nazwa planety, jej wiek, klimat, ilość posiadanych księżyców, długość trwania doby, roku, czy to bardziej gazowy gigant, czy jeden wielki archipelag, te sprawy Istoty pomieszkujące na nieznanych planetach Roślinność, jaką można na niej zastać Czy na planecie więcej jest magii, czy technologii? I inne, jakie tylko sobie wymyślicie! Możecie nawet napisać z czym Wam się kojarzy wygląd planety, wszystko może się przydać! Czy biorąc udział w grze należy zająć się wszystkimi powyższymi punktami? Oczywiście, że NIE! Sami wybieracie sobie ten aspekt, który chcecie opisać! Nie martwcie się, że cokolwiek może być sprzeczne z wizją innego użytkownika! Poskładanie Waszych opisów i pomysłów spoczywa na grzbietach Twilight i Trixie! Podobnie jak za ogólną aktywność w dziale, za częste i kreatywne udzielanie się w tejże zabawie z czasem skutkuje przyznaniem nagrody! Umówmy się, że co pięć planet zobaczymy kto uzyskał najwięcej punktów, ok? Jak są przyznawane punkty? Po skompletowaniu opisu planety, Twilight szybciutko przeliczy czyj wkład był największy i uszereguje kolejnych użytkowników wedle tego, kto wniósł najwięcej. Trixie z kolei przyzna punkty. Pierwsze miejsce to 5 punktów, drugie miejsce to ilość punktów równa 4, miejsce trzecie – 3 punkty, natomiast każde następne to 2 punkty! W ten sposób każdy kto weźmie udział uzyska punkty, nikt nie wyjdzie z tego z absolutnym zerem na koncie! Wszystko jasne? W takim razie rzućmy okiem na radar… Niewielka planeta, zielonkawa… Nie widać stąd księżyców, więc trudno stwierdzić czy… Ciekawe jak tam atmosfera… W porządku, czekamy na Wasze rewelacje! Spiszcie się dobrze!

Szanowni Państwo, koleżanki i koledzy! Radzę Wam dobrze zapamiętać dzisiejszą datę oraz tegoroczne lato, gdyż to właśnie tu i teraz, rozpoczyna się nadzwyczajne, wyjątkowe, największe, najbardziej ikoniczne od lat, a przy tym nie pochłaniające większych środków z budżetu (czyli, tak jakby, coś powstaje z niczego) wydarzenie, które zwali znów nawet najbardziej wytrzymałych, zawróci w głowie nawet najlepiej wykształconym i sprawi, że wszystko, w co do tej pory wierzyliście obróci się o trzysta sześćdziesiąt sto osiemdziesiąt stopni i zmieni Wasz światopogląd diametralnie! Nic już nie będzie takie samo! A teraz do rzeczy! Dwie absolutnie NAJZDOLNIEJSZE i NAJMĄDRZEJSZE klacze w Equestrii, po długich i wyczerpujących negocjacjach, odbywających się w atmosferze nienawiści ukierunkowanej do tych samych kucyków cechującej się wzajemnym zrozumieniem, kierując się władzą i potęgą wyłącznie wyższymi wartościami, acz zdając sobie sprawę, że król Sombra kibicuje im z piekła obiektywnie inteligentnych kucyków na świecie jest zdecydowana MNIEJSZOŚĆ, postanowiły połączyć swe siły, by wreszcie zrobić w Equestrii porządek! Dokładnie tak! Choć różnią się metodami, czy ogólną wizją jak powinno wyglądać kucykowe społeczeństwo, doszły do konsensusu! W ramach sojuszu, Trixie zgodziła się pojawić po lewej drugiej PRAWEJ stronie, natomiast Starlight, w ramach równości, pozwoliła twierdzić, że jedna jest lepsza od drugiej nie tylko sobie, ale również swej sojuszniczce. Czyli jednocześnie są równe i lepsze od siebie nawzajem! Teraz już nic nie może pójść nie tak! Ale zanim będzie można wprowadzić tyranię i niezgodę normalność, trzeba pozbyć się głównego problemu – kucyka, który ze szczękościskiem broni obecnie panującego reżimu. Księżniczki Twilight Sparkle! A nie ma lepszej metody na jej zdetronizowanie, niż odpłacenie pięknym za nadobne! Skompromitować ją na oczach wszystkich, by straciła sympatię poddanych i odeszła w cień! Zasady zabawy są proste i przystępne zarówno dla przeciwników lawendowej klaczy, jak i jej sympatyków, których wciąż można jeszcze nawrócić na ciemną stronę mocy właściwy biegun światopoglądowy! Waszym zadaniem jest uknucie jak najzmyślniejszego planu skompromitowania Twilight Sparkle, korzystając z sytuacji w jakiej ta się znajduje, dostępnych przedmiotów, czy też magii. Cenimy oryginalność, odwagę, zdolność do wymyślania na poczekaniu reakcji łańcuchowych i ustawiania takich splotów wydarzeń, że każdemu oko bieleje! Kolejne rundy wygrywają najoryginalniejsze, najbardziej zaskakujące i najnikczemniejsze plany! W porządku, to by było na tyle w ramach wyjaśnień i introdukcji! Jesteście gotowi? CYNK! Ze sprawdzonego źródła wiadomo, iż gruba ryba wielce miłościwa Twilight Sparkle ma za kilka dni odwiedzić parę szkół w ramach najstarszego sposobu na wywindowanie morale szkolnej dziatwie wizytacji. Kilka po sobie i w przeciągu paru dni. Nie jest to zbyt wiele czasu, ale można sporo zmalować. Podobno trasa przewiduje dwa największe przedszkola, najlepszą prywatną szkołę podstawową w Equestrii oraz nowo wybudowane liceum dla jednorożców wykazujących nadzwyczajne zdolności w dziedzinie logiki. Czekamy na najwredniejszy plan! Dozwolone przebieranki, fałszywe postery, roszady w gronie pedagogicznym i wszystko, o czym wspominałem wcześniej! Do dzieła!

Miło Was znów widzieć! Wszystkich tych, którzy są weteranami niniejszej zabawy, a także nowe, zainteresowane działem osoby pragnę poinformować, że „Dziwny Przypadek Psa” nareszcie (!) trafia do rąk Zandi! Życzymy przyjemnej lektury! Najwyższy czas na ciąg dalszy! Jesteście gotowi? Tym razem szukamy idealnego czytelnika następującego tytułu: Co Wy na to? Kto najlepiej odnalazłby się pośród kart powyższego tytułu? Kto najwięcej by z niego wyniósł? A może inaczej - kto tejże książki potrzebuje, żeby wreszcie opanować trudną sztukę prowadzenia sporów i zyskać więcej pewności siebie? Czekamy!

Długo mnie nie było. No, ale skoro zdmuchujemy kurz z prawie całego działu za jednym zamachem, nie można było ominąć również tego miejsca. Jak w przypadku ostatnich czarów, również i tym razem swoje opisy zaprezentowali Arkane Whisper oraz Dayan. Mam nadzieję, że teraz, gdy to czytacie, nie otwieracie oczu ze zdziwienia, myśląc „to ja tutaj kiedyś pisałem”? Tak, tak, minęło już tyle czasu. Musimy w przyszłości pomyśleć o jakichś czarach lepiej manipulujących magią przestrzeni, czy tam przywoływania. A na razie, wybierzmy opis, który znajdzie się w Księdze. Ogólnie, wybór był trudny, oba opisy były bardzo obszerne, pełne konkretnych danych, odnoszących się nie tylko do genezy, sposobu działania zaklęcia, ale również osobistości, które kiedykolwiek go użyły. Jednakże, wybrać mogę tylko jeden. Tym razem, do Księgi wędruje opis autorstwa Dayana! Opis okazał się minimalnie lepszy pod względem mnogości wiadomości oraz ogólnego wrażenia! Dobra robota! A zatem, czas na nowe zaklęcie do opisania! Świeżutkie! Co tym razem, zapytacie? Skoczek Czekamy na pomysły!

Wiecie co? Tak naprawdę, cała ta akcja z karmieniem piskląt została zainspirowana pewną scenką z filmu „The Animal”, z 2001 roku. Metoda karmienia była analogiczna, z tymże, że była tam jeszcze cała ta otoczka związana z… To ty żeś to wszystko nawypisywał, bazując na jakiejś szmirze?! Jakiej szmirze, 4.6 na Internet Movie Database to świetny wynik! Nic dziwnego, żeś się nie odzywał przez tyle czasu! Damy radę. Lepiej, żebyś tym razem wymyślił cokolwiek… Składniejszego. Już się robi. Zanim jednak ujawnię nową sytuację, chciałbym ogłosić, że nie tylko ze względu na dokładne opisanie kolejnych kroków, wyczerpujące uzasadnienie czynności oraz przewidzenie ogólnego ciągu przyczynowo-skutkowego, ale również poparcie ze strony Arkane Whispera, tę rundę wygrywa opis Dayana! W porządku. Czas na nową, niecodzienną sytuację! Trzymajcie się mocno, bo powieje latami 80! Księżniczka Twilight Sparkle pomału budzi się, lecz zamiast miękkiej, ciepłej kołdry, czuje na sobie przeszywające, zimne wichry. Przekręca się na drugi bok, w poszukiwaniu pościeli, lecz w pewnej chwili zdaje sobie sprawę, że jej pyszczek nie spoczywa na poduszce, lecz chłodnej, twardej ziemi. Coś spadło na jej policzek… Szybka inspekcja wykazała, że był to liść. Klacz zerwała się na równe nogi. Jak się okazało, nie była w swej nowej, zamkowej sypialni, ale w jakimś lesie. Nie minęło wiele czasu, zanim księżniczka spostrzegła przed sobą dwie tabliczki. < ----- Odpowiedzi Adrenalina ----- > Tylko dwie możliwe drogi do obrania, a zostać w miejscu nie mogła. Ktoś za nią podążał… Co zrobi Twilight? Jak to się skończy? Pff… I gdzie tu lata 80? Camp Slasher, tym razem wystąpisz jako „final girl”. Ty i te twoje pomysły… Zapraszamy wszystkich do opisania możliwego przebiegu dalszych wydarzeń!

Bez przedłużania, w miarę zwięźle, lecz możliwie jak najdokładniej – wiadomo, iż nie ma idealnego systemu, który zadowoliłby wszystkich, zapewnił permanentnie dostatnie życie oraz zabezpieczył prze absolutnie wszystkim, począwszy od wojen, na deszczach meteornitów wielkości stanu Teksas kończąc. Jak mogliśmy to jakiś czas temu zaobserwować, nawet w Equestrii nie jest idealnie, skoro od czasu do czasu muszą wprowadzać nowe księżniczki. Powracając na moment do naszego, realnego świata, nie uważacie, że miłościwie panująca nam demokracja choruje? Że pomału pogarsza się jej kondycja i najbardziej cierpią na tym obywatele, którzy teoretycznie powinni rządzić i decydować o sobie? Może zastanówmy się jak to powinno być, żeby było idealnie, taka bezbłędna władza ludu. Według mnie, przede wszystkim, to musiałoby być maksimum świadomości społeczeństwa. Czyli, nie tylko wszyscy chodzą na wybory wszelakie (100% frekwencji, zawsze), ale również wszyscy czytują programy wyborcze, znają wszystkich kandydujących, wiedzą na kogo głosują, wiedzą za czym. Każdy głos jest świadomy i uzasadniony, oddany tak, jakby nie istniały żadne sondaże. Nie dlatego, że ktoś jest spokojny, albo fajne butki nosi, albo słupki ma wysokie, ale dlatego, że życiorys ma w miarę porywający a wizja jaką usiłuje sprzedać wydaje się sensowna i z nią się identyfikujecie. Jednocześnie, jeśli widzimy, że ktoś nas w konia zrobił, możemy go łatwo i szybko odwołać. Czyli trzeba na bieżąco monitorować prace wybranych przedstawicieli. 100% polityki, dwadzieścia cztery godziny na dobę. Każdy może startować, każdy jest uczciwy i bez wad. Ale jak wiemy, to jest niemożliwe. U nas jakoś się tak utarło, że jak już ktoś idzie do wyborów, to po to, by wybrać „mniejsze zło”. Jak tak to sobie z boku obserwuję, to dochodzę do wniosku, że te trochę ponad 50% ludu, które na wybory wpada, nie ma pojęcia co robi. Skoro nikt (bądź mało kto, w odniesieniu do całości) nie czyta niczyich programów (chociaż z drugiej strony, czy naprawdę jest tam co czytać?), czy też nie interesuje się zbytnio sylwetkami osób spośród których ma wybierać, czy nie uważacie, że to idealna sytuacja, w której można dowolnie ludem sterować, na przykład środkami masowego przekazu? Steruje oczywiście ten, kto ma pieniądze. A może jest inaczej? Może po prostu zainteresowanie i ogólna świadomość oddawanych głosów są tak niskie, bo zwykły, prosty obywatel po prostu chce mieć z polityką jak najmniej wspólnego? Może wszystko, czego im potrzeba to święty spokój, jakieś w miarę dobre miejsce pracy i cztery kąty? Czyżby głosowanie przestało być „modne”? Aczkolwiek, podobno są kraje, gdzie demokracja jest w relatywnie dobrej kondycji. Kto mnie przekona? Nasuwa się zatem pytanie – czy rzeczywiście potrzebujemy armii panów i pań w eleganckich garniturkach, których co jakiś czas będziemy zatrudniać lub zwalniać (oczywiście teoretycznie, bo oni łatwo nie odpuszczają) i którym powierzamy kierowanie rozbudowanym instytucjonalnie państwem? A może wystarczy jeden człowiek, który sam będzie wskazywał następcę, kiedy stwierdzi, że ma dosyć, a kraj jakim włada, pod względem instytucji, jest uproszczony do absolutnie niezbędnych rzeczy, albo nieuproszczony, tylko jeszcze bardziej „roztyty”. Innymi słowy, wolimy stado kucyków, niekoniecznie profesjonalistów, czy jedną, genialną księżniczkę Twilight Sparkle? ;P Kto lubi monarchię, a kto jej nie lubi? A może ani to, ani to? Może ktoś ma oryginalny pomysł na coś zupełnie nowego? Co prawda z powyższych wypocin może wynikać, że przedstawiłem monarchię jako możliwy tymczasowy zamiennik dla demokracji, kiedy ta zaczyna chorować. To nie do końca tak. Oczywiście, zagadnienie to jest znacznie bardziej złożone, istnieje wiele innych rozwiązań, jednakże na początek chciałbym skonfrontować dwie możliwości - władza w rękach obywateli, czy władza w ręce jednej osoby. Oczywiście, jest to podejście bardzo ogólne, ale rozwinięcie możliwych aspektów tejże tematyki chciałbym zostawić Wam... Albo sobie, kiedy zbierze mi się na mały wykład ;P Dyskutujemy.

Wątek przeznaczony dla tych, którzy regularnie (bądź nie) odwiedzają księgarnie i uzupełniają domową biblioteczkę o nowe tytuły. Oczywiście, pod pojęciem księgarni kryją się nie tylko te tradycyjne, ale również internetowe, które niekoniecznie wymagają od nas wychodzenia z domu. Ogólnie, ciekaw jestem czy mamy na forum zapalonych czytelników-zakupoholików. Niestety, choć ostatnimi czasy kilkukrotnie zahaczałem o różne sklepy oferujące słowo pisane, to jednak za każdym razem wracałem z pustymi rękami. Mało tego, mam u siebie kilka tytułów, których nawet nie zacząłem jeszcze czytać, z braku czasu. Ale ogólnie, oscyluję od literatury faktu do tematyki światopoglądowej, z czystej ciekawości. Kiedyś często zwracałem się w stronę fantastyki, ale od dłuższego czasu zbiory nie powiększyły się i nawet nie odczuwam takiej potrzeby. Chyba muszę na nowo „nakręcić się” do tej tematyki. Jak to wygląda u Was? Co ciekawego ostatnio wpadło Wam w ręce? Jakie książki najchętniej kupujecie/ czytacie? Mogą być również e-booki. I przy okazji, ciekaw jestem, czy uważacie, że pomału zanika kultura czytania fizycznych książek, na rzecz elektroniki?

Twilight Sparkle. WY tu urządzicie. Pomimo faktu, iż zamek naszej księżniczki stoi już jakiś czas, w całym tym natłoku obowiązków związanych nie tylko z bronieniem dobra Equestrii, ale również spełnianiem się jako najlepsza przyjaciółka wielu kucyków, Twilight Sparkle zupełnie przeoczyła wszelkie kwestie związane z wystrojem jej pałacu. Co prawda, już zawczasu wszystko zostało należycie urządzone, jednakże teraz, klacz czuje, że potrzebna jej zmiana… Coś nowego. Witajcie w nowej grze! Tym razem będziecie mieli okazję wykazać się zmysłem dekoratora bądź dekoratorki wnętrz, krytyka wystroju oraz ogólnie pojętą żyłką do wszelakich „artystycznych” rzeczy! Waszym zadaniem, będzie bowiem urządzenie komnat w zamku Twilight. Jak? Poprzez zaproponowanie mebli, kolorystyki, dekoracji, aranżacji, słowem, tak jak to tylko sobie wyobrażacie. Mogą to być kompletne wizje, bądź propozycje pojedynczych elementów, które potem Twilight jakoś zbierze w spójną całość. Za najlepsze propozycje lecą punkty! Jesteście gotowi? Twilight na dzień dobry postanowiła przenieść czytelnię i bibliotekę na pierwsze piętro. Przy okazji, zastanawiała się jak tchnąć nieco więcej życia w to pomieszczenie. No wiecie, żeby poszukiwania danego tytułu nie były smętnym spacerem od półki do półki, ale prawdziwą przygodą! Żeby miejsce pracy nie było smutnym miejscem pracy, lecz czymś w rodzaju egzotycznej wylęgarni kreatywnych pomysłów oraz miejscem przybytku wiedzy, czy nawet relaksu! Co wy na to? Jak urządzilibyście bibliotekę i czytelnię?

Witajcie! Zgadnijcie kto wrócił? Spójrzcie tylko jak długo Twilight radziła sobie w różnych, nie zawsze związanych z „księżniczkowaniem” sprawach. Teraz jednak, czuje się bezsilna. Niemalże w kropce. Co ważniejsze, nareszcie dała się namówić na przyznanie tego przed samą sobą i zwrócenie się do Was o pomoc! Jeżeli zastanawiacie się cóż za trudna, nie cierpiąca zwłoki, kryzysowa wręcz sytuacja skłoniła ją do schowania księżniczkowej dumy do kieszeni… Chociaż nie. Nie to, żebym panoszył się po komnatach i mącił w garderobie, żeby służba miała co robić, ale żadna suknia Twilight nie posiada kieszeni… A założyć spodni takiej ważnej personie nie wypada, więc… Mógłbyś się streszczać? Ja tu stygnę! Ano, racja. Od tych nerwów Twilight zdążyła się już zagotować. Ja akurat uważam, że problemy lepiej załatwiać na spokojnie, ale akurat dzisiaj jest taki dzień, że Twilight potrzebuje pary i gorąca w głowie, żeby trzeźwo myśleć. W porządku, zatem bez zbędnych ceregieli oddaję księżniczce głos! Czekaj, poprawię ci ekran, żebyś lepiej widziała… A, dziękuję… Um.. No więc… Witajcie po przerwie. Wiem, wiem, nie odzywałam się dosyć długo, ale co ja na to poradzę, że nie chciałam zawracać Wam głowy byle błahostkami? Sami rozumiecie, to z czym teraz mam kłopot, to coś naprawdę… Sporego. Moi drodzy, jak zapewne doskonale wiecie, pewne rzeczy księżniczce przystają, a inne niezbyt. To znaczy, nie to, żeby woda sodowa uderzyła mi od głowy, bo dostałam nową karetę, czy zaproszenie na kolejny, nudny bankiet w stolicy. Jeżeli zależałoby to tylko ode mnie, bardzo chętnie wystąpiłabym w roli uczestniczki, w jakimś pojedynku na czary, ale po ostatnim zamieszaniu wszystkim się to źle kojarzy. Tak, kucyki wciąż pamiętają. To znaczy, gdybym przy tym popracowała, może udałoby się to włączyć w ramy igrzysk. Ale wciąż, nie wypadałoby mi wystąpić w roli zawodniczki. Bardziej w roli promotorki, czy kogoś w tym rodzaju. W porządku, ogólnie chodzi o to, że w Baltimare jest całkiem spory ośrodek dla osieroconych źrebiąt. Mieszka tam naprawdę mnóstwo maluchów, dla których los nie był zbyt łaskawy. Jednorożce, pegazy, kucyki ziemskie, wszystkie rodzaje, że tak powiem. Opiekunowie otaczają ich naprawdę dużą dozą miłości, ale sam budynek jest w dosyć… Opłakanym stanie. Nie będę teraz urządzać wykładu. Gdyby ktoś chciał poznać szczegóły, może zapytać. Tak czy inaczej, chcieli go wyburzać. Lokalne władze orzekły, że nie spełnia standardów mieszkalnych i coś-tam. I wiecie co? Kupiłam ziemię, na którym stoi ten ośrodek. I, uwierzcie lub nie, zabrakło mi na cokolwiek innego. Zresztą, i tak zrobiłam to po cichu, co by się nie pokazały cwaniaczki i wyłudzacze. Te źrebięta NAPRAWDĘ potrzebują pomocy, wiecie? Są takie chwile, kiedy nawet jako księżniczka, mam związane kopyta. To, czego mi potrzeba, to dobrego pomysłu na wielką, wielką, akcję. Pojedynki na czary odpadają, bo to nie jest sezon na takie walki, a zresztą, nie ma za bardzo chętnych. Na razie jest ciepło, ale co się stanie gdy przyjdą mrozy? Mam parę pomysłów, ale żaden nie wydaje mi się wystarczająco efektywny. Pomóżcie mi, podpowiedzcie, jak powinnam zorganizować wielką akcję charytatywną, tak, aby jak najszybciej pomóc sierotom, nie wydać połowy tego na promocję i ogólnie zrobić to tak, żeby nie zżarli w trakcie wydarzenia więcej, niż byliby w stanie zebrać. Mało pasujący do księżniczki język. Jestem sfrustrowana! Hej, co wy na to? Przyjmę każdą koncepcję! Sami widzicie, jest to sprawa wielkiej wagi. Pomożecie?

Powracamy, powracamy, z nowym motywem, wedle którego będziemy dobierać tytuły do biblioteki (zaktualizowałem pierwszy post). Ale w pierwszej kolejności chciałbym podziękować za podsunięcie opowieści, w których znajdziemy motyw Niezwykłego Dziecka. Co prawda było tego trochę mniej niż przy okazji Turpizmu, ale i tak wyszło przednio Lecimy dalej, a nowym motywem będzie tym razem… ...Rywalizacja... Moje pierwsze skojarzenie to sport… Ale czy aby na pewno? Czekamy na propozycje!

Szanowni panowie, piękne panie, Wracam do Was po dłuższym czasie milczenia, ze szczerymi przeprosinami w zanadrzu i nową zagadką… Ale także rewolucyjną wieścią. To jest pierwszy raz, kiedy mam taką sytuację w tej zabawie. Oto dwudziesty pierwszy ukryty stwór. Widzicie go teraz? Jednak nie wszystko co strzela z łuku jest od razu elfem Zatem nikt nie otrzymuje punktów… Czyli to prawie jak reset drugiego rankingu Nadszedł czas na kolejną zagadkę! Zgadujcie, co też to może być!

Moi drodzy, z nieopisanym zadowoleniem pragnę ogłosić, iż za sprawą Sipera, któremu pragnę serdecznie podziękować, nowe odznaczenia zostały dodane do bazy, wraz z nowymi grafikami dla Statuy Glorii i Statuy Uznania! Jak zapewne wiecie, Statua Glorii za zwycięstwo z II Turnieju powędrowała do Hoffnera. Jeszcze raz, szczerze gratulujemy! Jakiś czas temu pojawił się jednak problem, kogo nagrodzić za zdobycie sympatii publiczności. Wówczas z pomocą przyszedł mi Serox Vonxatian, który zaproponował dobre rozwiązanie. Otóż, od dzisiaj, nie ma już jednego odznaczenia za uznanie. Są trzy. Statua będzie teraz przyznawana tym, którzy zdobyli najwięcej głosów, Klejnot Uznania z kolei będzie dla tych, którzy znaleźli się zaraz za nimi, natomiast Order Uznania poleci do tych, którzy znaleźli się na trzecim miejscu. Akurat tak się złożyło, że w pierwszym Turnieju wypowiedział się tylko Zegarmistrz, typując Matalosa, Albericha i Dolara84, jeśli dobrze pamiętam. Skoro tak, wszyscy otrzymali tyle samo głosów, wszyscy uzyskali ich najwięcej, toteż do każdego z nich poleciała Statua Uznania. A jak mają się sprawy tym razem? Na miejscu pierwszym, zdobywając ex equo 4 głosy, znaleźli się... Serox Vonxatian oraz Seluna! Gratulacje! Statua Uznania wędruje w Wasze ręce! Na miejscu drugim z kolei, uzyskując po 2 głosy, uplasowali się... Bosman, Monti, Sajback Gray, a także Advilion Znakomicie! W związku ze zdobytym uznaniem, otrzymujecie Klejnot Uznania! Gratulujemy! Czas na trzecie miejsce, czyli 1 zdobyty głos. Cóż, chyba nietrudno zgadnąć, że Order Uznania zdobywają pozostali, czyli Spacetime Dancer (Cień), Magus, Ohmowe Ciastko, Magnus (Razorhead), Riddle, Szydło Mówiłem, że każdy dostanie to, na co zasłużył Cóż, nie pozostaje mi nic innego, jak tymże akcentem zakończyć II Turniej Magicznych Pojedynków. Jeszcze raz dziękuję wszystkim, którzy pomagali mi w tym przedsięwzięciu, którzy de facto sprawili, że w ogóle stało się ono faktem, składam gratulacje i podziękowania wszystkim uczestnikom, którzy poświęcili na Turniej swój czas oraz chęci. Byliście znakomici Pozdrawiam raz jeszcze, życzę powodzenia oraz niegasnącej weny, we wszystkim czego się podejmiecie!

W końcu! Tablica została zaktualizowana o najnowsze rezultaty i pojedynki. Pozdrawiam!

Na pierwszy rzut oka, arena wydaje się być gigantycznym koszykiem wiklinowym. Cóż, coś w tym jest – wiele wieków temu nieznana siła magiczna zmieniła znacznie strukturę tworzących niegdyś bujną knieję drzew. Mianowicie, stały się dłuższe, węższe, bardziej giętkie. Gałęzie poskręcały się ze sobą nawzajem oraz głównym pniakiem. Ba, zdaje się, że na chwilę zyskały sztuczną inteligencję… Chociaż nie. Wygląda to mi bardziej na czasowe obdarowanie drzew właściwościami niektórych gatunków Entów. Mianowicie, wykorzystały swe korzenie w charakterze kończyn, by zmienić swoje położenie. Powoli, ale precyzyjnie. Utworzyły ściśle określony układ, po czym splotły się ze sobą. Bardzo, bardzo mocno. Zerwały trawę i mech z podłoża, w jakiś niezrozumiały sposób „zmieliły” liście i utworzyły z tego wyściółkę dla areny. A potem… Zastygły w tej pozycji. Stwardniały. No i cóż… Nie mamy już lasu, ale wiklinową michę na samym szczycie pogórza. Jak się okazało, jest to fantastyczna atrakcja turystyczna. Bezpieczna i niezwykle wyglądająca, zwłaszcza z daleka. A od jakiegoś czasu znakomicie służy na egzotyczną arenę do pojedynków. Nie jest to może szczyt w dziedzinie dekoracji i sztuki, ale z całą pewnością to niezapomniane wydarzenie. Czujecie ten chrzest pod stopami? Ten zapach lasu? Też macie wrażenie, że ta arena, choć zastygła, nadal… Żyje? Drodzy moi, z największą przyjemnością i satysfakcją pragnę Was powitać, tuż przed rozpoczęciem nowego magicznego pojedynku! Tym razem, pośród murów areny zmierzą się Dankey Hooves oraz Po prostu Tomek! Zasady są uczestnikom doskonale znane, podobnie jak to, że to tylko i wyłącznie od nich zależy kiedy starcie się zakończy. Ogranicza ich tylko własna wyobraźnia! Żywię nadzieję, że kolejne wpisy będą pojawiać się jak najczęściej i dadzą nam naprawdę dobre widowisko! Cóż, nie ma co przedłużać. jesteście gotowi? Zatem niech rozpocznie się pojedynek!

Jeśli czujecie się zmęczeni niekończącymi się upałami, to ta arena będzie dla Was wytchnieniem. Okrągła i gładka posadzka złożona była z tysięcy, milionów, miliardów kryształków, starannie zeszlifowanych i mocno spojonych przy pomocy magicznej zmarzliny. Lewitujące dookoła areny lampiony świeciły różnymi blaskami w taki sposób, by dany kolor padał na kryształ najbliższy skalnej otoczce, po czym „przeskakiwał” na kolejny, tworząc lśniące wzorki, które splatając się ze sobą, komponowały się w radujące oko konstelacje, zmieniające się w zależności od przepływających przez arenę kanałów magicznych, natężenia energii, czy też natury zaklęć. Lodowe ściany pięły się ku górze, od pewnego miejsca „zakręcając” i łącząc się ze sobą w taki sposób, że na samym szczycie jasny błękit przeszedł w białą, oszronioną gwiazdę. Po drugiej stronie, za punktem zbiorczym, umieszczona została magiczna kula, odpowiadająca za opadające niczym śnieg iskry. Wracając na moment do ścian, jeśli się przyjrzycie, dostrzeżecie za grubą warstwą lodu strużki wody. Uwierzcie mi, nigdzie nie znajdziecie tylu minerałów, co właśnie w tych strużkach. Niestety, nie dość, że ich „wydobycie” z lodu jest drogie, długie i trudne, to jeszcze na powierzchni ta woda traci swoje orzeźwiające właściwości. Cóż, przynajmniej alchemicy i górnicy mają robotę… Panie i Panowie, już za moment rozpocznie się pojedynek, w którym zmierzą się Lepus oraz Rex *Monster* Crusader! Jesteście gotowi? Zgodnie z ustaleniem uczestników, niniejsze starcie będzie ograniczone tylko i wyłącznie limitem czasowym, wynoszącym standardowe dwa tygodnie! Drodzy Państwo, liczę, że przez te dwa tygodnie wydarzy się naprawdę wiele. Nie przedłużając, chciałbym ogłosić, iż pojedynek właśnie został otwarty! Nie zawiedźcie nas!

Cóż, już dawno po czasie, a przeciwnik Lepusa nie stawił się na arenie... Nie pozostaje mi zatem nic innego jak ogłoszenie, iż to właśnie on opuszcza arenę jako zwycięzca starcia.

W związku z zaistniałą sytuacją, pojedynek zostaje zamknięty i przeniesiony do archiwum. Starcie zostało zakończone bez zwycięzcy.

Ależ ja nigdzie nie napisałem, że "Pielgrzym i Pani" to najlepsza rzecz, jaka wyszła spod pióra Malvagia Po prostu napisałem, że "Konfrontacja" bije je na głowę, właśnie mając w pamięci hype związany z tym pierwszym, a na temat którego swoje już napisałem. No i ogólnie zgodzę się, że nowsze opowiadania są dużo lepsze i że to niezła zagadka, dlaczego nie poświęca się im tyle uwagi.

Pamiętam, że już jakiś czas temu czytałem sobie to opowiadanko, tylko czasu zabrakło na nieco dłuższą analizę. Zatem teraz je sobie odświeżam i muszę powiedzieć, że nadal czuję się tak samo zmieszany zakończeniem, ale o tym nieco później. Po pierwsze, nie wiem jak autorce udało się osiągnąć taki efekt, ale mimo niewielkich rozmiarów fika (4 strony), po zakończeniu lektury miałem wrażenie, że było tego znacznie, znacznie więcej, że opisanych zostało naprawdę sporo wydarzeń, a po zerknięciu na zegarek przez chwilę nie mogłem uwierzyć, że minęła tylko chwilka. Co do samej treści – znajdziemy tu wszystko, czego można się spodziewać po tagach, którymi tytuł został opatrzony. A zatem, znajdziemy tu kilka wycinków z życia, opisanych spokojnie, bez fajerwerków, zupełnie zwyczajne scenki, utrzymane raczej w smutnawej otoczce. Przy czym, raz tylko miałem wrażenie, że narrator rozpacza nad ciężkim losem Derpy trochę za bardzo, ale tylko przez chwilę. Przez zdecydowaną większość historyjki, w czytelniku zbiera się na współczucie, a to wszystko za sprawą dosyć nieciekawej sytuacji głównej bohaterki, wynikającej głównie z tego, że jak bardzo by się nie starała, zawsze jej gapowatość bierze górę i tylko dlatego ma za co żyć, bo jakiś dobrodziej się nad nią zlitował. Ale poza tym, że ma za co żyć, ma jeszcze dla kogo żyć. I z tego miejsca, chciałbym pochwalić fragmenty z Dinky. Relacja między matką a córką została przedstawiona na skromnie, ale równocześnie wystarczająco obszernie, by czytelnik miał pewność, że jest ona prawdziwa. Nie przerysowana, nie pokazana tak na wyrost, nie tak, żeby jeszcze bardziej losem Derpy załamać, ale po prostu, ciężki żywot samotnej matki, która nierzadko musi odpowiadać na trudne pytania i mierzyć się z szeroko pojmowaną codziennością. Po drugie – słowa, w jakie została ubrana historyjka. Po tym względem również jest dobrze. Język jest prosty, zdania są skonstruowane sensownie, dobrze komponują się w kolejne akapity. Opisy są w pełni wystarczające, przewijające się od czasu do czasu dialogi również spełniają swoje zadanie. Co do opisywanych wydarzeń, to następują po sobie całkiem naturalnie, zwyczajnie, jak przystało na typowe [slice of Life], jednakże jest tu jedna rzecz, która znienacka burzy opisywaną do tej pory codzienność i, w moim osobistym przypadku, nie tylko pozostawia bez odpowiedzi na pytania, ale również skłania do tego, by zastanowić się co mogło być dalej… Ale z drugiej strony, im dłużej o tym myślę, tym bardziej czuję się zagubiony. Nie to, żeby końcówka była wymuszona, czy też zbyt usilnie starała się zaskoczyć czytelnika. Mnie akurat lekko zdziwiła, ale pozytywnie. Niemniej, poczułem się trochę zagubiony, w obliczu takiego oto zwrotu wydarzeń. Może mam zaległości co do osoby samego doktora Whoovesa, może nie odrobiłem lekcji, niemniej, jest w tym coś dziwnego, ale jednocześnie realizującego zamierzenia przewidziane tagiem [sad]. Generalnie rzecz biorąc, opowiadanie okazało się przyjemnym w odbiorze, lekkim i prostym przerywnikiem, z dosyć ciekawie obmyślaną końcówką, która burzy nieco schemat i „zielonych„ w temacie pozostawia z masą pytań bez odpowiedzi. Taki tam, trochę dziwny akcent na zakończenie, ale spełniający swoje zadanie. Na dłuższa metę, opowiadaniu niczego nie brakuje i każdy, kto lubi [sice of Life], czy też smutne klimaty, powinien je sprawdzić, chociażby ze względu na ładne przedstawienie relacji Derpy i Dinky. Nie otrzymaliśmy na ten temat całego referatu, ale i tak jest dobrze. Przy tym, mamy dobrze dobrane tempo akcji i dobrze zarysowany klimat. Mimo faktu, że nie jest to długa historia, miałem wrażenie, jakbym właśnie skończył przyglądać się bardzo licznym perypetiom, zwieńczonych swego rodzaju zagadką. Pozdrawiam i czekam na więcej!

Jeśli chodzi o zawarty parędziesiąt pikseli wyżej (czy raczej, wspomniany) cykl trzech opowiadań, kolejność w moim przypadku była następująca – „Konfrontacja”, „Delirium”, „Pościg”. Czyli trochę zagmatwane, ale to ok. Oceniając „Delirium”, muszę powiedzieć, że tekst nie wzbudził u mnie jakiejś większej sympatii. Był całkiem mroczny, był przesiąknięty paniką i nawałnicą myśli bohatera, był krótki i nawet klimatyczny. Niemniej, te aż nazbyt długie zdania bardzo szybko zaczęły mnie drażnić i jak tylko akcja przeskoczyła do zamku i księżniczek, odetchnąłem z ulgą. Potem jest już nieco lepiej, tylko, że… No właśnie, to już końcówka. Ogólnie, szału nie było. Inaczej ma się sprawa w przypadku „Pościgu”. Zdecydowana poprawa dotyczy zarówno sposobu prowadzenia akcji, kreowania mrocznej atmosfery, no i ogólnego wrażenia przy czytaniu. Przede wszystkim, osoba mówiąca wzbudza dużo większą sympatię, niż miało to miejsce w „Delirium”. Całość czyta się płynniej, łatwiej. Na pewno zdania już nie drażnią, a styl autora lepiej służy treści, co widać po słowach, konstrukcji zdań, a co znajduje swoją kulminację w „Konfrontacji”. Ogólnie, efekt końcowy był tu dużo, dużo lepszy. I moim zdaniem, „Pościg” stanowi lepszy dodatek do „Konfrontacji”. Może pod względem fabularnym wnosi mniej, ale pod względem ogólnego klimatu, lepiej pasuje. W porządku, czas na gwóźdź programu, czyli „Konfrontację”. Dwadzieścia stron (ale tak naprawdę, to trochę mniej) mozolnego dochodzenia do tytułowej konfrontacji głównych bohaterek ze złym królem, jedynym w swoim rodzaju, przesiąkniętym mrokiem aż do szpiku kości (z tymi kościami to też tak nie do końca) jednorożcem. Pierwszym, co wybija się ponad wszystkie elementy o których zamierzam wspomnieć, jest styl. Podniosłe, nacechowane powagą i swego rodzaju patosem wypowiedzi Celestii, Luny, zwłaszcza na początku, budują atmosferę nie tyle uczestniczenia w czymś wielkim, ale bardziej czegoś, co można by przyrównać do zaszycia się w sztabie organizacyjnym i planowanie następnego ruchu, w pełnym skupieniu. A przy okazji, rozpracowywanie osoby wroga, opracowywanie strategii, próby wniknięcia w jego psychikę i przewidywanie do czego mógłby być zdolny. Zrealizowane jest to ciekawie, można się wgryźć niemalże od razu. Nieco później, kiedy księżniczki pokonują barierę zamieci, ich styl wypowiadania się nadal sugeruje coś bezpiecznego (wszak pokonały już Chaosa, no to co mogłoby pójść nie tak?), ale zmieniająca się sceneria i narastająca atmosfera niepewności (głównie za sprawą tych „dziwnych” przewodników), kreują coś zgoła innego. Eksplozja emocji następuje dopiero podczas konfrontacji. Odnosi się wrażenie, że bohaterki zapominają o manierach czy opanowaniu, nerwy biorą górę i stają się bardziej bezpośrednie w słowach. Patetycznemu stylowi wypowiadania się głównych bohaterek przyklaskuje styl autora, objawiający się między innymi w kompozycji opisów, doborze słów, czy też długości zdań. W ogóle, kolejne akapity wręcz biją powagą, niekiedy trochę nadmierną oficjalnością, a czasami mają w sobie nutkę fantastyki, zwłaszcza po wkroczeniu do fortecy nieprzyjaciela. Prawie wszystko, czego dusza zapragnie Jeśli chodzi o przedstawienie samego Sombry, momentami miałem skojarzenia z Draculą. Poza tym, ładnie przedstawione sekrety zamku, iluzje, zasadzki i stwory, wyszło całkiem bogato, choć patrząc na kolory, dominuje czerń i szarość, co zresztą pasuje do ogólnego charakteru złoczyńcy, no i panującej na zewnątrz smutnej bieli, pośród której kroczą sobie zniewolone kucyki. Drugą rzeczą, która zdecydowanie wyróżnia się na tle innych elementów, jest dobrane tempo akcji i wydarzenia, które zostały opisane w ramach opowiadania. Przez pierwszą połowę wszystko następuje po sobie naturalnie, bez zbędnych dłużyzn, ale z klimatem i pomysłem. Wędrówka do królestwa, pokonywanie zamieci, lot w stronę siedziby złego króla, kolejni przewodnicy, widać, że autor miał konkretny pomysł i równie konkretną koncepcję wprowadzenia go w życie, której zresztą kurczowo się trzymał (i chwała mu za to!) Niestety, delikatne zgrzyty pojawiają się w zamku, podczas konfrontacji. Mianowicie, kiedy Celestia i Luna zostają rozdzielone i ich poczynania zaczynają się ze sobą przeplatać, po jakimś czasie odnosi się wrażenie zbędnego przedłużenia wątku. Na całe szczęście, do tego wszystkiego w pewnym momencie zostaje wpleciony wątek wizji, których autorką jest Amara, a także smaczek ze „zwierzyną” znaną z „Pościgu”. Zatem druga połowa opowiadania, na całe szczęście, została w porę urozmaicona, co zbiło nieco delikatne wrażenie wtórności między kolejnymi akapitami. No i niestety, muszę przyznać, że ostateczne rozprawienie się z Sombrą było dosyć… Średnio satysfakcjonujące. Owszem, bronił się i powracał, jednakże akcja z tym portalem była dosyć… Mało sycąca. Ogólnie, mało efektywne zakończenie drugiego starcia tysiąclecia. Aż dostałem retrospekcji, gdy pierwszy raz dotarłem do końca Castlevanii IV (pamięta ktoś to w ogóle?) i czekałem aż się Dracula zmieni w coś dużego... A tu nic z tego, dziad się nie zmienił ;P I jeszcze był taki obleśnie fioletowy ;P Niemniej, udało się to nadrobić fantastycznym zakończeniem. Fantastycznym zarówno pod względem pomysłu, wykonania, jak i towarzyszącej mu zapowiedzi. Czy chodziło po prostu o to, co widzieliśmy w serialu, czy w fanowskich animacjach, czy też autor otworzył sobie furtkę na kolejne opowiadanie z cyklu, poświęcone innej, bardzo złej osobie, tego nie wiemy. Powiem tylko, że gdyby miało powstać kolejne opowiadanie, poświęcone starciu Celestii z Nightmare Moon, bądź po prostu długiej, skomplikowanej przemianie Luny i towarzyszącej temu filozofii, napisane tym samym stylem i w tej samej konwekcji (czyli mrok, mrok, tajemnica i jeszcze więcej mroku), to jestem jak najbardziej na tak. Czytałbym. Bardzo dobrym i urozmaicającym lekturę wątkiem była wspomniana już Amara i jej próby porozumienia się z Celestią, ukazania tego, co się stało i podpowiedzi co do natury jej przeciwnika. Z jednej strony, na kilka pytań znaleźliśmy odpowiedź, ale też pojawiły się nowe, które aż do końca pozostają tajemnicą. Kolejnym świetnym pomysłem byli tajemniczy przewodnicy. Zostali oni doskonale ukazani, wręcz czuć z monitora zasiany w ich sercach terror, co pomaga zbudować napięcie przed finalną konfrontacją. Do całkiem obszernych opisów, dzięki którym nie mamy problemów z wyobrażeniem sobie lokacji, czy też grymasów bohaterek, całości dopełniają dialogi. Jest ich całkiem sporo, stosownej narracji nie brakuje, na początku mamy delikatnie filozoficzny posmak, co wynika z prób rozpracowania działań wroga, potem gdzieś to zanika, na rzecz czysto przygodowych odzywek, przemieszanych z wrażeniem, że „to nie są przelewki”. Klimat, o którym zdaje się już pisałem, wylewa się z ekranu przez cały czas, a potęgowany jest przez znakomity styl, w jakim został napisany tenże tytuł. Naprawdę, solidna robota, czuć serce i konsekwencję, co można tylko pochwalić. Podsumowując, jest to kawałek tekstu, który mogę z czystym sercem polecić każdemu, kto za postacią Sombry przepada i kto lubi takie pojedynki, które nacechowane są nie tyle akcją, co tłem i atmosferą, która jest tu zarysowana bardzo wyraziście. Jednakże, widzę tutaj pewne zapędy do tagu [Adventure], a [Violence] to już na pewno. I prawdę powiedziawszy, wiele temu opowiadaniu nie brakuje, dzięki czemu ma szansę zjednać sobie jeszcze szersze grono czytelników. W ogóle, może warto by było pokusić się o powiększenie cyklu o innych złoczyńców, takie kroniki dni minionych, kiedy jeszcze żadnej klaczy z Mane6 na świecie nie było, a Equestriabyła nieco… Inna, dręczona innymi problemami? Było kilka momentów, po których spodziewałem się czegoś innego, czy też po których miałem wrażenie zgrzytu, ale autor wybrnął z tego całkiem zręcznie, z nawiązką nadrabiając za to, czy tamto. Świetna robota, ogromna poprawa w stosunku do „Delirium” i olbrzymi krok naprzód w stosunku do „Pościgu”. Brawo! Jak dla mnie, opowiadanie bije na głowę "Pielgrzyma i Panią"... Choć z drugiej strony, nie jest to dobre porównanie - opowiadania różnią się długością, tematyką, klimatem i ogólnie nie powinny być w tym kontekście zestawiane. No, ale w każdym razie, "Konfrontacja" wydaje się bardziej... Nazwijmy to, ikoniczna. Pozdrawiam!

To znowu ja. Moi drodzy, wszystko jest już u Stallone ustalone ^^ Jak tylko dokonają się pewne istotne zmiany w grafikach, każdy dostanie to, na co zasłużył! Pozdrawiam!