Jump to content

Strona Główna  |  Ogłoszenia  |  Lista Fanfików  |  Fanpage  |  Feedback
Magus

Nowy świat TCB [ZAPISY]/[GRA]

Recommended Posts

White

- Widziałam spojrzenia jakie wam rzucano gdy szłyśmy przez miasto - Również na chwilę przerwała podziwianie radości Pumkpin by spojrzeć swojej towarzyszce w oczy. - Tak, zwróciłam uwagę - Dodała ciszej i nieco chłodniej jednak to nie był czas na to. - Przynajmniej tyle mogłam naprawić jeśli chodzi o mnie - Odpowiedziała klaczy jednocześnie się zastanawiając dlaczego tak naprawdę Crimson nadstawiła karku dla tej sprawy ale nie myślała o tym długo uznając że tak naprawdę to nie jest tak ważne. Zbliżyła się nieco do ogiera i na tyle na ile było to możliwe powiedziała mu na ucho: - Stare nawyki gdy czasy były bardziej pogodne... Bez ludzi i nowej władczyni - Można powiedzieć że była to wskazówka odnośnie tego czym kiedyś się zajmowała. - I chętnie coś zjem, przez tą całą magię robię się szybciej głodna niż powinnam - Powiedziała już głośniej i odwróciła się na chwilę w stronę Crimson by zobaczyć jak ona zareaguje na zasłużony posiłek. 

 

Batty

- Bezpieczniej będzie jak znikniemy... - Odpowiedziała dowódcy gwardii - Znaczy wy bo ja tam dla nich jestem obojętna bo z nimi nie walczę - Lekko się uśmiechnęła. - I poradzą sobie, może nie znają się na magii leczącej ale siniaki jeszcze wyleczą - Już miała ruszyć dalej ale słysząc głos Speara uznała że to jeszcze nie czas. - Pytanie co ciebie to obchodzi panie wścibski? - Spytała udając teatralne oburzenie po czym złagodniała. - Odrobinę troszkę szemranej waluty. Miałabym problem żeby ją opchnąć komuś bez dodatkowych pytań - Odpowiedziała kręcąc głową. - Ale możesz uznać to za kłamstwo jeśli wolisz mi nie ufać ale prawda jest taka że nie mam interesu was zabijać. Nie widziałam nagrody za wasze głowy a pieniędzy tak samo jak ja nie macie chyba za wiele? - Spytała i przyglądała się jego reakcji jakby chciała coś z niej wyczytać. - A co do szpiegostwa to jak na razie mój jedyny cel to spotkanie się z White jeśli żyje a potem... To was nie powinno interesować bo do tego czasu już się rozstaniemy - Ruszyła dalej. - Chyba że wolisz zrobić to teraz, dla mnie to nie ważne bo i tak dotrę tam gdzie chce.

 

Edited by Shey

Share this post


Link to post
Share on other sites

Baltimare

- Żarcia się nie odmawia, a skoro ona się zgadza, to ja też coś chętnie wszamię - oba kucyki rzuciły spojrzenie Crimson, które świadczyło, że nie do końca rozumieją jej język. Tylko Pumpkin, która już trochę poznała klacz lekko się uśmiechnęła, a nawet widać było, że powstrzymuje śmiech na widok reakcji swoich opiekunów.

- Szkoda, że wielu już zapomniało dawne czasy i dawną władzę - westchnął ponuro ogier na słowa White, a potem cała trójka zaczęła ich prowadzić.

- To nietypowe nie widzieć kucyka ziemskiego na polu - powiedziała klacz w kierunku Crimson. - Tym bardziej poza swoim miasteczkiem. Należysz do niej? - spojrzała na White.

- Ja? Nie należę do nikogo - nie wydawało się aby w tonie Crimson kryła się uraza za to pytanie. - Nikt by ze mną nie wytrzymał - rzuciła okiem na White oceniając ją od kopyt po głowę. - Chociaż z nią mogłabym spróbować - klacz zdawała się nie rozumieć dwuznaczności słów Crimson. Nim jednak ktoś więcej zdołał coś powiedzieć stali już po środku licznych kucyków ziemskich. White wyglądała w tym tłumie niezwykle nietypowo jako jedyny jednorożec. W przeciwieństwie jednak do jednorożców okoliczne kucyki ziemskie nie rzucały jej wrogich spojrzeń tak jak jednorożce jej towarzyszkom, a raczej patrzyły na nią z ciekawością lub ze strachem w przypadku źrebaków. Pumpkin widząc niepewność przyjaciół wyszła na środek.

- Nie martwcie się, to jest ta klacz, o której wam mówiłam - mieszkańcy nadal wyglądali na niepewnych, ale wyglądało również, że starają się przemóc lęk rzucając jej słabe uśmiechy.

- Musisz nam wybaczyć - powiedział w kierunku White ogier, który niedawno przyszedł z Pumpkin. - Gwardziści, którzy nas odwiedzają, nie są za mili, a zwykle to jednorożce i sama rozumiesz - spojrzał na długi stół i wolne miejsca wokół. - Zajmijcie sobie miejsce, a my przygotujemy posiłek

- Nie musisz mi dwa razy powtarzać - Crimson szybko zajęła pierwsze wolne miejsce będące najbliżej.

- Mam nadzieję, że nie czujesz się urażona - powiedziała cicho Pumpkin w kierunku White kiedy wciąż towarzyszała im lekka niepewność miejscowych.


Okolice bazy

- Nie bądź zła, on naprawdę najpierw mówi potem myśli - rzuciła Pearl nim Spear zdążył odpowiedzieć Batty. Widać było jednak, że ogier miał ochotę to zrobić, ale widząc potępiające spojrzenie klaczy zrezygnował wyraźnie się przy tym krzywiąc. - Naprawdę lepiej abyśmy trzymali się razem. Ty jesteś nam potrzebna tak samo jak my tobie, wiem, że to nie łatwe, ale możesz nam zaufać

- Poza tym pustynia to nie tylko harpie - powiedział ponuro Lance. - Nie wątpię, że jesteś specjalistką w przetrwaniu, ale roi się tu od pustynnych robali w ziemi. Nie mówiąc o wywernach i piaskowych golemach. Tych ostatnich na szczęście jest raczej niewiele - zarówno Lance i Pearl zrównali się z nią krokiem kiedy Spear szedł kawałek za nimi. - Tak szczerze mówiąc... Nic już nie będzie takie samo. Kiedy walczysz z kimś w ramię w ramię tworzy się między taki osobami więź, której nie sposób rozerwać. Nie wiem czy oni czują to samo, ale ja raczej bym nie potrafił zabić Fire gdybym miał taką szansę na polu walki. Może przypłaciłbym to życiem, ale nic nie poradzę

- White? - spytała bardziej siebie Pearl, ale zaraz spojrzała na Batty. - Znałam sporo klaczy o takim imieniu. Jeśli nie masz gdzie się zatrzymać w Canterlocie możesz u mnie. Może będę w stanie ci pomóc ją znaleźć

- Ściemnia się - Spear o sobie niespodziewanie przypomniał, a kiedy rzuciło się okiem na słońce można było dostrzec, że te faktycznie powoli zachodzi.

- Będziemy musieli założyć obozowisko i rozstawić warty - powiedział ponuro Lance.


Krańce pustyni

Nie doszło do kolejnych ataków dzikich bestii z okolicy. Najwyraźniej te rejony były już bezpieczne. Oba ogiery jednak mogły poczuć delikatną chłodną bryzę. Słońce, które do tej pory tak silnie ogrzewało całą okolice teraz powoli zachodziło dając powoli miejsce wolno zbliżającej się nocy. Wieczór mógł z pewnością przynieść ukojenie po skwarze słońca, ale również mógł być problematyczny. W tych rejonach, noce  tu były wyjątkowo chłodne i nigdy nie było wiadomo co czai się w ciemności.


Canterlot

Klacz słuchała wszystkiego co mówił Dawn przy okazji się rozglądając z zaciekawieniem po jego domu. Nie było dziwne, że nic nie odpowiada biorąc pod uwagę jej stan. Na nietypowe pytanie o siostrę delikatnie mrugnęła wyraźnie zaskoczona, ale raczej nie było to spowodowane myślą, że taką posiada, a raczej niezrozumieniem sedna pytania. Rzuciła na chwilę okiem na książki i znowu na bałagan wokół. Nadal wydawała się tym wszystkim zaskoczona, ale nie stawiała żadnych oporów nawet przed możliwością bycia sprzątaczką. Jakby nie patrzeć, jednorożce bez wielkich zdolności magicznych często kończyły jako służba, a praca w Canterlocie to niemal jak spełnienie marzeń. Kiedy ogier spytał ją o pytania ta znów na niego spojrzała niepewnie, aż nie podeszła do ogiera i bardzo szybko delikatnie cmoknęła go w policzek, równie szybko odsuwając głowę.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sand Storm / Peace Order

 

Na wskutek zmiany pory dnia zaczęło robić się trochę zimniej. Kuce jednak szły dalej do przodu, próbując obmyślić kolejny plan.

PO: Musimy znaleźć gdzieś schronienie przed zimnem, jakaś jaskinia powinna wystarczyć. 
SS: Możemy iść dalej, w tym tempie dotrzemy do bazy gdzieś mniej więcej przy wschodzie słońca.

PO: Nie, spacerowanie w nocy, w szczególności teraz to chyba jeden z głupszych pomysłów. Może gdybyśmy byli obaj uzbrojeni, ale... kuce nie są przystosowane do chodzenia po zmroku.

SS: No dobra, ty tu jesteś szefem.

Idąc przed siebie próbowali wypatrzeć jakąś dziurę/jaskinię. W okolicy pełno było różnych pagórków, więc znalezienie takiego miejsca było tylko kwestią czasu.

 

Dawn Spark

 

Klacz była wyraźnie zaciekawiona mieszkaniem. Po chwili rozglądania się pocałowała mnie w policzek. Nie wiedziałem jak na to zareagować, wydaje mi się nawet, że się lekko zaczerwieniłem. Uśmiechnąłem się.

- Em... dziękuję. Teraz nie musisz się już niczym przejmować, może poza... tym syfem. Ale rób co chcesz, nie obrażę się, jeśli dasz sobie spokój z jego ogarnięciem, gorzej, że najprawdopodobniej mieszkanie w tych warunkach byłoby mało komfortowe. 

Cały czas się uśmiechałem, było w niej coś uroczego. Przytuliłem ją lekko.

- Będę tu zaglądał co jakiś czas, jeśli stanie się coś niepokojącego wbiegnij jak najszybciej do środka. Jeżeli ktoś będzie chciał zrobić ci krzywdę i z własnej głupoty spróbuje tu wejść... 

Odchrząknąłem.

- Cóż, powiedzmy, że trzeba to wtedy będzie posprzątać. Chciałbym, abyś miała tego świadomość, bo pewnie nie przywykłaś do takich widoków. No dobrze, ja będę się zbierać, wszystkie informacje już przekazałem. Miłego pobytu.

Ukłoniłem się lekko, po czym wyszedłem z rezydencji i udałem się w kierunku koszar, gdzie też po krótkim spacerze dotarłem. Udałem się do mojego pokoju, po czym za pomocą magii zapadłem błyskawicznie w sen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

White

- Niestety - Odpowiedziała ogierowi na jego słowa wystarczająco głośno by każdy mógł to usłyszeć. Gdy klacz spytała Crimson o to do kogo należy odwróciła głowę w jej swojej przyjaciółki by móc zobaczyć jak zareaguje niemal dostrzegając jak ta ocenia ją od kopyt po głowę. White coraz ciężej szło zgrywanie aż tak niewinnej by nie być w stanie wyłapać tej dwuznaczności jednak nadal usiłowała jakoś to ciągnąć. Przystanęła na chwilę rzucając źrebakom przyjazny uśmiech starannie ukrywając cień zakłopotania i znowu ruszyła za Pumkin. 

 

- Tu nie ma co rozumieć bo trochę się naoglądałam ich... Powiedzmy uprzejmie ,,pracy'' - Rzuciła do ogiera z przekąsem akcentując to jedno słowo. Zajęła miejsce obok Crimson uznając że tak będzie najodpowiedniej i odprowadziła wzrokiem ogiera który poszedł zająć się posiłkiem. - Nie, nie czuje się urażona - White zapewniła Pumpkin o swoim odczuciu. - W końcu dzisiaj raczej niczego nie można być pewnym.

 

Batty

- Tylko udawałam - Rzuciła jej przyjazne spojrzenie. - Warto umieć to robić gdy nie dostaniesz zbyt mocnych kart ale wracając do niego trzeba powiedzieć że przynajmniej jest uroczy z tą swoją szczerością - Puściła mimo uszu większość dalszych słów Pearl i odpowiedziała na nie zwięźle. - Jeszcze tutaj jestem więc nie jest żle a co do przetrwania i wyvern - Poprawiła broń na swoich plecach. - Jeden celny strzał i padają ale preferuje ukrywanie bo walka z czymkolwiek rzadko jest tego warta chyba że masz zlecenie - Przymknęła się na chwilę i słuchała dalej tego co Lance ma do powiedzenia. - A więc twierdzisz że jej życie warte jest więcej niż twoje? - Spytała z lekkim zdziwieniem. - Musisz jednak pamiętać że przez większość czasu jednak walczyliście po przeciwnych stronach. Ja do nich nic nie mam jak mówiłam ale wy chyba wprost przeciwnie. Po za tym czasami jak instynkt weźmie górę to nie zdążysz zobaczyć kto do ciebie celuje zanim strzelisz... - Lekko się uśmiechnęła co było raczej dziwne w tej sytuacji. - A co do White to jestem niemal pewna że gdzieś miałam zapisany jej adres... To było dawno temu ale ona w przeciwieństwie do mnie umie wysiedzieć w jednym miejscu dosyć długo - Spojrzała na słońce gdy ktoś zauważył że się ściemnia i faktycznie było już dosyć nisko nad horyzontem. - To co, ciągniemy słomki kto pierwszy? - Spytała w kontekście wart. - Czy ustalamy? - Spojrzała na Speara mrużąc oczy. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Baltimare

- Mimo wszystko wiem, że możesz czuć się nieswojo, ale przekonają się do ciebie jak tylko lepiej cię poznają - powiedziała Pumpkin w kierunku White kiedy Crimson uniosła jedną brew w górę widząc jak White siada koło niej. Uśmiechnęła się do niej delikatnie, a potem rzuciła okiem na to co ich otaczało. Pumpkin w tym czasie chwilowo odeszła.

- Kiedy tak to widzę... - powiedziała na tyle głośno żeby White mogła ją usłyszeć, ale poza nią nikt kto stał za daleko. - Mam wrażenie, że do dupy ze mnie kucyk ziemski. Za cholerę bym tu nie wytrzymała nawet jednego dnia. Na jednorożca też się nie nadaje, a pegaz... Sama nie wiem. Może moi starzy nie byli nawet kucykami - parsknęła lekko śmiechem pod nosem. Chwilę później wróciła Pumpkin niosąc tacę z dwoma kuflami, które położyła przed Crimson i White. Ta pierwsza zbliżyła nos do kufla żeby powąchać zawartość, a potem szeroko otworzyła oczy. - Cholera to jest cydr... Dawno tego nie piłam poza Czarnym Rynkiem, a tam to zwykła podróba

- Większość zabiera nam gwardia dla dobra królestwa, ale nadal mamy kilka ukrytych beczek - uśmiechnęła się Pumpkin. - Śmiało pijcie - Crimson nie trzeba było prosić dwa razy, bo zaraz zaczęła opróżniać swój kufel. Pumpkin spojrzała znowu na White niepewnie. - Co teraz zrobisz kiedy wrócicie, spotkamy się jeszcze kiedyś? - spytała cicho.


Okolice bazy
Kiedy Batty wspomniała, że Spear jest uroczy, Pearl wyglądała na nieco zdziwioną, ale zaraz na jej pyszczku pojawił się cwany uśmiech, który rzuciła teraz gwardziście. Ten jednak widząc to zmarszczył tylko brwi i skrzywił się z niesmakiem jakby w ogóle nie chciał o tym gadać lub zupełnie o tym zapomnieć. Lance jako jedyny zdawał się zignorować ten temat.

- Nie wątpie w twoje umiejętności, ale lepiej oniżyć ryzyko biorąc pod uwagę przewagę liczebną przeciwnika, a co do Wojny... Nigdy to nie jest tak łatwe jak się wydaje - powiedział ponuro Lance. - Nie mam pojęcia co przyniesie przyszłość, ale mimo wszystko nie chce abym kiedyś musiał z nią walczyć. Zresztą nawet nie wiem czy będę mile widziany w gwardii za stratę naszej bazy

- Znam Canterlot jak własną kieszeń, na pewno ją znajdziemy jeśli będziesz chciała pomocy - kontynuowała Pearl kiedy jej Spear nagle wstał.

- Jeśli mamy założyć obóz potrzebujemy drewna - powiedział ponuro. - Poszukam czegoś w okolicy, a wy ustalcie wachty. Noce są tu zimne

- Nie powinieneś iść sam - Lance zaraz wstał.

- Jest nas tylko czworo sir. Z czego jedno nie ma nawet przeszkolenia - spojrzał na Batty. - Nie możemy jeszcze bardziej się rozdzielać. Poradzę sobie, nie mam zamiaru przecież rzucać się w wir walki, nie jestem samobójcą

- Może być jednak trudno o drewno w takim rejonie - wtrąciła Pearl.

- Coś zrobić musimy, a siedzenie i gadanie pogarsza sprawę. Jeśli zrobi się za ciemno nikt z nas nic nie zobaczy, a wtedy na pewno nie znajdziemy drewna


Krańce pustyni

Poszukiwanie schronienia przed ciemnością nie było najłatwiejsze z powodu uwarunkowania terenu. Mimo licznych pagórków nie widać było jaskiń kiedy słońce coraz bardziej zachodziło. Marsz mógł stawać się męczący, zwłaszcza, że nigdzie nie było też śladów żadnego jedzenia ani wody, a jedyne rośliny jakie otaczały dwójkę ogierów to kaktusy. W okolicach jednego z pagórków w końcu znalazła bardzo duża i najpewniej głęboka jaskinia, ale niedaleko niej widać było dwa ogromne skorpiony, które się ze sobą siłowały. Teraz można było spróbować je ominąć i wejść do niezbadanej jaskini lub spróbować najpierw zaatakować przerośnięte robale. Została jeszcze możliwość szukania innej jaskini, ale słońce zdążyło już niemal całkiem zaniknąć, a przy tym temperatura spaść jeszcze bardziej.


Koszary

Noc tym razem mimo spokojnego początku nie przebiegała tak do końca spokojnie. Nie wiadomo, która była godzina, ale najwyraźniej jeszcze panowała noc. Na korytarzu zrobiło się jakieś zamieszanie, które zdołało nawet wybudzić towarzyszy Dawna. Słychać było liczne kroki i jakieś rozmowy, które przez drzwi były niezrozumiałe. Któryś ze współlokatorów najwyraźniej kierowany ciekawością uchylił lekko drzwi, ale równie szybko je zamknął kiedy na korytarzu ktoś do niego coś krzyknął.

- Słyszałeś coś? - spytał jeden z towarzyszy Dawna, najwyraźniej tego, który otworzył drzwi

- Coś o rzezi, ale nic więcej

- Myślicie, że coś się stało?

- Wygląda jakby zbierali oddziały

- Chwilę przed Igrzyskami? Przecież za kilka dni pojawi się cesarzowa, są potrzebni tutaj

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sand Storm / Peace Order

 

Kuce dostrzegłszy walczące ze sobą skorpiony znajdujące się obok jaskini przyglądali się im, dyskutując cicho.

PO: Szukamy dalej, czy czekamy?

SS: Poczekajmy, kiedy pierwszy wykończy drugiego odstrzelę tego żywego. Nie ma sensu szukać dalej, zaraz będzie ciemno.

Sand nie czekając na odpowiedź wyjął rewolwer, ponownie przeglądając bęben.

PO: Musisz co chwilę tam zaglądać? Jest pełny, niedawno go załadowałeś.

Jednorożec uśmiechnął się lekko.

SS: To mnie uspokaja. Wolę mieć pewność, że mam się CZYM bronić, łatwiej się wtedy śpi.

Zbliżyli się do skorpionów niepostrzeżenie, następnie czekali na dalszy ciąg zdarzeń.

 

Dawn Spark

 

Długo nie pospałem z powodu hałasu na korytarzu. Chwilę dłużej zajęło mi zwleczenie się z łóżka. Kiedy z niego zszedłem zauważyłem, że mój towarzysz zaglądał na korytarz, ale po chwili się cofnął. Usłyszałem co powiedział, czym mnie nieco zaciekawił.

- Rzeź, tak?

Nie zwlekając dłużej zbliżyłem się do drzwi.

- Jak chcecie to tu siedźcie, skoro coś wywołało tutaj zamieszanie to zapewne będziemy potrzebni.

Otworzyłem drzwi, wychodząc na korytarz, po czym zacząłem podążać w tym samym kierunku, co reszta kucy.

Za kilka dni powinienem przejść się do domu, zobaczymy na co stać tę klacz. 

Skup się na zadaniu, może dzięki temu przyśpieszysz swój awans.

Możliwe. Mam nadzieję, że przy okazji natknę się na Midnight, może we dwójkę zrobimy tutaj coś ciekawego.

Share this post


Link to post
Share on other sites

White

- Na pewno tak będzie - White przytakneła Pumkin skiwając nawet głowa. - Mam wrażenie że tobie po prostu kijowo wychodzi pobyt w jednym miejscu... Sama mówiłaś że kiedyś miałaś ekipę z którą podróżowałaś? - Nie była do końca pewna tych słów ale dalszą rozmowę na ten temat przerwało pojawienie się cydru. - Trzeba sobie jakoś radzić - Delikatnie się uśmiechnęła i podobnie jak Crimson powąchała zawartość kufla. - To... Za pomyślne życie - Powiedziała po chwili myślenia i również przystąpiła do opróżniania cydru ale nieco mniej łapczywie niż jej towarzyszczka. - Wydaje mi się że jest to możliwe, jedyna rzecz w której jest dobry ten rynek to w szybkim podróżowaniu... A, i mogę ci podać dwa adresy pod którymi możesz mnie znaleźć.

 

Batty

- Przecież sama wspomniałam że najlepiej nie prowokować do ich użycia - Powiedziała nieco z grymasem jakby znowu była niezrozumiana. - Nigdy nie doświadczyłam wojny ale podobno straszne przeżycie... Nawet dla ludzi - Drugą część dodała specjalnie. - A co do pomocy w szukaniu jej to zobaczymy po drodze - Uśmiechnęła się do niej widząc jak chętna jest do pomocy. - Liczyłam że zdążymy zejść niżej zanim się ściemni, wtedy byłoby ciepłej ale wy nie podróżujecie w nocy? - Spytała po czym kontynuowała uznając że to raczej pytanie retoryczne. - I co to za tajemne szkolenie i co ono daję? - Dodała przekrzywiając głowę. - Poza tym też mogę iść - Wzruszyła ramionami. - I chcesz może to? - Pokazała swój pistolet. - Może tylko dwa strzały ale na coś dużego poradzi sobie lepiej niż plucie ołowiem.

 

 

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Baltimare

- Bardzo bym chciała tylko... - powiedziała Pumpkin, a Crimson w tym czasie upijała kufel. Nim Pumpkin dokończyła Crimson odstawiła kufel i spojrzała na White.

- Ona chce ci powiedzieć, skarbie, że nie wie jak miałaby wykorzystać te wiedzę - Pumpkin opuściła głowę, ale najwyraźniej zgadzała się z Crimson. - Jednorożec może łazić gdzie mu się podoba, pegaz ze względu kontroli pogody też ma możliwość przemieszczania, ale kucyk ziemski... Takie jak my upycha się w jednym miejscu i mamy tam siedzieć. W końcu dostajemy pole do uprawy i to wystarczy, mamy zapewniać żywność nic poza tym. Możemy oczywiście podróżować jeśli robimy za tragarzy jednorożców

- Lub kiedy zostajemy porwani - dodała bardziej ponuro Pumpkin wspominając to co ją spotkało. Wokół jednak panowała taka radość z powodu powrotu White, że kuce wokół zdawały się nie dostrzegać jak ponury obraz przyjęła ta rozmowa. Zwłaszcza kiedy chwilę później na stole zaczęły pojawiać się ciasta i różne inne przysmaki. - Śmiało jedzcie - powiedziała szybko Pumpkin jakby chciała zmienić ten ponury temat.

- A co do mnie... - Crimson uśmiechnęła się krzywo do White. - Teraz przynajmniej wiem, że słuchasz historii o moim życiu. Masz jednak racje, ja do stagnacji wcale się nie nadaje, świat jest za duży żeby tkwić w miejscu


Okolice bazy

- Jesteś cywilem - powiedział Spear nim ktokolwiek zdążył odpowiedzieć. - Nieważne jak wiele widziałaś i co robiłaś zawsze nim pozostaniesz, bo nigdy nie byłaś w gwardii. Poza tym czemu sądzisz, że twoja broń jest lepsza niż nasza?

- Bo tą bronią uratowała nam życie - wtrącił Lance. - Wywaliłem cały magazynek w tamte stwory, a gówno to dało. Jej pociski przebiły się przez twardy pancerz. Może nie ma przeszkolenia wojskowego, ale zna się z pewnością na przetrwaniu

- Poza tym w połowie ma geny kucyka, który lepiej sprawdza się w ciemności niż przeciętny jednorożec - Pearl rzuciła jej delikatny uśmiech.

- Pearl ma racje. Jeśli się zgubisz, nie wiem czy ciebie znajdziemy, z Batty masz też większe szansę coś znaleźć - Spear patrzył chwilę na swoich towarzyszy, wszystko wskazywało, że chce coś powiedzieć, ale chyba odebrano mu wszelką linie obrony.  W końcu skierował wzrok na Batty.

- Jak chcesz możesz iść, ale jeśli zostaniesz w tyle nie licz, że będę cię nosił - najwyraźniej prośba o pomoc od gorszego jego zdaniem kucyka nie chciała przejść mu przez gardło.


Krańce pustyni

Starcie między obiema bestiami wyglądało na niezwykle wyrównane kiedy oboje się nawzajem odpychali. Nic nie wskazywało aby szybko miało skończyć się to starcie, a oczekiwanie wymagało sporo cierpliwości. Po około godzinie wszystko wskazywało, że skorpiony również miały dosyć starcia między sobą. Oba w pewnym momencie odłączyły od siebie swoje szczypce i zaczęły się oddalać w przeciwne strony. Najwyraźniej wynik tego starcia miał pozostać nierozstrzygnięty. Przynajmniej wejście do jaskini zdawało się czyste. Z wnętrza wydobywało się seledynowe światło, a na dodatek w środku było całkiem ciepło. Jak się okazało światło wydobywało się z dużych kryształowych kamieni umieszczonych na niemal całym sklepieniu jaskini.


Koszary

Na korytarzach było już pusto, ale nie trudno było znaleźć gwardzistów. Gdzieś na zewnątrz dochodziły jakieś pomruki, które były skutecznym kierunkowskazem. Mimo zapalonych świateł ciężko było nie odczuć dziwnego mroku jaki wydobywał się w godzinach nocnych w koszarach. Kiedy Dawnowi udało się w końcu dotrzeć do źródła głosów okazały się one dochodzić z placu. Na zewnątrz zebrała się spora grupa elitarnej straży cesarzowej, każdy stał bez ruchu słuchając tego co mówił ogier przed nimi.

- Dostaliśmy raport, że buntownicy zaatakowali jedno z miasteczek. Wyrżnęli wszystkich cywili i przejęli niewielki okoliczny posterunek gwardii

- Nie do końca rozumiem. Co w tym niezwykłego? Buntownicy wciąż nas atakują

- Ci mają lepsze uzbrojenie. Na dodatek mają jakiegoś jednorożca niezłego w magii. Nie możemy pozwolić aby zbudowali sobie tam nową bazę wypadową, bo inne okoliczne miasta będą zagrożone, a przy tym i projekt cesarzowej. Wyślemy dziesięcioro z was i... - nim Dawn zdążył usłyszeć coś więcej ktoś przycisnął go kopytem do ściany. Ciekawe było, że agresor bezszelestnie się do niego zakradł. Kiedy jednak mógł spojrzeć kto go dorwał szybko wyjaśniło się dlaczego.

- Tak podejrzewałem, że nie był tu sam - kopyto z dużą siłą zaciskało się na karku Dawna przybijając go do ściany. Mógł jednak widzieć charakterystyczny hełm przed oczami. Nie było szansy na ucieczkę skoro dorwał go najlepszy żołnierz cesarzowej, jej prawe kopyto. - Nudziłem się i zobaczyłem twojego kumpla, który zapewne wybiegł za tobą, nie wydał cię, ale jednak podejrzewałem że nie wyszedł by sam - Dawn mógł poczuć na sobie napór całego ciała gwardzisty. - Powiedz mi czego tu szukasz? Nie możesz spać po nocach? Masz ochotę na kolejną lekcje? A może tu szpiegujesz? - zabrał kopyto uwalniając Dawna, ale nadal stojąc na tyle blisko żeby mu nie uciekł.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sand Storm / Peace Order

 

Po skończeniu walki i odejściu skorpionów z wejścia do jaskini kuce udały się do środka, gdzie następnie podziwiali kryształy.

PO: Niesamowite. Pięknie to wygląda.

SS: No. Ale w nocy takie światełko raczej nie jest czymś bezpiecznym, trzeba to jakoś ukryć.

Sand wyszedł przed jaskinię, gdzie za pomocą magii zaczął zrywać większe gałęzie z drzew i następnie zaczął je układać wzdłuż wejścia do środka tak, żeby ukryć zarówno wejście, jak i światło. W międzyczasie Peace zaczął grzebać w terminalu.

Na urządzeniu pojawił się zasięg, który teraz wyjątkowo nie zanikał. Oznaczało to, że coraz bardziej zbliżali się do swojego miejsca docelowego.

PO: Jeszcze tylko kilka godzin i będziemy w domu. Odpoczniemy trochę i wracamy do misji.

Ziewnął mocno. Przy zniknięciu zagrożenia wreszcie mają okazję do odpoczynku.

PO: Jeśli coś się będzie działo w trakcie... zawołaj. Ja idę do spania.

SS: Zostać na czatach?

PO: Nie, odpocznij. Tutaj raczej nic nam nie grozi.

SS: Tak jest.

Kiedy Sand zakrył dokładnie wejście do jaskini tak, że prawie nie było nic widać teleportował się do środka, następnie położył się obok Ordera i zamknął oczy.

SS: Chwila odpoczynku. Nareszcie.

Uśmiechnął się, po czym błyskawicznie zasnął.

 

Dawn Spark

 

Uderzenie było dosyć bolesne. Po dojściu do siebie spojrzałem na Autora, próbując złapać oddech.

- Chciałem pomóc, podejrzewałem, że ktoś zaatakował koszary i nie chciałem zostawić was samych. 

Wziąłem kilka głębokich wdechów i wydechów.

- Cesarzowa widzi wszystko to, co dzieje się w naszych głowach. Zapewniam, że gdybym miał choćby MINIMUM złych zamiarów to by je wykryła, nieprawdaż?

Odzyskałem kontrolę nad ciałem. Stanąłem wyprostowany, salutując prawej ręce Crystal.

- Dostaniemy jakieś nowe rozkazy, wracamy do pokoju czy mamy jeszcze coś do wyjaśnienia?

Patrzyłem mu w kierunku oczu, z pewnością siebie i brakiem strachu w oczach. Nie zrobiłem nic złego, nie będę z niczego się tłumaczyć.

Share this post


Link to post
Share on other sites

White

- Ale zawsze może napisać? - Prawie się wbiła między ich zdania trochę zapominając o dobrych zasadach. - Nie ma chyba w tym nic złego? - Spytała patrząc na Pumkin. - Tylko nie wspominaj o niektórych tematach i będzie dobrze - Ciepło się uśmiechneła i kontynuowała. - I nie bądż teraz taka ponura... Wiem że może być ciężko o sobie z tym poradzić ale nie możesz pozwolić by odbierało ci to twoją radość - Słysząc jednak jej zachęcenie do jedzenia nie rozmawiała o tym dłużej i nałożyła na swój talerz kawałek szarlotki i drugą porcje innego ciasta którego jeszcze nie znała. - Tak, słucham ich - Teraz odpowiedziała Crimson zapewniając ją że naprawdę tak jest co już pokazała. - I doskonale to rozumiem bo spotkałam już jedną taką osobę... Pokazała mi że świat nie jest taki piękny jak sądziłam ale w zasadzie jestem jej wdzięczna za to. Nie ma sensu się oszukiwać - White trochę zmarkotniała ale jeden kęs ciasta to naprawił. - A byłaś kiedyś poza rejonami Equestrii? 

 

Batty

Batty słysząc że jest cywilem prychneła niezadowolona ale nie dlatego że to stwierdzenie ją uraziło. - Czasami pomyśl zanim coś powiesz i zobacz korelacje. Nie czuje się od ciebie lepsza ale to że nie widziałeś mnie w okopach nie znaczy że jestem gorsza. - Wyprostowała się jakby chcąc pokazać że ma swoją dumę. - I nie twierdzę że moja broń jest lepsza tylko jest inna i będzie lepsza lub gorsza w innych sytuacjach. Jako żołnierz chyba powinieneś wiedzieć że typy broni się różnią i mają inne cele - Odłożyła bagaż zostawiając przy sobie uzbrojenie i parę bandaży które powinny się nie przydać. - Pójdę z tobą i nie obawiaj się że będziesz musiał mnie nosić. Nie pozwolę na to. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Baltimare

- A myślałam, że jestem jedyna w swoim rodzaju, no popatrz - powiedziała Crimson na chwilę przewracając oczami gdzieś w górę, aż znów nie skierowała swojego spojrzenia na White. - Czy ja byłam poza Equestrią? Kiedyś w pewnym sensie... Znaczy - spojrzała gdzieś w bok konspiracyjnie i lekko się uśmiechnęła w kierunku White, aż nie zaczęła szeptać jej do ucha żeby nikt nie słyszał, a White mogła poczuć jej oddech na karku. - Znam miejsce, którego nikt poza mną nie zna, gdzie kiedyś żyli ludzie, dosłownie żyli, to całe ich dawne miasto. Nie ma tam nikogo już, teraz to opuszczone odludne pustynne tereny pełne dawnych ludzkich rzeczy - powoli odsunęła głowę. - Czyli tak w pewnym sensie byłam. Kiedyś chciałam uciekać z Equetrii po objęciu władzy przez Crystal, ale mam wrażenie, że ta popieprzona wojna dociera albo dotrze w końcu wszędzie, więc bez sensu - Pumpkin, która do tej pory się nie mieszała tylko przyglądała rozmowie patrzyła zaciekawiona na obie klacze, ale nie spytała co powiedziała Crimson na ucho White mimo, że na pewno była ciekawa.

- Chętnie więc skorzystam żebyśmy mogły pisać - powiedziała w końcu widząc, że Crimson na razie nie ma najwyraźniej więc do dodania. Nagle zebrała się orkiestra, ale nie typowo wiejska, a z elegancką muzyką. Pumpkin wydawała się tym wszystkim zakłopotana.

- O co tu łazi? - spytała niepewnie Crimson widząc to.

- To chyba z okazji mojego powrotu. To przyjęcie jest zarówno dla mnie jak i dla was, bo wszyscy są szczęśliwi. Teraz jesteście dla nas jak rodzina - faktycznie dało się zauważyć, że kucyki wokół nie patrzą już na obie klacze, a zwłaszcza White niepewnie. Najwyraźniej po zachowaniu klaczy zrozumieli jaka jest naprawdę.

- Jak dla mnie bomba - wzruszyła kopytami Crimson i spojrzała na White. - Chcesz zatańczyć czy coś?


Okolice bazy

Spear nie powiedział nic więcej po wypowiedzi Batty tylko ruszył już na poszukiwanie drewna. Nawet w czasie wędrówki nie wyglądało aby ogier był specjalnie rozmowny. Nic nie planował ani nie dawał instrukcji Batty traktując ją niemal jak powietrze. Widać było, że ten jednorożec musi być niezwykle dumny z faktu tego kim się urodził. Nie można też było nie dostrzec jak inne miał podejście od swojego dowódcy i sanitariuszki z oddziału.

Tak jak się spodziewano, słońce wkrótce całkiem zniknęło, a na jego miejsce Crystal postawiła piękny księżyc w pełni, tak jak dawniej robiła to księżniczka Luna. Temperatura z każdą chwilą stawała się coraz bardziej nieznośna, a na pustyni nie było widać żadnych śladów życia. Jedyne co ich otaczało to kaktusy i kości dawno martwych zwierząt. Spear oświetlał sobie drogę rogiem najwyraźniej nie chcąc się przyznać jak słabo cokolwiek dostrzega w tej ciemności, ale ewidentnie nie oddalał się bardzo od obozu najwyraźniej nie chcąc zgubić drogi. Kiedy tak oboje szli już od dłuższego czasu ich oczom ukazało się kilka wysuszonych kompletnie drzew, ale drewno z nich z pewnością było idealne do rozpalenia. Spear zatrzymał się jednak za nim zdecydował się zbliżyć, aż nie chwycił okolicznego kamienia żeby rzucić nim między drzewa. Czekał tak niewielką chwilę, ale widząc, że nic nie wyszło po jego rzucie zdecydował się ruszyć po drewno, nie oglądając się na towarzyszkę. Czego nie mógł zauważyć, to długa ciemna nitka umieszczona w skałach, niedaleko drzew, która teraz lekko dygotała kiedy schodziło powoli po niej niezwykle cicho dziwne stworzenie. Jego ciało zdawało się pokryte łuskami, ale zamiast głowy miało coś co przypominało cienkie kościste palce dawnych ludzi, ale na tyle długie, że bez problemu mogły chwycić stworzenie wielkości kucyka. Istota jednak nie atakowała, a wciąż czaiła się w mroku starając się pozostać niewidoczną i najwyraźniej oczekując odpowiedniej chwili.


Jaskinia

Wnętrze wydawało się idealnym schronieniem dla dwójki ogierów. Nie było raczej szansy na ataki podziemnych robali, bo podłoże zdawało się dosyć twarde. Harpie na pewno zostałyby dostrzeżone gdyby próbowały się tu dostać podobnie jak wszystkie inne stworzenia. Nie wiadomo jak wiele czasu minęło odkąd oba ogiery zasnęły, ale gdzieś w głębi jaskini zaczęło coś błyszczeć żółtym blaskiem. Tajemnicze światło równie szybko zniknęło, ale potem pojawił się jakiś ruch na tyle silny aby jaskinia zaczęła się trząść. Niewielką chwilę później w kierunku obu ogierów wysunął się smoczy łeb na długiej smoczej szyi. Katie, która towarzyszyła buntownikom Fire wydawała się miniaturką tego olbrzyma, którego reszta ciała nadal spoczywała głębiej w jaskini.

- Kucyki? - warknął wyraźnie niezadowolony. - Zapuszczasz się jak najdalej od smoczych krain, na istnym zadupiu żeby mieć święty spokój, a teraz to? - pokazał spore kły przy ostatnim słowie. - Co wy za jedni? Myślicie, że mnie zabijecie i sprowadzicie moje łuski dla tej waszej żałosnej władczyni? A może przygód wam się zachciało? - warknął z coraz większą irytacją.


Koszary

- Jesteś zabawny - powiedział ogier po chwilowej potyczce wzrokowej między nimi. - Masz racje jednak, że Crystal widzi i wie wszystko. Jest wszędzie i nigdzie, a wiem to najlepiej, bo jako jedyny mogę z nią rozmawiać - Idziemy. Skoro nie możesz spać pomyślę, co z tobą zrobić - powiedział idąc wzdłuż korytarza. Kiedy tak przechodzili można było odnieść wrażenie, że światło cofa się ze strachu przed ogierem, ale kiedy oddalali się od jego źródła te znowu zaczynało świeci swoim blaskiem normalnie. - Musi to być niezwykle frustrujące stać całymi dniami na bramie i czekać, aż coś się stanie. Przecież uważasz się za lepszego od innych, prawda? Uważasz, że jesteś lepszy od tego, który dziś zabił podmieńca, tak jak od tego, który ma szukać podejrzanych artefaktów, a może nawet od niej. Na pewno nie byłeś zachwycony, że to ona prowadzi w rankingach. Czy uważasz się może za tak dobrego, że jesteś w stanie już dołączyć do oddziałów, a nawet stawić czoła mnie? - w jego głosie czuć było coś co przypominało wyzwanie.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sand Storm / Peace Order

 

Ogiery zostały obudzone nagłym trzęsieniem ziemi. Dosyć szybko doszli do siebie, wystarczająco, żeby wstać.

SS: Co do kur....

Sand po obróceniu się w stronę, z której dobiegał głos dostrzegł głowę smoka.

SS: O...

Order natomiast po zauważeniu smoka przeraził się na chwilę, jednak dosyć szybko odzyskał sprawność umysłu. Mogliby spróbować uciekać, ale nie miało to sensu. Odwrócił się w stronę smoka i zaczął mówić.

PO: Jesteśmy buntownikami, więc nie trafiłeś. Poza tym martwe smoki nie są nam do niczego potrzebne, da się z wami łatwo dogadać po przedstawieniu wystarczająco silnych argumentów.

Jednorożec spojrzał na kompana zdziwiony. Nie pamiętał, kiedy ostatnio posługiwał się lekko prowokacyjnym tonem, ale pewnie było to spowodowane niewyspaniem.

PO: A udaliśmy się do tej pieprzonej jaskini tylko po to, żeby się na chwilę WYSPAĆ. Dlaczego wyspać? Otóż jeszcze kilka godzin temu uratowaliśmy ten pieprzony świat od zagłady, goniły nas jakieś dziwne robale, przeszliśmy pustynię, zaatakował nas JESZCZE WIĘKSZY robal, a potem dodatkowo musieliśmy czekać na to, aby twoi tymczasowi współlokatorzy się stąd wynieśli. 

Peace wziął chwilę na oddech, po czym kontynuował.

PO: Ale dobra, zróbmy to grzecznie. Zostały nam szczątkowe ilości amunicji, więc nawet jeśli chcielibyśmy wyrządzić ci krzywdę to taką akcją najprawdopodobniej uniemożliwimy sobie powrót do naszych, po zniknięciu Celestii i Luny ta kraina pogrążyła się w chaosie i podróże bez broni nie są możliwe. Nie chcemy z tobą walczyć. Jeśli pozwolisz nam tu zostać to się kimniemy do rana, zdemontujemy te krzaczory przy wyjściu i pójdziemy stąd, nigdy więcej już nas nie zobaczysz. Jak przeszkadza ci nasza obecność tutaj to możemy iść stąd nawet teraz, ale nie byłoby to nic przyjemnego. No chyba, że nam nie ufasz i chcesz teraz z nami walczyć, mamy ostatki amunicji, ale na smoka powinno wystarczyć.

Sand patrzył na rozmowę tej dwójki z lekkim, nerwowym uśmiechem. Jak zwykle przy takiego typu sytuacji sięgnął po cygaro, ostatnie które mu zostało. Po zbliżeniu go za pomocą magii do pyska złamało się.

SS: Niech to szlag!

Rzucił resztki w kąt, po czym czekał na odpowiedź smoka, będąc w gotowości do obrony.

 

Dawn Spark

 

Idąc z ogierem rozglądałem się na boki słuchając tego, co ma mi do powiedzenia. Idąc dalej powoli odpowiadałem na jego pytania.

- Czy uważam się za lepszego od tych śmieci? Tak. Czy uważam się za lepszego od Midnight? Nie. Wydaje mi się, że jest ode mnie lepsza, ale to dobrze, bo być może uda jej się wspomóc mnie w nauce.

Dłużej zastanawiałem się nad odpowiedzią na dalsze pytania. Rzucenie wyzwania Autorowi w mojej aktualnej sytuacji brzmi jak samobójstwo, poza tym nie chcę stresować mojej nowej współlokatorki tajemniczym zniknięciem.

- Cóż, moje ego usilnie próbuje mi wmówić, że jestem gotowy, ale wiem, że to jeszcze nie ten czas. Gwardziści osiągali swoją moc długą i ciężką pracą, nie ważne z jakim kucem mamy do czynienia - nie da się tego przegonić w kilka dni.

Zatrzymałem się na chwilę, po raz kolejny zamykając oczy.

- Jeżeli natomiast taka jest twoja wola możemy ponownie podjąć walkę. Czuję od ciebie przepotężną aurę, która uniemożliwi mi zwycięstwo, ale z pewnością wyniosę z tego kolejną lekcję, którą może kiedyś będę w stanie wykorzystać.

Uśmiechnąłem się.

- Wszystko dla niej, nic przeciw niej.

Share this post


Link to post
Share on other sites

White

- Może niezbyt precyzyjnie się wyraziłam... Uważam że każdy jest jedyny w swoim rodzaju ale jednak pewne podobieństwa istnieją - Uśmiechneła się gdy Crimson przewracała oczami, nie chciała jej urazić a dla niej bycie indywidualistką zdawało się jednak dosyć ważne. - Więc wygląda na to że to jedno miejsce z niewielu gdzie zatrzymał się czas - Nie wiedziała co o tym sądzić. Miała złe zdanie o ludziach, brudna rasa biorąca wszystko co tylko zapragnie a tutaj okazuje się że również wiele stracili... i to najpewniej już nie wróci. Miała pewną możliwość połączyć się z nimi w tym odczuciu ponieważ sama uważała że jej dawne życie już nie wróci i na zawsze pozostanie wspomnieniem. Chciała o nie walczyć ale prawda była taka że nawet nie wiedziała od czego zacząć. - A Crystal z tą swoją wizją nie wygląda na osobę która złoży broń zanim osiągnie swój cel... Ale zawsze to jakaś droga by to jakoś opóźnić, sama nie wiem chociaż też się nad tym kiedyś zastanawiałam - Odpowiedziała jej również na ucho i spojrzała teraz na Pumpkin. - Tylko pisz na ten drugi adres, jest bezpieczniejszy - Wyjaśniła również się ciesząc że ta nowa znajomość się nie urwie, przynajmniej jak na razie. Znowu przez krótką chwilę zainteresowała się ciastem i chyba powoli można było uznać że dobre jedzenie to jej słabość... Co było zastanawiające patrząc na jej zgrabną sylwetkę. - W zasadzie czemu nie - Odłożyła łyżeczkę na talerzyk. - Dawno nie miałam okazji

 

Batty

Tak szczerze jakoś niespecjalnie przeszkadzała jej ta cisza i to jej towarzysz traktował ją jak powietrze. Nie miała wiele mu do powiedzenia a rozmowa tylko by ją rozpraszała i przeszkadzałaby w nasłuchiwaniu otoczenia w poszukiwaniu potencjalnych problemów. Szła z nieco pochyloną głową na granicy magicznego światła rzucanego przez Speara pozwalając by jej oczy przyzwyczaiły się do panującej wokół ciemności... I nie było żadnych wątpliwości że bardziej go ubezpieczała z wyciągniętą bronią przed potencjalnym niebezpieczeństwem niż szukała razem z nim drewna. Wierzyła że jego mniej rozsądne zachowanie, przynajmniej jej zdaniem sprawi że będzie pierwszym celem w razie ataku. Podobnie jak on zatrzymała się w pewnej odległości od uschniętych konarów które mogły być dość dobrą kryjówką jakiegoś stworzenia... Jego pomysł na sprawdzenie czy coś się tam nie czai nie był zły, w końcu lepsze to niż nic ale czego mógł nie wiedzieć to że nie wszystkie istoty oprócz jednorożców są głupie i dadzą się nabrać na tak prostą sztuczkę. Jej słuch jednak teraz okazał się zaletą a nie wadą jak przy tamtych, krzyczących drapieżnikach i była niemal pewna że coś tam jest... Nie wiedziała co dokładnie przez te ciemności ale w miarę jak Spear się zbliżał do drewna oświetlał coraz więcej i dla uważnie obserwującej Batty odkrył zarys łuskowatego stworzenia. Przygotowała broń ale na chwilę się zawahała próbując ocenić czy nie ma ich więcej bo jeśli to jest ich gniazdo... Może być niewesoło. Widząc jednak że nie ma lepszego wyboru i nie ma jak ostrzec towarzysza bez alarmowania tej istoty po prostu wystrzeliła usiłując trafić w korpus uznając za strzał w głowę zbyt niepewny w obecnych warunkach.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Baltimare

Nim Pumpkin zdołała odpowiedzieć, Crimson powoli wstała z miejsca, a potem podała kopytko White. Posłała jej tylko delikatny uśmiech nic nie mówiąc kiedy poszły na parkiet. Pumpkin tylko obserwowała całą sytuacje z uśmiechem, ale sama chyba postanowiła zostać na miejscu. Muzyka choć tu grana była też na tyle cicho aby najwyraźniej nikt w mieście jej nie słyszał. Być może powodem co do tego była gwardia i mieszkające w mieście jednorożce, które nieprzychylnie patrzyły na zabawę gorszych ich zdaniem kucyków ziemskich. W końcu mieli pracować na polu, a nie się bawić. Nie minęło wiele czasu, a parkiet się zapełnił. Nie było tu eleganckiego tańca znanego z sal balowych w Canterlocie. Co chyba było na kopyto Crimson, bo klacz mimo posiadania umiejętności tanecznych raczej nie odznaczała się tańcem eleganckim. Jej taniec przypominał ten niezwykle zabawowy z koncertów jakie dawniej grywano przed nadejściem ponurych czasów. Co jakiś czas jej ciało otarło się delikatnie o ciało White w czasie tego nietypowego tańca. W pewnym jednak momencie ktoś przypadkowo trącił Crimson, która straciła równowagę i spadła na White co oczywiście musiało zakończyć się upadkiem tej drugiej. Jednak to chyba był najmniejszy problem tej obecnej sytuacji, bo w czasie upadku usta Crimson zderzyły się z ustami White. Kiedy ta pierwsza zauważyła co się stało otworzyła szeroko oczy najwyraźniej szczerze zdziwiona tą sytuacją i powoli odsunęła głowę, a przy tym swoje wargi od warg White patrząc nadal ze zdziwionym wyrazem pyska na klacz leżącą na ziemi.

- Zapewniam, że tego nie zaplanowałam - powiedziała w końcu i wyciągnęła ku niej kopyto żeby pomóc wstać. - No chyba, że ci się podobało, to mogę to wtedy wziąć na siebie - dodała chwilkę później.


Okolice bazy

Spear oczywiście nie patrzył co teraz robi Batty, nawet nie był pewny czy nadal za nim szła, być może się zgubiła. Z drugiej strony byłoby to kłopotliwe z wielu powodów. Nie przepadał za nią jak za każdym mieszańcem. To nie było nic osobistego, ale jego zdaniem jednorożce powinny dbać o czystość i trzymać się samych siebie. Ktoś z rodziny tej klaczy złamał zasady, których jego rodzina trzymała się od dawna. Był w naprawdę złej sytuacji, bo mimo swojej niechęci do niej jak i reszty buntowników wiedział, że zawdzięcza im życie, a takie długi nie znikają od tak. Jednorożec, który daje się uratować gorszemu stworzeniu staje się gorszy od swojego wybawcy, tak go uczono od najmłodszych lat. Nie chciał umierać, a tylko śmierć mogła oczyścić taką plamę na honorze, więc jedyne co mu zostało to ukazywanie swojej niechęci do wybawców. Gdyby jednak stało się tak, że mógłby spłacić dług... Gdyby to on uratował życie Batty, być może zdołałby odzyskać choć odrobinę honoru i nikt przecież nie musiał wiedzieć co się stało.
Kiedy odrywał kolejne suche gałęzie, usłyszał coś jak wystrzał, a chwilę później zobaczył wijące się na ziemi stworzenie, które poruszało kościstymi kończynami w miejscu gdzie powinien być pysk. Uniósł wzrok w miejsce, z którego padł strzał i zobaczył Batty w słabym świetle własnego rogu. Teraz był jej winny życie dwukrotnie.
- Możesz tu podejść? - powiedział trochę niechętnie. - Nigdy nie widziałem takiego stwora, może ty kiedyś widziałaś - dodał po chwili kiedy stwór nadal się poruszał leżąc brzuchem do góry.


Jaskinia

Smok wypuszczał z dziurek od nosa kłęby ciemnego dymu kiedy małe kucyki mówiły. Nie przerywał im tylko słuchał patrząc na nich swoimi świecącymi się w ciemności ślepiami. Jeśli stwór choć trochę uważał ich za zagrożenie to dobrze ukrywał swój strach. Zresztą gdyby faktycznie się ich bał, to najpewniej w ogóle by ich nie budził tylko spalił na miejscu lub pożarł nim w ogóle zdążyliby zrozumieć co się dzieje. Kiedy kucyki skończyły na chwilę zapadała cisza, którą przerwał dopiero głośny śmiech gada.

- Uratowaliście świat? - przejechał sobie szponem po pokaźnym kle. - Mylicie pojęcia. Uratowaliście swój świat nie nasz. Smoki były tu na długo nim pojawiły się kucyki czy podmieńce. Na dużo dłużej niż istniał ludzki gatunek i będziemy istnieć kiedy was już nie będzie. Taką bronią jaką macie nic mi nie zrobicie, no chyba, że wiecie jak walczyć z dorosłym smokiem - jego oko błysnęło w ciemności. - Nie bez powodu, ta cała Crystal nas nie atakuje. Wie dobrze czym grozi wojna ze smokami. A co do tego miejsca... Jesteście na zadupiu, sądzicie, że kto tu zamieszka? Nie dziwne, że ściągają tu wszelkie poczwary. Co w ogóle przygnało kucyki w taki teren? Zachciało się wam ratować ten wasz świat?


Koszary

- Midnight... O tak jest urocza odkąd ją znalazłem w lesie Everfree. Porzucona mała klacz, która zdołała tam jakimś cudem przetrwać, wiedziałem, że będzie wyjątkowa odkąd tylko ją wtedy zobaczyłem. Nie myli cię również instynkt, bo jestem i zawsze będę inny w stosunku do innych - nagle się zatrzymał, a Dawn musiał na niego wpaść przez ten nagły niespodziewany manewr. - Powiedz mi, czy wiesz czym jest bycie jednym z nich? - pokazał kopytami na wszystko co ich otaczało, co ciekawe sam siebie nie nazwał jednym z tutejszych gwardzistów. - Czy kiedyś zabiłeś nim tu trafiłeś? Czy widziałeś kiedyś śmierć i zniszczenie? A gdyby cesarzowa poprosiła cię o przelanie krwi najbliższej ci osoby, mówiąc, że zdradziła zrobiłbyś to bez słowa, czy próbował byś podważyć jej słowa i udowodnić, że się myli co do tej osoby?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Peace Order / Sand Storm

 

Order po chwili odzyskał trzeźwość myślenia, dając smokowi dokończyć. Po wszystkim kontynuował.

PO: Jeżeli uważasz, że poradzilibyście sobie z inwazją praktycznie niezniszczalnych stworzeń z innego wszechświata to tak, pewnie byście przeżyli, ale byłoby ciężko.

Zaśmiał się lekko.

PO: Ze smokiem jeszcze nie walczyliśmy, szkoda byłoby zabijać tak majestatyczne stworzenia więc póki co damy sobie z tym spokój. Odnośnie Crystal - jeśli poczuje, że jest wystarczająco potężna zmiecie was z powierzchni bez mrugnięcia okiem. Zadziwia mnie tylko, że będąc istotami żyjącymi tak długo i zapewne posiadającymi ogromną wiedzę nie jesteście tego w stanie dostrzec. No ale pokrótce opowiem ci jak to wygląda z naszej perspektywy - Crystal zbiera artefakty, które czynią ją coraz potężniejszą. Gdy zdobędzie je wszystkie według Pana kosmity z którym rozmawialiśmy nasz wszechświat się rozleci. Jak to się stanie? Nie wiem, nie jestem naukowcem, ale wolę mu jednak zaufać i dmuchać na zimne.

Sand w międzyczasie bardziej był skupiony opłakiwaniem utraconego cygara. Był przekonany, że Order przekona smoka żeby dał im spokój. Wiedząc jednak, że nic mu z opłakiwania utraconej rzeczy zbliżył się do towarzysza.

SS: Dobra, Panie smok, pewnie nie damy rady cię do niczego przekonać. Mamy pakować manatki i stąd spadać, czy pozwolisz nam się jeszcze chwilę kimnąć? Posprzątamy po sobie, może nawet zostawimy ci jakiś bandaż albo nabój na pamiątkę.

Uśmiechnął się chytrze, po czym jego kompan stuknął się kopytem w głowę.

 

Dawn Spark

 

Słysząc historię opowiadaną przez Autora nabierałem ciekawości. Nic dziwnego, że jest taka potężna, skoro to on ją szkolił. 

- A więc to ty ją wyszkoliłeś. Nie dziwię się więc, że jest tak potężna i potrafi czytać ten tajemniczy alfabet.

Uśmiechnąłem się lekko.

- To wszystko wychodzi w praniu, nie mówiłbym prawdy gdybym jednoznacznie odpowiedział tak lub nie. Moi staruszkowie całe życie mnie ignorowali, jeśliby poszło o nich - pewnie i byłbym w stanie się do tego posunąć, ale jeślibym jednak znalazł sobie kogoś... pewnie spróbowałbym odwieść ją od tej decyzji.

Spojrzałem teraz autorowi prosto w oczy.

- Gdzie Midnight się teraz znajduje? Chciałem z nią poruszyć kilka tematów, jednak nie mieliśmy okazji się na siebie natknąć.

Teraz to już na pewno musimy porozmawiać.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

White

- Zwykle tańczę sama... - Powiedziała widząc że Crimson podaje jej kopytko lecz mimo swoich wcześniejszych słów chwyciła za nie. - Jednak myślę że trochę urozmaicenia się przyda - Uśmiechnęła się i wkroczyła na parkiet za nią. Cichsza muzyka w zasadzie nie była dla niej czymś złym, wprost przeciwnie ponieważ nie zagłuszała rozmów. White z początku miała trochę problemów z dostosowaniem się do stylu swojej partnerki ale w miarę szybko udało jej się załapać o co chodzi nadal zachowując pewną dozę gracji i elegancji w swoich ruchach. - Szkoda że nie... - Klacz chciała zacząć jakiś temat, niestety nie było dane jej dokończyć pytania przez to że najwyraźniej Crimson zachciała być nieco bliżej niej...

 

- Um - Zaczęła zakłopotana i niezbyt pewnie po tym incydencie którego się nie spodziewała. - Ja też nie... - W zasadzie nie do końca wiedziała jak to wyjaśnić, zwłaszcza po tym co zostało powiedziane przez nią potem. White już dłużej chyba nie była w stanie udawać że niczego nie widzi w jej akcjach. - Nie było żle... To znaczy nie jestem zła jednak... - Plątała się w swoich słowach. Nie przeszkodziło jednak to w chwyceniu kopyta by mogła wstać. - Ale zwykle o tym nigdy nie myślałam i chyba lepiej będzie jak zostaniemy przyjaciółkami? - Spokojnie wyrzuciła to wreszcie z siebie patrząc w jej oczy. 

 

Batty 

Podeszła do miejsca w którym stał Spear jednak nic na razie mu nie odpowiedziała. Rozświetliła swój róg dając jeszcze więcej światła uznając że jeśli coś jeszcze ma ich znaleźć to i tak nie będzie miało to z tym większych problemów. Chciała jednak jeszcze lepiej przyjrzeć się okolicy by upewnić się czy nie ma więcej tego cholerstwa wokół. Po chwili obserwacji chwyciła lewitacją nóż i rozpruła bardziej brzuch istoty która nadal się wiła. Wyznawała zasadę że na ogół ostrożności nigdy za wiele. 

- To już nie są moje, znajome tereny więc nie - Sucho stwierdziła. Może byłaby wstanie coś o tym powiedzieć jakby bliżej się przyjrzała ale nie widziała w tym sensu. -  Różnorodność tych stworów jest ogromna więc chyba nie da się poznać ich wszystkich... - Pokręciła głową. - Więc jedyne dobre wyjście by się chronić to zawsze pozostawanie czujnym - Zaczęła pomagać mu w zbieraniu drewna by szybciej zakończyć cały proces. - Jak coś to nikt nie musi o tym zdarzeniu wiedzieć - Nadal nie do końca rozumiała jego pojmowanie ale uznała że to mu będzie na rękę. Nie był to akt przyjaźni ale po prostu nie chciała mieć z nim sprzeczek. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Baltimare

- Mówiąc szczerze spodziewałam się tego - powiedziała Crimson i co ciekawe nie wyglądało aby udawała lub chowała w sobie urazę. - Zawsze odstraszam od siebie te ładne - wzruszyła ramionami. - Jednak życie w przyjaźni to dla mnie dopiero coś nowego, więc musisz wiedzieć, że nie do końca to ogarniam. Wiesz... Zwykle pojawiam się i znikam, zawsze tak było. Najłatwiej uciekać od wszystkiego. Teraz jednak Sinister, a potem ty, dziwnie się ostatnio robi w moim życiu - nagle jednak jej wzrok nieco spoważniał wyglądało, że coś chyba teraz przykuło jej uwagę. - Czy muzyka nie zrobiła się cichsza niż chwilę temu? - Crimson miała racje muzyka się wyciszała, a czas biesiady uspokajał, nawet niektóre kucyki zaczęły się wycofywać.

- Zbliża się godzina policyjna! - krzyknęła biegnąca w ich kierunku i niemal potykająca się o własne kopyta Pumpkin. Kiedy dostrzegło się niebo można było zobaczyć z wolna pojawiający się księżyc. - Jeśli chcecie wrócić to wasza ostatnia szansa, w innym wypadku będziecie musiały zostać do rana


Okolice bazy

- To miejsce zaczyna przypominać wysypisko, skąd do cholery wzięło się tu tyle tak zróżnicowanego cholerstwa - powiedział ponuro, a potem skrzywił się kiedy Batty rozpruła podbrzusze stwora. Wnętrzności i zgniło zielona krew zaczęła zalewać okolice, a towarzyszył temu zapach zgniłych jaj. Ogier jednak tego nie skomentował tylko wrócił do zbierania drewna i odwrócił wzrok od tego nieprzyjemnego widoku. Dopiero kiedy zobaczył, że klacz mu pomaga znów zwrócił na nią uwagę. - To miłe, że chcesz zachować to w tajemnicy - nie wydawał się jednak w tej chwili wrogi w stosunku do niej kiedy to mówił. - Nic to jednak nie zmieni, bo ja będę wiedział, że mnie ocaliłaś, a kosmos nie lubi nieprawidłowości - dodał bardziej się krzywiąc. - Ocaliłaś mnie dwa razy, a potem zrobili to ci buntownicy. Czy tego chce czy nie jestem twoim dłużnikiem - ciężko westchnął, a potem urwał kolejną gałąź. - Właśnie dlatego znów to powtórzę. Wycofaj się, wróć do polowania i trzymaj się z dala od Canterlotu i w ogóle miast pod władzą cesarzowej. Nie chcę za bardzo widzieć, że ktoś komu zawdzięczam życie wisi powieszony za kopyta i jest bity batem na oczach gawiedzi, bo ktoś z rodziców tego kucyka zmieszał szlachetną krew. Słyszałaś kiedyś o elitarnej gwardii cesarzowej?


Jaskinia

- Naprawdę jesteście zabawni - powiedział wycierając okolice kanału łzowego pazurem kiedy popłynęła mu łezka. - Na tyle zabawni, że pozwolę wam tu zostać do rana, ale wara od moich kamieni. Tylko ja mam do nich prawo - w tym momencie jego ton był znacznie groźniejszy. - Artefakty kosmitów mówicie? Jeszcze do niedawna uznałbym to za kolejne kucykowe głupoty, ale ostatnio sporo się dzieje na tyle dziwnych rzeczy, że sam już nie wiem. Najpierw ludzie i ich latające statki, potem Crystal. Chociaż jeśli smocze podania były prawdziwe to była tu już na dużo dłużej niż to wszystko miało miejsce. Ciekawe czemu tak wychyliła więc nagle pysk i się miesza - spojrzał teraz na nich. - Chyba nie lubi takich jak wy bardziej niż się wydaje - położył się wygodniej na ziemi. - Kogo to jednak obchodzi? Smoki się nie mieszają, bo nas wojny innych istot nie dotyczą. Zawsze martwiliśmy się tylko o siebie


Koszary

- Czyli nie wierzysz bezgranicznie mądrości cesarzowej? - spytał słysząc odpowiedź Dawna. - To właśnie was różni. Midnight by się nie zawahała. Gdyby dostała taki rozkaz najpierw by go wykonała, a potem pytała dlaczego. Taką drogą podąża elitarna gwardia - powiedział nie zatrzymując się. - Bardzo interesuje cię moja podopieczna - mówił nie odwracając się nawet w jego kierunku. - Midnight śpi, bo tak jej kazałem. W końcu to ja ją obecnie  nadzoruje i chce aby był w pełni gotowa kiedy nadejdzie ważna sytuacja. Zaimponowała mi na tyle, że postanowiłem osobiście nadzorować nawet jej obecny trening, a żeby ją zobaczyć też musiałbyś mi czymś zaimponować. Jest coś takiego? - ostatnie pytanie zostało zadane z jakby ukrytym wyzwaniem.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Peace Order / Sand Strom

 

Peace chciał się odezwać, jednak został uprzedzony przez Sanda.

SS: Spróbowalibyśmy cię przekonać do tego, że się mylicie, bo Crystal nie stanowi zagrożenia JEDYNIE dla nas, ale wiem, że to bezcelowe. Kiedyś byłem dokładnie taki sam jak wy, egoista, samotnik. Nie powiem, jest to bardzo wygodne. No cóż, skoro nam nie uwierzysz to dyskusja nie ma sensu. Dzięki za zgodę.

Sand ułożył się na boku, po czym próbował usnąć. Order w międzyczasie odpowiadał.

PO: Według informacji, które dostałem od tego kosmity z innego wymiaru jeżeli Crystal przejmie wszystkie artefakty nasze wszechświaty ulegną zniszczeniu. Nie mam pojęcia na jakiej zasadzie się to odbędzie, ale wolę mu zaufać, niż przekonać się o tym na własnej skórze. Jeśli uda nam się ją pokonać sprawy wrócą do tego, co było wcześniej, tylko musimy uratować księżniczki. Ja również dziękuję za pozwolenie na pobyt, dobrej nocy.

Kuc ułożył się kawałek od Sand Storma, po czym również spróbował usnąć.

 

Dawn Spark

 

A więc nie spotkamy się, póki czymś autorowi nie zaimponuję. No dobra, możemy spróbować. 

Spojrzałem na jednorożca z lekkim uśmiechem.

- Nie wątpię w jej mądrość, po prostu mam swoją... wizję. Jeżeli taki jest wymóg naszego przyszłego spotkania, chciałbym poprosić o wspólny trening.

Ukłoniłem się lekko.

- Jestem gotowy.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

White

- W tej sytuacji raczej nie chodzi o ciebie... - Mówiła bardziej szeptem jakby nie chciała by usłyszał to nikt poza nią. Do tego na komplement Crimson nawet się odrobinę zarumieniła. - Tylko o mnie bo nie wiem czy byłabym w stanie... Chyba się... Z resztą, nie ważne. Kiedy indziej - Uśmiechnęła się delikatnie ale raczej sztucznie jakby chciała tym przykryć zakłopotanie. - Też kiedyś uciekłam - Zmiana tematu teraz była dla niej jak znalazł. - Myślałam że tak będzie lepiej ale niestety to nie rozwiązuje problemu - Pokręciła głową. - A nawet jeśli oddalisz się wystarczająco daleko by nie widzieć że coś jest nie tak nadal będzie to ciążyć jako wspomnienie, przynajmniej tak jest w moim przypadku. Spojrzała potem na biegnącą Pumkpin kiwając głową że nie musi się tak śpieszyć. - Ja bym chyba została bo do Ponyville i tak nie zdążymy a utknąć na całą noc na rynku mi się nie uśmiecha - Ukradkiem zerknęła na Crimson badając jej reakcje. - Oczywiście jeśli to dla was nie problem żebyśmy jeszcze zostały - Nie chciała się z drugiej strony naprzykrzać i nadużywać gościnności. - I może znajdzie się jeszcze odrobina tego cydru?

 

Batty

- A bo ja wiem... - Zaczeła szukać jakiegoś logicznego wytłumaczenia. Trochę skrzywiła się gdy poczuła odór który tak naprawdę sama rozprzestrzeniła. - Nie zdziwiłabym się jak jeszcze by się podniósł - Wytłumaczyła swoje postępowanie i nie wiele myśląc odrzuciła truchło dalej w mrok a na swoim nożu użyła zaklęcia czyszczącego przedmioty. - To nie bycie miłym, po prostu uznaje że nie trzeba o wszystkim rozpowiadać - Sprostowała jego spostrzeżenie. - Możesz olać temat zawdzięczania komuś życia - Stwierdziła sucho. - Niektórzy potrafią i wychodzi im to raz lepiej a raz gorzej, nie ma w tym prawidłowości - Delikatnie się uśmiechnęła jakby samo ostatnie słowo ją bawiło. - A więc jeśli ktoś mnie będzie tłukł batem na twoich oczach najlepiej odwróć wzrok lub jakoś to przebolej bo nie zamierzam się wycofać w połowie drogi... I nie, nie słyszałam o tej elicie - Na chwilę przestała mówić. - Chyba że pogłoski się liczą ale nikt nie chce mówić o co dokładnie biega. 

 

Sinister

W niewielkim wymiarze jaki posiadała Sinister z chwilą odkąd wypaliła się ostatnia świeczka panowała nieprzenikniona ciemność a jedynym rozlegającym się dźwiękiem był ciężki, niespokojny oddech. Sytuacja jednak po chwili się zmieniła gdy Stalker wstał i zaczął stukać pazurami o kamienną nawierzchnie podchodząc do swojej pani próbując ją wybudzić. 

- Coo? - Spytała nieprzytomna niemal skrzecząc przez swoje wyschnięte podniebienie i gardło. - Znowu padłam przy pracy? - Spytała głaszcząc swoje urocze zwierzątko. ,,Gdzie to ja skończyłam?'' - Pomyślała próbując pozbierać myśli. - No tak - Ponownie zapaliła światło i wzięła w lewitacje papierowy rulonik mając zamiar wrzucić coś do nosa by odzyskać siły. Chowaniec Sinister jednak zadziałał szybciej niż ona i przykrył biały proch łapą. - Ja wiem że to nie jest dla mnie dobre - Co dziwne zaczęła mu się tłumaczyć zamiast go pogonić. Mogła bo miała nad nim władzę jednak nie o to tutaj chodziło. - Ale powiedzmy że podnosi mnie to na duchu - Jej ton głosu był dosyć błagalny, jakby bardzo chciała by to zrozumiał ale wątpiła że tak się stanie. Nie mógł pojmować życia nie będąc żywym i nie winiła go przez tą wadę. - Skończę z tym ale jeszcze jest za wcześnie...

- No proszę - Star w swoim starym zwyczaju pojawiła się znikąd. - Twój podwładny zaczyna mieć więcej rozumu niż ty - Szyderczo się uśmiechnęła. - Mam nadzieję że pamiętasz o naszych uzgodnieniach? - Nie czekając na odpowiedz Sinister przystąpiła do swojej sprawy. - Ile jeszcze?

- Wyjazd stąd - Odpowiedziała próbując podnieść głos jednak nie do końca była wstanie. - Nie masz prawa tutaj być. 

- A kto mi zabroni? - Nie miała współczucia nawet w tej sytuacji. - Ty? - Spytała lekceważąco. - Aktualnie jesteś za słaba by cokolwiek zdziałać - Pokręciła głową i podeszła do niej na odległość dwóch kroków. - Rano powiedziałaś że wieczorem znajdziesz chwilę czasu dla mnie i raczej nie masz jak się wyplątać. 

Sinister wyglądała na zdezorientowaną ale jedynie do momentu w którym spojrzała na zegar... I z początku wydawało jej się niemożliwym że tyle przespała jednak przez ostatnie dwie noce nie zmrużyła oka a do tego poddawała swoje ciało sporemu wysiłkowi magicznemu. - No dobra - Dała za wygraną nie mając siły się nawet kłócić. - Ale za pół godziny jak się ogarnę - Nadal nie rozumiała po co Star potrzebuje tam swojej uczennicy... Ale Sinister uznała że skoro to jest droga do spokoju uznała że to przeboleje. 

 

Po upływie godziny Sinister wyglądała o mniej więcej połowę lepiej. Nawodnienie, uzupełnienie witamin, minerałów oraz szybki prysznic jednak potrafią zdziałać cuda. 

- Gotowa? - Star spytała znudzona patrząc znowu na zegar jak upływają sekundy.

- Czekaj, jeszcze szczotka... - Rozejrzała się po swoich rupieciach i schowała w torbę krwawe kamienie kupione po istnej, słownej batalii ze sprzedawcą. - Z drugiej strony i tak się nie czeszę... - Smyraj ten swój eter czy co tam masz z nim zrobić i miejmy to już za sobą - Starała się robić dobrą minę do złej gry... Ciekawiło ją jednak jakie są szansę na to że wylądują w klatce jednak Star zbyt bardzo zależało by ją od tego odwieść. 

- Nie pośpieszaj mnie gdy sama doprowadzałaś się do ładu przez godzinę - Powiedziała powoli jeszcze przytrzymując Sinister w niepewności by po chwili zniszczyć kamień. 

 

Edited by Shey

Share this post


Link to post
Share on other sites

Baltimare

Mimo, że Crimson nie powiedziała nic na głos, to dostrzegła rumieniec na pyszczku White, jak i jej zakłopotanie w głosie. Nie była w stanie nie zauważyć jak to uroczo wygląda, a przy tym miała wrażenie, że może jeszcze ma jakąś niewielką szansę u niej. Być może potrzebowała czasu żeby ją do siebie przekonać, ale to nie był problem, w końcu nigdzie się jej nie śpieszyło, a White raczej też nie planowała w najbliższym czasie powrotu do Canterlotu. Było jednak coś jeszcze co ją zainteresowało, a były to słowa klaczy: też kiedyś uciekłam. Zastanawiało ją co musiało sprawić, że ktoś tak uroczy jak ta klacz musiała kiedykolwiek uciec. Wyglądała raczej na taką co stara się kurczowo trzymać przepisów. Nawet w obecnym reżimie nie wyglądało aby była chętna do łamania przepisów wyznaczonych przez władze, a przynajmniej większości z nich. Niestety teraz nie było szansy stwierdzić o co chodzi, bo pojawiła się Pumpkin mówiąc o godzinie policyjne. Szczerze mówiąc Crimson też nie chciała naciskać White co do jej przeszłości, poczeka, aż sama będzie miała ochotę się zwierzyć.

- To nie problem tylko... - Crimson spojrzała kątem oka jak kuce zbierają wszystko z przyjęcia zapewne żeby jak najszybciej zniknąć nim pojawi się gwardia na kontrolę. - Cydr jest, ale mamy tylko jeden wolny pokój i stodołę... Nie wiem czy obie się pomieścicie w pokoju, nie ma tam za dużo miejsca i jest tylko jedno łóżko... Ten pokój bardziej przypomina niewielką izbę... - Crimson spojrzała to na White to Pumpkin, ostatniej nocy spały w jednym łóżku z tą pierwszą, ale teraz... Nie chciała znowu speszyć White.

- To nie problem. Ja prześpię się na sianie, a White weźmie pokój. To nie pierwszyzna dla mnie spać na podwórku, a sianko wygodniejsze niż ławka - uśmiechnęła się pewnie, a w jej głosie nie było żadnego wyrzutu.


Okolice bazy

- Nie rozumiem tego w tobie - skrzywił się dość niechętnie. - Chcesz narażać się na rany i ból i nawet nie wiesz czy coś tam znajdziesz - urwał kolejną gałąź. - Pozwól więc, że coś ci opowiem. Jak zapewne pamiętasz księżniczki miały gwardię, ale ta była dość pacyfistyczna. Właściwie pierwszej wojny posmakowali dopiero z ludźmi. Gdyby nie magia księżniczek i późniejsze przystosowanie, najpewniej ludzie by nas zmietli. Z cesarzową jest inaczej, przygotowała gwardię do wszelkich konfliktów, bardzo wiele się zmieniło od czasu jej panowania, ale to było nadal za mało - jego głos zaczął drżeć w prawdziwym poczuciu strachu. - Powstała nowa jednostka, bezwolne narzędzia na usługach cesarzowej. Nie ma z ich strony współczucia ani litości, kiedy dostaną rozkaz wykonają go bez pytania, nawet gdyby mieli zabić najbliższą im osobę. Nie mam pojęcia jaki to jest rodzaj szkolenia, ale kiedy ich zobaczyłem... Nigdy jeszcze nie czułem takiego lęku. Moje serce zamarła, a ja nie byłem nawet w stanie drgnąć. Możesz sporo umieć, ale jeśli na nich wpadniesz, to twoje umiejętności nie będą miały znaczenia. Nie wiem co dokładnie ci zrobią, ale nikt nigdy nie wraca żywy - skrzywił się niechętnie. - Jeśli brak ci pieniędzy, to mogę pomóc. Moja rodzina ma ich sporo, to będzie jak częściowa spłata długów, a ty będziesz mogła zamieszkać jak najdalej porzucając ten niedorzeczny pomysł o Canterlocie


Koszary/Las Evefree

Kiedy padła propozycja Dawna o wspólny trening zapadło nagłe milczenie. Dowódca elity Crystal stał niczym kamień wciąż przyglądają się ogierowi, ale najdziwniejsze było, że nawet otoczenie zdawało się zamrzeć w tej jednej chwili. Sytuacja ta trwała tak dobrą chwilę i nie wydawało się aby coś miało się zmienić. Jedno było pewne, jeśli Dawn pierwszy by się ruszył mógłby zrobić coś co najpewniej wkurzy jego rozmówcę lub obleje ten dziwny egzamin na wstępie. W końcu jednak żołnierz ruszył w jego kierunku, a potem wyciągnął ku niemu kopyto, którym delikatnie dotknął jego piersi. W jednej chwili cały krajobraz się zmienił, zamiast otaczających ich murów wszędzie były gęsto rosnące drzewa, nie mówiąc o ciemności, której nic nie oświetlało. Kiedy jednak Dawn skierowałby swój wzrok na górę mógłby dostrzec nocne niebo, a więc wszystko wskazywało, że znaleźli się na zewnątrz albo otaczała ich niezwykle realistyczna iluzja. Jedno było pewne, to nie przypominało teleportacji jednorożca, a coś zupełnie innego. Nie było błysku ani podobnego co dzieje się w takiej sytuacji, po prostu byli wcześniej w koszarach, a teraz znaleźli się tutaj w zaledwie sekundę. Róg elitarnego gwardzisty rozświetlił się krwistą czerwienią idealnie oświetlając całe miejsce wokół. Teraz kiedy Dawn mógł go zobaczyć, mógł też dostrzec niewielkie ostrze w jego kopycie mierzone prosto w niego.

- Przeszkadzasz - powiedział z wyraźną niechęcią, a potem rzucił ostrze z taką siłą, że kiedy te osiągnęło prędkość nie było szansy aby Dawn uniknął tego ataku gdyby oczywiście był wymierzony w niego. Ostrze minęło o włos jego głowę i poszybowało za niego, a potem rozniósł się głośny nieznośny pisk. Ostrze przybiło do drzewa dziwną istotę przypominającą wielką gąsienice z licznymi zębami, która najwyraźniej czaiła się na Dawna. Siła uderzenia ostrza była na tyle wielka, że ciało stworzenia przebiło się na wylot, a ostrze zatrzymało się dopiero kiedy wbiło się w drzewo z cielskiem potwora. - Nie wiem jak ty, ale ja uwielbiam spacery w świetle gwiazd - powiedział teraz w kierunku Dawna. - Poza tym na powietrzu mogę zrobić coś czego nie wolno mi w koszarach - zaczął rozciągać kopyta, a chwilę później uwolnił z siebie falę mrocznej magii, która rozeszła się po lesie, a była przy tym na tyle przerażająca, że okoliczne bestie zaczęły się wycofywać, co można było dostrzec przez paniczne ryki z otaczających ich krzaków. Nawet Dawn mógł niemal namacalnie poczuć te mroczną przesiąkniętą śmiercią i zniszczeniem magię. - Wiesz gdzie jesteśmy? - spytał jakby nigdy nic.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Peace Order / Sand Storm

 

Po przebudzeniu Order spostrzegł promienie słońca, dostające się poprzez nieliczne dziury do jaskini. Zbliżył się do wyjścia, po czym zrobił w nim kopytkiem małą dziurę, było bardzo jasno.

Następnie zbliżył się do Sanda, po czym zaczął go budzić. Smok widocznie dalej spał. Jednorożec ocknął się błyskawicznie.

SS: Co... żyjemy? Wow.

Peace uśmiechnął się.

PO: Widocznie Pan smok nie zjadł nas kiedy spaliśmy, to chyba dobra wiadomość.

Śpioch po chwili zastanowienia wyjął jeden pocisk z rewolweru, po czym ułożył go pionowo na środku jaskini.

SS: Pewnie mu się spodoba.

Po czym wycelował rogiem w wejścia, a następnie wystrzelił, rozpraszając gałęzie na zewnątrz jaskini.

SS: Dobra, posprzątane, możemy już iść. Jeśli dobrze pójdzie będziemy w bazie przed zmrokiem.

PO: A może i nawet szybciej.

Zaśmiali się, wyszli z jaskini i ruszyli w dalszą drogę.

 

Dawn Spark

 

Kiedy dotarliśmy na miejsce rozejrzałem się. Było ciemno, wyglądało to na jakiś mroczny las. Studiowałem trochę dzieje Crystal, więc zacząłem domyślać się, gdzie jesteśmy.

Następnie Autor ubił jakąś istotę, a po tym uwolnił z siebie falę energii. Poczułem to, było to coś strasznego, ale jednocześnie bardzo pociągającego.

Po otrzymaniu pytania rozejrzałem się po raz kolejny.

- Czy to Las Everfree? Wydaje mi się, że kiedyś tu byłem, ale... nie pamiętam.

Rozglądałem się jeszcze przez chwilę, nie mogąc powstrzymać ciekawości.

- Bardzo... przyjemne uczucie. 

Zwróciłem wzrok w kierunku jednorożca, nie mówiąc nic więcej. Oczekiwałem na jego odpowiedź, nie chcąc przeszkadzać mu w koncentracji nie mówiłem nic więcej.

Share this post


Link to post
Share on other sites

White Wish

Jeszcze przez krótką chwilę popatrzyła w oczy Crimson by potem trochę spochmurnieć rozglądając się po innych którzy wręcz uciekali do swoich domów przed tą kontrolą gwardii która miała być tutaj lada moment. White wyglądała na nieco rozczarowaną, ten czas spędzony na zabawie tak szybko minął i trochę ciężko było jej przełknąć że to już koniec. Po chwili jednak delikatnie się uśmiechnęła wiedząc że gdyby miło się nie bawiła to przyjęcie by się dłużyło. 

- Na pewno to nie problem? - Spytała chcąc się jeszcze upewnić gdy rozmowa między dwoma klaczami dobiegła końca. Chyba nie chciała uchodzić za jakąś księżniczkę względem Crimson zawsze dostając lepsze miejsce do spania. 

 

Batty

- Być może dlatego że nie ma tego w tobie - Odparła niemal od razu na pierwsze jego zdanie. Potem czekała chwilę z odpowiedzą chcąc nad nią pomyśleć lub po prostu przeznaczała kolejne sekundy upewniając się że nic się do nich nie podkrada korzystając ze swojego słuchu. - Nie, nie pamiętam nawet jeśli byłam w Equestrii - Trochę teraz ona się skrzywiła. - Nie jestem nawet do końca pewna ile mam lat. Nie wiem czy o tym mówiłam ale piętnaście lat temu straciłam większość pamięci - Nie rozwinęła jednak tematu nie uznając tego teraz za istotne. Urwała pokaźną gałąź i spojrzała się na niego chcąc zobaczyć emocje na jego twarzy. Ona sama nie wydawała się wzruszona, może nie dlatego że nic nie było w stanie jej przestraszyć ale dlatego że słowa są dosyć okrojone jeśli chodzi o oddawanie istoty problemu. - Nie uważam się za uprzywilejowaną w walce z wyszkolonym jednorożcem... No, może w jednym jedynym wypadku gdy on nie wie że jest celem - Skwitowała krótko i rozejrzała się ile drewna już nazbierali. Chciała powoli już wracać uznając że narobili już dość sporo hałasu ale z drugiej strony nie warto było robić drugiej wycieczki po chrust. - Dopóki kogoś nie zastrzelę to wierzę że nie będę miała ich na ogonie a wizyta u starej przyjaciółki to jeszcze nie zbrodnia - Nadal zdawała się nie rozumieć że sam fakt bycia mieszańcem może stwarzać problemy. 

 

Sinister

- I? - Spytała po dziesięciu sekundach Sinister unosząc brew. - Reumatyzm ciebie dopadł że nie możesz wyprostować nogi? 

- Nie bądź śmieszna - Skrzywiła się Star. - Choroby to domena ciała którego nie mam... Po za tym nie poczułaś tego? - Spytała nie dowierzając że jej uczennica mogła to przeoczyć. - Ta fala magii... Coś jakby krzyk agonii dziesiątek czy setek istnień...

- Tylko totalny ignorant by tego nie wyczuł - Stwierdziła machając kopytem wiedząc że może jest o jeden czy dwa poziomy magiczne pod swoją rozmówczynią ale bez przesady. - Nie pierdol że chcesz tak iść - Nagle zdała sobie sprawę do czego to prowadzi.

- Ehem, to też domena ciała... - Odparła zamyślona ale teraz już ze smutkiem. - No coś ty, jesteś tak samo szurnięta jak ja i tam nie pójdziesz? - Znikąd pojawił się eteryczny zegarek i pokazała wskazówki Sinister. - Jeszcze pół godziny do zakazu przemieszczania się a jak ten uzdolniony ktoś będzie nie miły to zawsze można dać nogę - Uśmiechnęła się przekonująco. - Taka okazja może się nie powtórzyć. 

- No w sumie... Masz rację, Stalkerowi przyda się spacer - Dość łatwo dała za wygraną, zupełnie jakby ją również ciekawiło co to takiego. Poświęciła tylko jeszcze chwilę by posprzątać niegrzeczne rzeczy ze swojego domu takie jak rozłożony na części karabin i wyszła przez drzwi chowając klucz pod wycieraczkę. Zabrała jeszcze pióropusz i zrzuciła swoje przebranie by przywrócić swój wygląd do tego znanego z wpadki w świątyni - No, prowadź do tej aury śmierci - Zachęciła swojego zwierzaka zachowując od niego odstęp około pięciu metrów by w razie czego to on otrzymał pierwsze uderzenie. Z resztą, on sam jako istota magiczna potrafił wyczuwać magię i inne istoty nawet lepiej niż ona z powodu braku normalnego wzroku.

Edited by Shey

Share this post


Link to post
Share on other sites

Baltimare

- Daj spokój - uśmiechnęła się do niej Crimson. - To dla mnie nie pierwszyzna. Swego czasu takie spanie na sianie było dla mnie niczym luksus, więc... - nie zdążyła dokończyć, bo lekko zmrużyła oczy widząc, że niedawny pośpiech teraz się rozrósł. Kilka ziemskich kucyków nawet porzuciło swoje rzeczy biegnąc do domu.

- Gwardziści cesarzowej! - wrzasnął ktoś ze spanikowanego tłumu. faktycznie ku niewielkiej spokojnej osadzie ziemskich kucyków szedł niewielki oddział gwardzistów, było ich około pięcioro. Nawet Pumpkin była zdziwiona tym widokiem, bo najwyraźniej nie spodziewała się ich tak szybko. Na cele pochodu szedł jednorożec, a asystowały mu ziemskie kucyki. Być może miał to być test lojalnościowy dla nich. Ziemskie kuce uzbrojone były we włócznie kiedy jednorożec nie posiadał broni. Wszyscy byli jednak opancerzeni jak przystało na gwardię cesarzowej. Pochód zatrzymał się w wejściu wioski nim jeszcze wszyscy zdążyli się ukryć. Jednorożec wyszedł na sam przód rozglądając się wokół.

- Doniesiono nam o dziwnych hałasach - spojrzał na resztki walające się po niedawnym przyjęciu. - A więc to tak? Macie czas na zabawę, ale za to pracować wam ciężko? - zaczął rozglądać się wokół, aż jego wzrok nie zatrzymał się na White, a potem Crimson... - Szlachetny jednorożec wśród plebsu? - powiedział z wyraźnym niesmakiem, ale więcej uwagi jej nie poświęcił, bo zaraz spojrzał na Crimson. - Nie widziałem ciebie tu wcześniej... A jestem pewnym, że zapamiętałbym takiego odszczepieńca

- Ta panie gwardzista... - w jej głosie nie było należytego szacunku, a nawet była drwina co nie tylko wyraźnie zirytowało gwardzistę, ale i przestraszyło społeczność. - Jestem na wakacjach jak widać

- A kto udzielił ci takiego pozwolenia? - Crimson tylko wzruszyła kopytami.

- Nie wiem... Tak właściwie żeby skorzystać z toalety też muszę prosić o pozwolenie? - Crimson chyba teraz przeciągnęła strunę, bo w jej kierunku poleciał promień magiczny, który uderzył ją i skutecznie sprawił, że jej ciało potoczyło się po ziemi. Świadkowie tego zdarzenia patrzyli na to zbulwersowani, ale nikt nie miał odwagi nic zrobić. Obolała Crimson powoli wstała, ale widać było, że jej ciało jest potłuczone, bo chwiała się na kopytach. - To wszystko na co cię stać? - splunęła strużką krwi gdzieś w bok. - Źrebaki w magicznym przedszkolu czarują lepiej - White mogła dostrzec, że Crimson najwyraźniej kieruje kopyto po jedną ze swoich kulek. Jeśli chciała załagodzić sytuacje i coś zrobić to miała ostatnią szansę.


Okolice bazy

- Widzisz... - powiedział wyraźnie zrezygnowanym tonem po wszystkim co powiedziała. - Nie wiesz jak świat się zmienił. Jesteś mieszańcem, a w obecnych czasach dla jednorożców przy okazji największą zbrodnią jaka nie powinna mieć miejsca - skrzywił się z wyraźną niechęcią. - Idziesz do stolicy jednorożców. Wystarczy, że chociaż jeden nie będzie ku tobie chętny i sprowokuje bójkę... Jak sądzisz kogo posłuchają gwardziści, mieszańca czy rodowitego czystego mieszkańca stolicy? - skierował wzrok na kolejną gałąź. - Przemyśl to lepiej póki jeszcze możesz. Zabiorę tę i możemy... - nie dokończył, bo zrobił krok w kierunku drzewa, a grunt pod nim w jednej chwili się zawalił. Okazało się, że była to zręcznie zakamuflowana dziura, w której ziała tylko ciemność. - Cholera... - dobiegło z wnętrza dziury. - Ciemno tu jak w dupie. Masz jakąś linę czy... - raptownie zamilkł. - Tu coś jest! - wewnątrz dziury pojawiły się błyski magiczne, ale nie na tyle silne żeby wszystko oświetlić.


Las Evefree

- Bardzo dobrze, odrobiłeś lekcje - powiedziała niezwykle przyjemnym tonem. - Kiedy cesarzowa objęła tron sporo się zmieniło - dodała bardziej ponuro. - Wiele rzeczy zarzuca się naszej pani, ale niestabilność wymiarowa zaczęła się przez poprzednie władczynie - zaczęłą rozglądać się wokół. - Kiedy Celestia i Luna wspaniałomyślnie poszły ratować ludzi zaburzyły delikatną strukturę wymiarową. Wiele stworzeń zaczęło się przedzierać do naszego świata. Gwardia księżniczek miała więc teraz na głowie ludzi i bestie z innych światów. Nasza pani pozbyła się obu problemów. Bestie zostały zepchnięte jak właśnie do takich miejsc jak to. Wcześniej odradzano zapuszczanie się do lasu Everfree teraz jednak zakaz jest kategoryczny dla cywili. Obecnie żyjące tu bestie są znacznie gorszy niż wilk z patyków. Na dodatek struktura wymiarowa pozostaje nadal wyjątkowa krucha i co jakiś czas się tu coś przedziera. Mimo, że cesarzowa stara się łatać wszystkie takie niestabilności, to nie zawsze jest w stanie zrobić to na czas - odwróciła się kierując wzrok na gąszcz drzew. - Minęło sporo czasu kiedy patrolowałem te okolice aby zbadać niepokojące sygnały. Wszystkiego mógłbym się spodziewać, ale nie małego źrebaka porzuconego wśród tych aberracji. Klaczka była wyczerpana i głodna, ale przetrwała. Na pewno wiesz o kim mówię - nie czekając na odpowiedź znów otworzyła usta. - Jednak zapewne jesteś ciekawy dlaczego ciebie tu sprowadziłem. Chcesz mi się podlizać? Proszę bardzo. Właśnie wylądowaliśmy w gęstwinie zakazanego lasu. Podobnie jak mała Midnight nie masz nawet broni, a tylko swoje umiejętności i wiedzę. Wydostań się do rana z tego lasu, a być może zdołam się przekonać, a więc jak... - skierowała na niewielką chwilę wzrok na bok. Dawn nie mógł widzieć jak pod hełmem córka Crystal oblizuje delikatnie swoją wargę zupełnie jakby wyczuła coś co ją właśnie zainteresowało, zaraz jednak znów skupiła na nim wzrok. - Jeśli jesteś gotowy ruszaj, a jeśli masz dość to powiedz, a odeślę cię do bezpiecznego łóżka, a ty wrócisz jutro do pilnowania bramy - najwyraźniej postanowiła tu z jakiegoś powodu zostać i chyba chciała być teraz sama.


Pustynia

- Uważajcie na siebie - powiedział nagle głos dobiegający z jaskini. Smok powoli wyszedł i stanął w jej wejściu. - Zabawne z was było towarzystwo. Nie wiem czy bardziej głupi czy dzielni, że zaufaliście smokowi. Radzę wam jednak uważać pustynia ma masę przeszkód i uwielbia zabierać życie - powoli się wycofał, ale jeszcze stanął w jaskini. - Być może powiem lordowi smoków o tym co się dzieje, ale na za wiele bym nie liczył. Wojny zawsze były i będą, a smoczą stroną nikt się nigdy nie interesuje, więc i my się nie mieszamy

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sand Storm / Peace Order

 

Wychodząc z jaskini usłyszeli słowa smoka, Peace chciał odpowiedzieć, ale Sand go uprzedził.

SS: Dzięki, wasza pomoc mogłaby bardzo ułatwić nasze zadanie. Chcemy pokoju dla wszystkich, nie tylko ludzi, ale też i dla reszty ras zamieszkujących Equestrię. Mam nadzieję, że rozumiesz, że jeśli Crystal rozprawi się z nami, to po wszystkim ruszy i po was, wszyscy zgniją pod jej demonicznym kopytem. Powodzenia, smoku.

Następnie spojrzał na Ordera, dając mu znak głową, że już nic więcej nie mają do dodania. Ruszyli w dalszą drogę,  powoli zbliżając się do celu swojej podróży.

 

Dawn Spark

 

Uśmiechnąłem się. Z początku byłem niepewny, jednak wiedząc, że bez tego nie osiągnę jednego ze swoich celów nabrałem pewności.

- Jestem gotowy. Do zobaczenia rano.

Ukłoniłem się, obróciłem w drugą stronę i ruszyłem przed siebie.

Idąc przez las rozglądałem się, drzewa wyglądały dokładnie tak, jak w opowieściach. Kroczyłem w miarę powoli, aby zredukować wydzielany hałas. Miejsce to wyglądało bardzo ponuro, efekt ten potęgowała wszechobecna cisza, przerywana okazjonalnie podmuchami wiatru.

Przeklęte miejsce, podoba mi się.

O, Pan pomocny wreszcie się odezwał. Może byś tak wreszcie coś zrobił, zamiast siedzieć cicho i siedząc na tyłku?

Nie prowokuj mnie, obecność tego ,,czegoś" wysysa całą energię z okolicy, nawet gdybym chciał to nie mam jak się odezwać. A ta klaczka, która wpadła ci w oko wydziela podobną, aczkolwiek słabszą aurę.

Hmm, to jest coś, czego mógłbym się nauczyć. 

Zanim dotrzesz do tego poziomu minie sporo czasu. Teraz skup się na tym, żeby wydostać się z tego lasu.

Tak jest.

Udało mi się przejść spory kawałek bez żadnych interferencji, przeczuwałem jednak, że za chwilę coś na mnie wyskoczy.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Batty 

Przewróciła oczami gdy znów zaczął mówić że największym problemem jest to na co ona nie miała najmniejszego wpływu. Nadal nie rozumiała czym niby zawiniła że może być za to karana ponieważ nie wybrała kim się urodzi. - Ja nie będę chętna ku niemu... I to wystarczy - Powiedziała ze spokojem ale jej wyraz twarzy zmienił się na zaskoczony gdy usłyszała trzask gałęzi a potem upadek Speara w ciemną pustkę. ,,Ten to ma pecha...'' - Pomyślała i ruszyła w jego kierunku z już wcześniej zaświeconym rogiem by chociaż trochę rozjaśnić sprawę. Spojrzała na niego z góry i odpowiedziała na jego pytanie. - Nie mam - Stwierdziła sucho przypominając sobie że ostatnią zużyła jakiś czas temu i od tamtej pory w jej kopyta nie wpadła żadna następna. Nagle jednak sytuacja stała się mniej ciekawa gdy okazało się że tam coś jest. - Teleportuj się?! - Krzyknęła będąc zdziwiona że od razu na to nie wpadł. W końcu był szlachetnym jednorożcem posiadającym pełny dar magii. Sięgnęła jednak po swoją broń i mierzyła w dół chcąc go osłaniać podczas rzucania tego szybkiego zaklęcia.

 

Sinister

Trójka poszukiwaczy niebezpiecznych przygód które z całą pewnością lepiej byłoby uznać za zbędne dzielnie lub z brawurą wynikającą z arogancji posuwała się naprzód. Ciężko było tą wycieczkę nazwać cichym podejściem, Stalker wraz ze Star radzili sobie wyśmienicie ale Sinister... Złapała narkotykowy zjazd właśnie w tym najmniej odpowiednim momencie. Co chwilę nerwowo rozglądała się na boki widząc rzeczy których tak naprawdę nie było ale jej nadaktywny, zestresowany mózg przeistaczał nieożywione rzeczy w potwory chcących jej śmierci. 

- Sin, co jest? - Spytała Star skracając jej imię. - Nie gadaj że znowu się przećpałaś? - Dodała z zażenowaniem patrząc na jej zachowanie. 

- Idźcie dalej, dajcie mi chwilę. - Powiedziała wyciągając sprzęt i sypiąc kolejną kreskę. ,,Czym się strułaś tym się lecz'' - Pomyślała widząc kilkanaście metrów od siebie małego źrebaka którego na pewno nie mogło tam być. To byłby nonsens ale z drugiej strony co ją to obchodziło. Ten był przynajmniej zajęty własnymi sprawami i jej nie straszył. Zrobiła to co miała zrobić i wpadła na kolejne wyjaśnienie tej zjawy która tak naprawdę mogła być duchem. Podobno środki psychoaktywne mogą pomóc w chwilowym zdarciu zasłony oddzielającej tamten świat... ,,Ah, znowu te dziwne myśli'' - Pomyślała znowu i ruszyła dalej czując przyjemne pieczenie w nosie. ,,Zaraz będzie lepiej''

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×
×
  • Create New...